Tuesday, June 2, 2026

'एआय व्हॉइस क्लोनिंग' घोटाळे आणि स्वतःचे संरक्षण कसे करावे?

विज्ञानाच्या आणि तंत्रज्ञानाच्या अफाट वेगाने बदलणाऱ्या जगात 'कृत्रिम बुद्धिमत्ता' म्हणजेच आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स हा आजच्या घडीचा सर्वात क्रांतीकारी शब्द बनला आहे. एकीकडे हेच तंत्रज्ञान वैद्यकीय क्षेत्रात नवनवीन शोध लावत आहे, गुंतागुंतीची कामे सेकंदात पूर्ण करत आहे, तर दुसरीकडे याच तंत्रज्ञानाचा अत्यंत भयंकर आणि काळा चेहरा आता हळूहळू जगासमोर येऊ लागला आहे. तंत्रज्ञानाचा मूळ उद्देश मानवी जीवन अधिक सुखकर करणे हा असला, तरी सध्या सायबर गुन्हेगारांनी या अद्ययावत तंत्रज्ञानाचा वापर करून फसवणुकीचे आणि गुन्हेगारीचे एक अत्यंत भयानक आणि नवीन जाळे विणायला सुरुवात केली आहे. 'सीएनएन' या प्रतिष्ठित आंतरराष्ट्रीय वृत्तसंस्थेने नुकत्याच प्रकाशित केलेल्या एका धक्कादायक अहवालानुसार, सध्या संपूर्ण जगात 'एआय व्हॉइस क्लोनिंग' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या मदतीने हुबेहूब आवाज तयार करून केल्या जाणाऱ्या आर्थिक फसवणुकीच्या घटनांमध्ये प्रचंड मोठी आणि चिंताजनक वाढ झाली आहे. या घोटाळ्यांचे स्वरूप इतके प्रगत आणि भावनिकदृष्ट्या गुंतवून ठेवणारे आहे की, उच्चशिक्षित आणि तंत्रज्ञानाची जाण असणारी माणसेही याला अत्यंत सहज बळी पडत आहेत. त्यामुळे या नव्या डिजिटल संकटाची सविस्तर माहिती घेणे आणि त्यापासून स्वतःचे रक्षण कसे करावे, हे समजून घेणे आता काळाची सर्वात मोठी गरज बनली आहे.


पूर्वीच्या काळी जेव्हा फोनवरून फसवणूक केली जायची, तेव्हा पलीकडून बोलणाऱ्या व्यक्तीचा आवाज रोबोटिक वाटायचा किंवा तो एखादा ठरलेला मजकूर वाचत आहे हे आपल्याला सहज ओळखता यायचे. पण जनरेटिव्ह एआयच्या आगमनाने ही परिस्थिती पूर्णपणे बदलून टाकली आहे. आजच्या घडीला सायबर गुन्हेगारांना तुमचा किंवा तुमच्या कोणत्याही जवळच्या नातेवाईकाचा आवाज हुबेहूब तयार करण्यासाठी (Clone) केवळ तीन सेकंदांच्या ऑडिओ क्लिपची आवश्यकता असते.

आपण इन्स्टाग्राम, फेसबुक, युट्यूब किंवा इतर कोणत्याही सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्मवर आपले जे व्हिडिओ अत्यंत आनंदाने आणि निष्काळजीपणे शेअर करतो, त्यातील आपल्या आवाजाचा अत्यंत छोटासा नमुना हे गुन्हेगार डाउनलोड करतात. त्यानंतर प्रगत एआय सॉफ्टवेअरच्या मदतीने त्या आवाजाचे पूर्णपणे विश्लेषण केले जाते आणि काही मिनिटांतच त्या आवाजाचा एक 'क्लोन' किंवा हुबेहूब प्रतिलिपी तयार केली जाते. एकदा का हा आवाज तयार झाला, की मग गुन्हेगार त्या एआयला जो कोणताही मजकूर देतील, तो मजकूर एआय थेट तुमच्याच आवाजात, तुमच्याच शैलीत आणि तुमच्याच भावनांसहित (रडत, घाबरत किंवा रागात) वाचून दाखवते.

'फॅमिली इमर्जन्सी स्कॅम' आणि इतर फसवणूक

सीएनएनच्या अहवालात आणि जागतिक सायबर सुरक्षा तज्ञांच्या मते, या तंत्रज्ञानाचा सर्वात जास्त वापर 'फॅमिली इमर्जन्सी स्कॅम' म्हणजेच कुटुंबातील एखादी व्यक्ती अचानक मोठ्या संकटात सापडल्याचा बनाव रचण्यासाठी केला जात आहे.
कल्पना करा, मध्यरात्री तुम्हाला अचानक एक फोन येतो. तुम्ही फोन उचलता आणि पलीकडून थेट तुमच्या मुलाचा, मुलीचा किंवा पत्नीचा अत्यंत घाबरलेला आणि रडवेला आवाज ऐकू येतो. तो आवाज तुम्हाला सांगतो की, "माझा खूप मोठा अपघात झाला आहे," किंवा "मला पोलिसांनी खोट्या गुन्ह्यात अटक केली आहे आणि मला तातडीने जामिनासाठी पैशांची गरज आहे." जेव्हा कोणताही माणूस आपल्या सर्वात जवळच्या आणि प्रिय व्यक्तीचा असा रडणारा आणि मदतीची याचना करणारा आवाज ऐकतो, तेव्हा त्याच्या मेंदूची 'तर्कशुद्ध विचार करण्याची' क्षमता त्या क्षणापुरती पूर्णपणे काम करणे थांबवते. अशा वेळी माणूस शहानिशा करण्याऐवजी, पलीकडून सांगण्यात आलेल्या बँक खात्यात किंवा क्रिप्टो करन्सीच्या माध्यमातून हजारो रुपये तातडीने जमा करतो.

या फसवणुकीची व्याप्ती केवळ नातेवाईकांपुरती मर्यादित नाही. गुन्हेगार आता बँकेचे अधिकारी, प्राप्तिकर विभागाचे अधिकारी किंवा कुरिअर कंपनीचे प्रतिनिधी बनूनही 'व्हॉइस क्लोनिंग'चा अत्यंत हुशारीने वापर करत आहेत. जागतिक आकडेवारीनुसार, अशा प्रकारच्या 'व्हिशिंग' (Vishing - Voice Phishing) हल्ल्यांमध्ये तब्बल ४०० टक्क्यांहून अधिक मोठी आणि धोकादायक वाढ झाली आहे.

एआयच्या मदतीने केलेले हे फोन अत्यंत खऱ्यासारखे वाटत असले, तरी त्यामागे काही विशिष्ट धोक्याचे संकेत लपलेले असतात. खालील बाबी घडल्यास तो एक सायबर घोटाळा असू शकतो:

- तातडीने कृती करण्याची सक्ती : तुम्हाला विचार करायला अजिबात वेळ न देणे आणि लगेच पैसे न पाठवल्यास भयंकर परिणाम भोगण्याची भीती दाखवणे.
- पैशांची मागणी करण्याची पद्धत: जर फोनवरील व्यक्ती (मग ती तुमची नातेवाईक असली तरीही) 'गिफ्ट कार्ड', 'क्रिप्टो करन्सी', किंवा 'वायर ट्रान्सफर' च्या माध्यमातून पैसे पाठवण्याचा आग्रह करत असेल, तर ती शंभर टक्के फसवणूक आहे.
- गुप्तता राखण्याची अट: "या घटनेबद्दल कोणालाही काही सांगू नकोस, पोलिसांना तर अजिबात फोन करू नकोस" असा दबाव आणला जातो.
- ओटीपी किंवा पासवर्डची मागणी: बँक किंवा सरकारी अधिकारी असल्याचा दावा करून तातडीने पिन किंवा पासवर्डची मागणी करणे.

या अत्यंत प्रगत आणि धोकादायक एआय घोटाळ्यांपासून स्वतःचे संरक्षण करायचे असेल, तर खालील व्यावहारिक उपायांचा अवलंब करणे अत्यंत गरजेचे आहे:
- 'फॅमिली कोडवर्ड' ठरवा: आपल्या घरातील सर्व सदस्यांसोबत (विशेषतः वृद्ध आणि लहान मुले) मिळून असा एक साधा पण गुप्त शब्द ठरवा, जो केवळ तुमच्या कुटुंबालाच माहीत असेल. जर भविष्यात कधीही आपत्कालीन आणि पैशांची मागणी करणारा फोन आला, तर घाबरून न जाता त्यांना तो 'कोडवर्ड' विचारा. एआय क्लोनला तो शब्द कधीच माहीत नसतो.
- फोन कट करा आणि स्वतः पडताळणी करा : अनेकदा गुन्हेगार 'स्पूफिंग' तंत्रज्ञानाचा वापर करतात, ज्यामुळे तुमच्या फोनवर तुमच्याच नातेवाईकाचा खरा नंबर दिसतो. अशा वेळी कॉलर आयडीवर विश्वास न ठेवता तो फोन कट करा आणि स्वतःच्या हाताने त्या नातेवाईकाला किंवा बँकेला त्यांच्या अधिकृत नंबरवर पुन्हा फोन लावून खात्री करा.
- तुमचा डिजिटल वावर मर्यादित करा : सोशल मीडियावर आपले इन्स्टाग्राम किंवा फेसबुक खाती 'प्रायव्हेट' ठेवा. विनाकारण स्वतःचे स्पष्ट आवाज असलेले व्हिडिओ सार्वजनिक प्लॅटफॉर्मवर शेअर करणे शक्यतो टाळा, जेणेकरून गुन्हेगारांना तुमच्या आवाजाचा नमुना मिळणार नाही.
- संशयास्पद फोनला उत्तर देऊ नका: जर एखादा अनोळखी फोन आला आणि तो संशयास्पद वाटत असेल, तर त्यांच्याशी वाद घालत बसू नका, तो फोन तातडीने कट करा आणि तो नंबर ब्लॉक करा.

तंत्रज्ञान हे दुधारी तलवारीसारखे आहे. 'एआय व्हॉइस क्लोनिंग'च्या या नव्या डिजिटल संकटाला तोंड देण्यासाठी कोणतीही जादूची कांडी नाही. जागरूकता, डिजिटल साक्षरता आणि कठीण प्रसंगात शांत राहून तर्कशुद्ध विचार करण्याची मानवी क्षमता याच आपल्या सर्वात मोठ्या आणि अभेद्य ढाली आहेत. तंत्रज्ञान कितीही प्रगत झाले आणि त्याने आपला आवाज कितीही हुबेहूब चोरला, तरी आपला 'शहाणपणा' आणि 'सतर्कता' हे कोणत्याही एआयला कधीही क्लोन करता येणार नाही, हेच या आधुनिक डिजिटल युगातील सर्वात मोठे वास्तव आहे.

(संदर्भ: सीएनएन)

चित्र: एआय निर्मित 

--- तुषार भ. कुटे

ट्विटरचे 'ग्रोक' आणि नेटकऱ्यांचा भन्नाट रिकामटेकडेपणा!

जेव्हा 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' चा शोध लागला, तेव्हा विकासकांच्या मनात एक उदात्त हेतू होता. त्यांना वाटलं होतं की हे तंत्रज्ञान कॅन्सरसारख्या आजारांवर उपाय शोधेल, हवामान बदलाचे प्रश्न सोडवेल, आणि मानवाला मंगळावर पोहोचायला मदत करेल. पण त्यांनी एका अत्यंत महत्त्वाच्या गोष्टीचा विचार केलाच नाही—माणसाचा अफाट रिकामटेकडेपणा!



इलॉन मस्कच्या 'एक्स' (पूर्वीचे ट्विटर) वर जेव्हापासून 'ग्रोक' (Grok) हे एआय आले आहे, तेव्हापासून नेटकऱ्यांनी त्याचा जो काही "सत्पात्री" (?) वापर चालवला आहे, तो पाहून खुद्द ग्रोकलाही आपल्या जन्माच्या उद्देशावर शंका येऊ लागली असेल. चला तर मग पाहूया, जगातील सर्वात प्रगत एआयपैकी एक असलेल्या ग्रोकचा लोक कसा "मूर्खासारखा" आणि मनोरंजक वापर करत आहेत:

१. "मला रोस्ट कर!" - स्वतःचाच अपमान करवून घेण्याची हौस
सध्या एक्सवर एक सर्वात मोठा आणि विचित्र ट्रेंड चालू आहे. लोक ग्रोकला आपलाच प्रोफाइल देऊन विचारतात, "ग्रोक, माझ्या प्रोफाईलवरून मला रोस्ट कर (माझा अपमान कर)." आणि मग ग्रोक, ज्याला मुळातच थोडा उपहासात्मक टोन दिलेला आहे, तो त्यांच्या फॉलोअर्सची संख्या, त्यांचे जुने रडके ट्विट्स आणि त्यांच्या खोट्या बायोवरून त्यांची अशी काही यथेच्छ धुलाई करतो की विचारू नका! पण गम्मत म्हणजे, स्वतःचा असा सणसणीत अपमान झाल्यावर हेच लोक तो स्क्रीनशॉट मोठ्या अभिमानाने "बघा, एआयने माझी कशी लायकी काढली" या कॅप्शनसह एक्सवर शेअर करतात.

२. जगातील सर्वात 'गहन' आणि 'महत्त्वाचे' प्रश्न
ग्रोककडे जगातील सर्व माहिती अगदी एका सेकंदात उपलब्ध आहे. ते क्वांटम फिजिक्स समजावून सांगू शकते. पण आपले नेटकरी त्याला काय विचारतात?
    "माझी मांजर माझ्याकडे अशा नजरेने का बघतेय जणू काही मी तिचे लाख रुपये देणे लागतो?"
    "जर समोसा गोल असता, तर तो खाता आला असता का?"
    "माझ्या मित्राने माझ्या मेसेजला 'K' असा रिप्लाय दिला आहे, त्याला असा काय टोमणा मारू की तो आयुष्यभर विसरणार नाही?"
ग्रोक बिचारा या फालतू प्रश्नांनाही अत्यंत गांभीर्याने आणि आपल्या खास तिरकस शैलीत उत्तरे देतो.

३. मीम्स आणि अतरंगी चित्रांचा महापूर
जेव्हापासून एआयला चित्रे बनवण्याची क्षमता मिळाली आहे, तेव्हापासून नेटकऱ्यांच्या कल्पनाशक्तीला जणू पंख फुटले आहेत. ग्रोकला दिलेल्या सूचना (Prompts) वाचूनच आपल्याला हसू आवरणार नाही:
    "डायनासोर जर पुणेरी पगडी घालून स्प्लेंडरवरून चालला असेल तर कसा दिसेल?"
    "इलॉन मस्क स्वतः रस्त्यावर उभे राहून पाणीपुरी खात आहेत, असं चित्र बनव."
    "एखादा एलियन पहिल्यांदा ट्रॅफिक जॅममध्ये अडकल्यावर जी शिवी देईल, तसं चित्र काढ."
    "या चित्रातून एका मुर्खाला काढून टाक."
    "एखाद्या चित्रात या नटीचे कॉश्च्युम बदल."
आणि आश्चर्य म्हणजे, ग्रोक अत्यंत इमानेइतबारे ही सर्व चित्रे बनवून देतो. या चित्रांचा एक्सवर अक्षरशः पूर आला आहे.

४. 'एक्स'वर भांडणे करण्यासाठी एआयचा वापर
पूर्वी ट्विटरवर लोक स्वतःच्या मेंदूचा वापर करून एकमेकांशी भांडत असत. आता त्यासाठीही ग्रोकची मदत घेतली जाते. एखाद्या व्यक्तीने राजकीय किंवा सामाजिक विषयावर ट्विट केले, की लोक ग्रोकला सांगतात, "या ट्विटमधले सर्व कच्चे दुवे शोधून काढ आणि याला असा काही रिप्लाय लिही की याची बोलती बंद होईल." थोडक्यात काय, तर आता माणसांची भांडणेही एआयच लढत आहे!

ग्रोकचा हा वापर पाहून एक गोष्ट नक्की सिद्ध होते की, तंत्रज्ञान कितीही प्रगत झाले तरी माणसाचा मूळ स्वभाव बदलत नाही. आपल्याला हसण्यासाठी, दुसऱ्याची (किंवा स्वतःचीच) टर उडवण्यासाठी आणि फावल्या वेळेत काहीतरी अतरंगी करण्यासाठी एक सोबती हवा असतो. ग्रोकने ती जागा अचूक हेरली आहे.
उद्या कदाचित AI खरंच जग जिंकेल, जगाचे सर्व प्रश्न सोडवेलही; पण त्याआधी त्याला माणसाच्या या 'फालतूगिरी'चे आकलन करावे लागेल, आणि तोपर्यंत आपण ग्रोकला विचारत राहू—"हे बघ ग्रोक, आज जेवणात भेंडीची भाजी आहे, या दुःखातून बाहेर पडण्यासाठी मला एखादा चांगला जोक सांग!"

--- तुषार भ. कुटे 

#Grok #ArtificialIntelligence #Twitter #AI #Marathi

Monday, June 1, 2026

सातवाहन काळातील शिलालेख निर्मितीची तांत्रिक आणि कलात्मक प्रक्रिया

सातवाहन काळामध्ये केवळ राजकीय स्थैर्य किंवा आर्थिक भरभराटच झाली नाही, तर कला, स्थापत्य, आणि साहित्याच्या क्षेत्रातही अभूतपूर्व प्रगती झाली. या प्रगतीचा सर्वात मोठा आणि अविनाशी पुरावा म्हणजे या काळात कोरले गेलेले शिलालेख होत. मानवी इतिहास आणि संस्कृतीची नोंद ठेवण्यासाठी पूर्वी भूर्जपत्रे, ताडपत्रे किंवा लाकडाचा वापर केला जात असे. परंतु ही साधने काळाच्या ओघात आणि निसर्गाच्या आघाताने अत्यंत सहज नष्ट होणारी होती. यावर कायमस्वरूपी उपाय म्हणून आणि आपले विचार, राजकन्यांचे दान, राजांचे विजय तसेच सामान्य जनतेची श्रद्धा हजारो वर्षे टिकावी या उदात्त उद्देशाने सातवाहन काळात दगडांवर म्हणजेच पाषाणावर शिलालेख कोरण्याची एक अत्यंत विकसित आणि भव्य परंपरा सुरू झाली. हे शिलालेख प्रत्यक्ष पाषाणावर कसे कोरले जात होते, याची तांत्रिक प्रक्रिया समजून घेणे म्हणजे तत्कालीन प्रगत विज्ञान आणि कलाकुसरीला दिलेली एक मोठी मानवंदना ठरते.

शिलालेख कोरण्याच्या प्रक्रियेतील सर्वात पहिली आणि अत्यंत महत्त्वाची पायरी म्हणजे योग्य जागेची आणि योग्य प्रकारच्या दगडाची अचूक निवड करणे. सातवाहन साम्राज्याचा बहुतांश विस्तार हा दख्खनच्या पठारावर आणि विशेषतः सह्याद्रीच्या पर्वतरांगांमध्ये पसरलेला होता. सह्याद्रीचा खडक हा काळाकभिन्न आणि अत्यंत कठीण असा 'बेसॉल्ट' (Basalt) प्रकारचा खडक आहे. हा खडक कोरण्यासाठी प्रचंड कठीण असला, तरी एकदा त्यावर कोरीव काम केले की ते हजारो वर्षे सुरक्षित आणि अबाधित राहते, हे तत्कालीन शिल्पकारांनी आणि तंत्रज्ञांनी अचूक ओळखले होते. शिलालेख कोरण्यासाठी प्रामुख्याने ज्या गुहा किंवा लेणी खोदली जात होती, त्यांच्या प्रवेशद्वारावर, दर्शनी भागावर किंवा भव्य स्तंभांवर विशिष्ट जागा निश्चित केली जात असे. नाणेघाट, कार्ला, भाजे, नाशिक, कान्हेरी यांसारख्या अत्यंत गजबजलेल्या आंतरराष्ट्रीय व्यापारी मार्गांवर हे लेख जाणीवपूर्वक कोरले जात असत. यामागील मुख्य उद्देश हा होता की तिथून ये-जा करणाऱ्या प्रत्येक प्रवाशाला, व्यापाऱ्याला आणि भिक्खूंना राजाचा किंवा दात्याचा तो संदेश सहज वाचता यावा. दगडाची निवड केल्यानंतर ती खडबडीत जागा पूर्णपणे तासून, घासून गुळगुळीत आणि अत्यंत सपाट केली जात असे. खडबडीत दगडावर अक्षरे व्यवस्थित उमटत नाहीत, त्यामुळे पृष्ठभाग तयार करण्याचे हे सुरुवातीचे काम अत्यंत जिकिरीचे, कष्टाचे आणि वेळखाऊ असायचे.

पृष्ठभाग तयार झाल्यानंतर थेट दगडावर घाव घालण्यास किंवा कोरण्यास कधीही सुरुवात केली जात नसे. पाषाणावर काम करताना कोणतीही चूक झाल्यास ती दुरुस्त करणे किंवा खोडणे जवळजवळ अशक्य असते. त्यामुळे शिलालेख कोरण्यापूर्वी एक अत्यंत शिस्तबद्ध आणि नियोजित प्रक्रिया राबवली जात असे. सुरुवातीला जो मजकूर दगडावर कोरला जायचा आहे, तो तत्कालीन विद्वानांकडून किंवा राजाच्या दरबारी असलेल्या अधिकृत लेखकांकडून भूर्जपत्रावर, ताडपत्रावर किंवा कापडावर लिहून घेतला जात असे. सातवाहन काळात प्रामुख्याने सर्वसामान्यांची 'प्राकृत' भाषा आणि प्राचीन 'ब्राह्मी' लिपीचा वापर मोठ्या प्रमाणावर केला जात असे. हा कच्चा मसुदा तयार झाल्यानंतर तो मुख्य शिल्पकाराकडे सुपूर्द केला जायचा. त्यानंतर शिल्पकार किंवा त्याचे अत्यंत कुशल कामगार दगडाच्या त्या गुळगुळीत पृष्ठभागावर रंग किंवा खडूच्या साहाय्याने ती ब्राह्मी अक्षरे हुबेहूब रेखाटत असत. अक्षरांचा आकार, दोन ओळींमधील समान अंतर आणि एकूण मजकुराची भौमितिक मांडणी याचे अत्यंत अचूक गणित याच वेळी आखले जात असे. नाणेघाटातील राणी नागनिकेचा शिलालेख किंवा नाशिक येथील गौतमी बलश्रीचा प्रदीर्घ शिलालेख पाहिला, तर त्यांच्या ओळींमधील विलक्षण समानता आणि अक्षरांचे वळणदार स्वरूप तत्कालीन लेखकांच्या या अचूक नियोजनाची आणि पूर्वतयारीची स्पष्ट साक्ष देते.

प्रत्यक्ष कोरीव कामाला सुरुवात करताना तत्कालीन प्रगत धातुशास्त्राचा आणि लोहारकामाचा अत्यंत मोठा वाटा होता. बेसॉल्टसारखा अतिशय कठीण खडक फोडण्यासाठी आणि त्यावर अत्यंत नाजूक अक्षरे कोरण्यासाठी अतिशय मजबूत, टोकदार आणि धारदार हत्यारांची आवश्यकता होती. सातवाहन काळात लोखंडाचा आणि विशिष्ट प्रकारच्या पोलादाचा वापर मोठ्या प्रमाणावर आणि प्रगत स्वरूपात सुरू झाला होता. शिलालेख कोरण्यासाठी वेगवेगळ्या आकारांच्या आणि जाडीच्या लोखंडी छिन्नी आणि विविध वजनांच्या हातोड्यांचा वापर अत्यंत कुशलतेने केला जात असे. रंगाने आखलेल्या अक्षरांच्या बाह्यरेषेवरून अत्यंत कौशल्याने आणि नियंत्रित ताकदीने हातोड्याचे घाव घालून छिन्नीच्या साहाय्याने पाषाण कोरला जात असे. सातवाहन काळात प्रामुख्याने 'उत्कीर्ण' म्हणजेच दगडाच्या पृष्ठभागाच्या आत खोलगट जाणारी अक्षरे कोरण्याची पद्धत सर्वाधिक वापरली गेली. छिन्नीचा एक चुकीचा घाव संपूर्ण पाषाणाला तडा देऊ शकत होता किंवा एखाद्या अक्षराचा मूळ अर्थच बदलू शकत होता. त्यामुळे हे अत्यंत नाजूक काम करणारे रूपकार, पाषाण घडवणारे शैलवढकी आणि शिल्पकार हे अत्यंत संयमी, दीर्घकाळ प्रशिक्षित झालेले आणि उच्च दर्जाचे कलावंत असत. एकाग्रता आणि हातातील ताकदीवर नियंत्रण हे त्यांच्या कलेचे मुख्य गमक होते.

संपूर्ण लेख पाषाणावर कोरून झाल्यानंतर त्याची अत्यंत बारकाईने तपासणी आणि साफसफाई केली जात असे. कोरलेल्या खोलगट अक्षरांमध्ये साचलेली दगडाची भुकटी आणि कचरा विशिष्ट साधनांनी साफ करून त्या अक्षरांना अधिक उठावदार आणि सुस्पष्ट बनवले जात असे. काही अभ्यासकांच्या आणि पुरातत्वशास्त्रज्ञांच्या मते, ही कोरलेली अक्षरे अंधाऱ्या गुहांमध्ये किंवा दुरूनही स्पष्ट दिसावीत आणि वाचता यावीत, यासाठी त्यांच्या खोलगट भागामध्ये नैसर्गिक लाल रंग किंवा चुन्याचे पांढरे मिश्रण जाणीवपूर्वक भरले जात असावे. आज हजारो वर्षांनंतर ते रंग जरी ऊन-पावसाने निघून गेले असले, तरी छिन्नीने कोरलेली ती खोलगट अक्षरे मात्र आजही आपल्याला स्पष्टपणे वाचता येतात. या कोरीव कामाचे आणखी एक सामाजिक वैशिष्ट्य म्हणजे, केवळ राजे, राण्या किंवा राजघराण्यातील व्यक्तीच नाही, तर तत्कालीन सामान्य शेतकरी, लोहार, सुतार, व्यापारी श्रेणी आणि सामान्य भिक्खू यांनीही आपले छोटे-मोठे दान या दगडांवर कोरून ठेवले आहे. प्रत्येकाच्या आर्थिक कुवतीनुसार या शिलालेखांचा आकार आणि अक्षरांची खोली कमी-जास्त असलेली आपल्याला लेण्यांमध्ये दिसते. परंतु त्यामागील कोरीव कामाची तांत्रिक पद्धत आणि अक्षरांचे वळण मात्र संपूर्ण सातवाहन साम्राज्यात जवळपास एकसमान असल्याचेच दिसून येते.

सातवाहन काळातील शिलालेख कोरण्याची ही अफाट प्रक्रिया केवळ एक यांत्रिक किंवा मजुरीचे काम नव्हते. ती एक अत्यंत उच्च दर्जाची कला, प्रगत भाषाशास्त्र आणि तत्कालीन प्रगत तंत्रज्ञानाचा एक अतिशय सुंदर आणि परिपूर्ण संगम होती. दगडाची शास्त्रशुद्ध निवड करण्यापासून ते त्यावर छिन्नीचा शेवटचा घाव घालण्यापर्यंत प्रत्येक टप्प्यावर प्रचंड मेहनत, अफाट बुद्धिमत्ता आणि संयम पणाला लावला जात असे. आज आपण जेव्हा या प्राचीन लेण्यांमध्ये जाऊन ते शिलालेख पाहतो, तेव्हा केवळ तो निर्जीव दगड किंवा ती अक्षरे न पाहता, त्यामागे दडलेले त्या अनामिक शिल्पकारांचे आणि लेखकांचे अफाट कष्ट आपण समजून घेतले पाहिजेत. त्यांच्या याच निस्सीम कष्टांमुळे आणि पाषाणासारख्या अढळ आणि अविनाशी माध्यमाच्या निवडीमुळे आज दोन हजार वर्षांनंतरही आपल्याला आपला इतिहास, आपली प्राकृत भाषा आणि आपल्या पूर्वजांचा तो गौरवशाली वारसा अत्यंत पुराव्यानिशी उलगडता येत आहे. हे शिलालेख खऱ्या अर्थाने तत्कालीन महाराष्ट्राच्या प्रगत संस्कृतीचे, साहित्याचे आणि तंत्रज्ञानाचे अजरामर आणि अत्यंत बोलके साक्षीदार म्हणून आज आपल्यासमोर दिमाखात उभे आहेत.

संदर्भ:

१. मिराशी, वा. वि., 'सातवाहन आणि पश्चिमी क्षत्रप यांचा इतिहास आणि कोरीव लेख', महाराष्ट्र राज्य साहित्य आणि संस्कृती मंडळ, मुंबई.
२. गोखले, शोभना, 'पुराभिलेखविद्या', कॉन्टिनेन्टल प्रकाशन, पुणे.
३. मोरवंचीकर, रा. श्री., 'सातवाहनकालीन महाराष्ट्र', परिमल प्रकाशन.
४. तुळपुळे, शं. गो., 'प्राचीन मराठी कोरीव लेख', पुणे विद्यापीठ प्रकाशन, पुणे.
५. ढवळीकर, म. के., 'महाराष्ट्राची कुळकथा', राजहंस प्रकाशन, पुणे.
६. देशपांडे, स. रा., 'प्राचीन भारतीय लिपी आणि नाणेशास्त्र', स्नेहवर्धन प्रकाशन, पुणे.
७. बर्जेस, जेम्स, 'Epigraphia Indica' (विशिष्ट खंड ज्यात नाशिक, नाणेघाट आणि कार्ला लेण्यांच्या शिलालेखांचे विश्लेषण आहे), Archaeological Survey of India.
८. महाराष्ट्र शासनाचे अधिकृत गॅझेटिअर (Gazetteers of Maharashtra) - ऐतिहासिक आणि पुरातत्व खंड.
९. संकेतस्थळ: Archaeological Survey of India (ASI) अधिकृत वेबसाईट.
१०. संकेतस्थळ: इन्स्टिट्यूट ऑफ एन्शियंट इंडियन स्टडीज (विविध संशोधन लेख आणि अहवाल).

 


 

Saturday, May 30, 2026

गुगल आय/ओ २०२६: कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या जगात 'एजंटिक एआय'ची ऐतिहासिक क्रांती आणि भविष्यातील वेध

गेल्या काही दशकांचा तंत्रज्ञानाचा इतिहास पाहिला, तर मानवाने अत्यंत वेगाने प्रगती केली आहे. परंतु, गेल्या दोन ते तीन वर्षांत कृत्रिम बुद्धिमत्तेने ज्या अफाट वेगाने आणि ताकदीने आपले आयुष्य व्यापून टाकले आहे, त्याला मानवी इतिहासात दुसरा कोणताही तोड नाही. तंत्रज्ञानाच्या या अत्यंत वेगाने बदलणाऱ्या आणि स्पर्धात्मक जगात गुगल ही कंपनी नेहमीच एक अत्यंत आघाडीची आणि दिशादर्शक भूमिका बजावत आली आहे. दरवर्षी मे महिन्यामध्ये गुगल आपला 'आय/ओ' (I/O) हा भव्य आणि जागतिक स्तरावरील तांत्रिक सोहळा आयोजित करते. यावर्षीचा, म्हणजेच २०२६ चा 'गुगल आय/ओ' सोहळा हा खऱ्या अर्थाने ऐतिहासिक आणि कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या एका पूर्णपणे नव्या युगाची नांदी ठरणारा असाच ठरला आहे. यंदाच्या सोहळ्यात गुगलने केवळ त्यांच्या एआय मॉडेल्सचे काही नेहमीचे अपडेट्स दिले नाहीत, तर त्यांनी मानवाचा आणि इंटरनेटचा संवाद पूर्णपणे बदलून टाकणाऱ्या अत्यंत प्रगत अशा 'एजंटिक एआय'ची अधिकृत ओळख जगाला करून दिली आहे. ज्यांनी हा अत्यंत महत्त्वाचा आणि मोठा सोहळा पाहिला नाही, त्यांच्यासाठी या कार्यक्रमात गुगलने केलेल्या काही सर्वात मोठ्या आणि खळबळजनक घोषणांची सविस्तर माहिती घेणे अत्यंत आवश्यक आणि भविष्याच्या दृष्टीने कुतूहलाचे आहे.  


या संपूर्ण सोहळ्यातील सर्वात मोठी, लक्षवेधी आणि तंत्रज्ञान विश्वाला अचंबित करणारी घोषणा म्हणजे 'जेमिनी ओम्नी' या अत्यंत प्रगत आणि बहुआयामी एआय मॉडेलचे अनावरण. आजवर आपण पाहिलेले अनेक एआय मॉडेल्स हे प्रामुख्याने फक्त मजकूर वाचणे किंवा चित्रांवर प्रक्रिया करणे यापुरतेच मर्यादित होते. पण गुगलचे हे नवीन जेमिनी ओम्नी मॉडेल या सर्व पारंपारिक मर्यादा ओलांडून अनेक पावले पुढे गेले आहे. गुगलच्या अधिकृत माहितीनुसार, हे एक असे अफाट मॉडेल आहे जे कोणत्याही प्रकारच्या इनपुटमधून कोणत्याही प्रकारची नवीन आणि कल्पक निर्मिती करू शकते. या मॉडेलची सर्वात मोठी आणि विलक्षण ताकद त्याच्या अत्यंत उच्च दर्जाच्या 'व्हिडिओ निर्मितीच्या' क्षमतेमध्ये दडलेली आहे. आता वापरकर्ते मजकूर, ऑडिओ, चित्रे आणि जुने व्हिडिओ या सर्वांचे एकत्र मिश्रण करून त्याला इनपुट म्हणून देऊ शकतात. या सर्वांचे अचूक विश्लेषण करून जेमिनी ओम्नी एक अत्यंत उच्च दर्जाचा, वास्तववादी आणि गुगलच्या खऱ्या जगातील अफाट ज्ञानावर आधारित असा एक पूर्णपणे नवीन व्हिडिओ तयार करून देऊ शकेल. हे केवळ एकतर्फी व्हिडिओ बनवणेच नाही, तर तुम्ही या कृत्रिम बुद्धिमत्तेशी एखाद्या सामान्य माणसासारख्या गप्पा मारत त्या तयार झालेल्या व्हिडिओमध्ये तुम्हाला हवे तसे आणि अत्यंत सोपे बदल देखील करू शकता. जेमिनी ओम्नी कुटुंबातील 'जेमिनी ओम्नी फ्लॅश' हे पहिले मॉडेल गुगल एआय प्लस, प्रो आणि अल्ट्राच्या सर्व जागतिक ग्राहकांसाठी उपलब्ध करण्यात आले आहे. तसेच, युट्यूब शॉर्ट्स आणि युट्यूब क्रिएट ॲप वापरणाऱ्या सर्व वापरकर्त्यांसाठी ही अतिप्रगत सुविधा पूर्णपणे मोफत उपलब्ध करून देण्यात आली आहे, ज्यामुळे आता व्हिडिओ निर्मितीचे आणि मनोरंजनाचे क्षेत्र संपूर्णपणे बदलून जाणार आहे.  

या अफाट मॉडेलसोबतच गुगलने आपल्या प्रगत 'जेमिनी ३.५' या एआय मॉडेल्सच्या नव्या आणि शक्तिशाली पिढीचीही या सोहळ्यात अधिकृत घोषणा केली. या नवीन मालिकेची सुरुवात 'जेमिनी ३.५ फ्लॅश' या अत्यंत वेगवान आणि आक्रमक मॉडेलने करण्यात आली आहे. हे केवळ तुमच्या प्रश्नांची उत्तरे देणारे एक साधे चॅटबॉट राहिलेले नाही, तर हे कृत्रिम बुद्धिमत्ता आणि प्रत्यक्ष कृती यांचा एक अत्यंत अद्वितीय संगम आहे. गुगलने दिलेल्या माहितीनुसार, हे नवीन मॉडेल अत्यंत गुंतागुंतीच्या आणि जास्त वेळ घेणाऱ्या कोडिंगच्या कामांमध्ये अत्यंत उत्कृष्ट आणि मानवरहित अचूक कामगिरी करते. जेमिनी ३.५ फ्लॅश हे केवळ माहिती देत नाही, तर ते प्रत्यक्ष जगातील अनेक व्यावहारिक कामे अत्यंत सहजतेने आणि वेगाने पूर्ण करते. हे प्रगत मॉडेल आता गुगल अँटीग्रॅव्हिटी, अँड्रॉइड स्टुडिओ आणि जेमिनीच्या विविध व्यावसायिक प्लॅटफॉर्म्सवर सर्व डेव्हलपर्ससाठी अधिकृतपणे उपलब्ध करून देण्यात आले आहे. यातील सर्वात महत्त्वाची आणि सर्वसामान्यांसाठी आनंदाची बाब म्हणजे, गुगल सर्चमधील 'एआय मोड' (AI Mode) वापरणाऱ्या जगातील सर्व सामान्य वापरकर्त्यांसाठी हे प्रगत मॉडेल आता खुले करण्यात आले आहे. यासोबतच गुगल आपल्या आगामी आणि याहूनही अधिक शक्तिशाली अशा 'जेमिनी ३.५ प्रो' मॉडेलवरही अत्यंत वेगाने काम करत असून पुढील महिन्यात ते संपूर्ण जगासाठी उपलब्ध होईल, अशी मोठी आशा तंत्रज्ञान क्षेत्रात व्यक्त केली जात आहे.  

गुगल सर्च म्हणजेच आपण दररोज माहिती शोधण्यासाठी वापरत असलेले आपले नेहमीचे गुगल इंजिन आता भविष्यात पूर्वीसारखे राहिलेले नाही. आपण आता खऱ्या अर्थाने 'सर्च एजंट्स'च्या एका नव्या आणि प्रगत युगात प्रवेश करत आहोत. या नवीन तंत्रज्ञानामुळे वापरकर्त्यांना आता स्वतःचे असे अनेक खाजगी एआय एजंट्स अत्यंत सहजतेने तयार करण्याचे, त्यांचे व्यवस्थापन करण्याचे आणि त्यांच्याकडून आपली अनेक दैनंदिन कामे करून घेण्याचे पूर्ण आणि मुक्त स्वातंत्र्य थेट गुगल सर्चमध्येच मिळणार आहे. याची अत्यंत रंजक सुरुवात 'इन्फॉर्मेशन एजंट्स' नावाच्या एका अत्यंत हुशार आणि कल्पक संकल्पनेने होत आहे. हे एजंट्स बॅकग्राउंडमध्ये म्हणजेच इंटरनेटच्या पडद्यामागे चोवीस तास न थकता तुमच्यासाठी काम करत राहतील. ते सतत संपूर्ण इंटरनेट, हजारो बातम्यांच्या वेबसाईट, विविध तांत्रिक ब्लॉग्स आणि सोशल मीडिया पोस्ट्सवर अत्यंत बारकाईने लक्ष ठेवून असतील. तुम्हाला अर्थकारण, खरेदी किंवा खेळांबद्दल जी काही नवीन आणि अचूक माहिती हवी असेल, ती शोधण्याचे आणि त्याचे सखोल विश्लेषण करण्याचे अत्यंत किचकट काम हे एजंट्स स्वतःहून करतील. हे स्मार्ट आणि स्वयंचलित एजंट्स तुम्हाला हवी असलेली आणि तुमच्यासाठी सर्वात महत्त्वाची असलेली माहिती एकत्र करून, त्याचा एक विस्तृत आणि अचूक अहवाल योग्य वेळी तुमच्यापर्यंत पोहोचवतील. यात अधिक माहिती वाचण्यासाठी काही उपयुक्त लिंक्सचाही समावेश असेल. ही खऱ्या अर्थाने एक प्रकारची तुमची स्वतःची खाजगी आणि अत्यंत हुशार अशी डिजिटल सेक्रेटरीच असणार आहे. हे माहिती एजंट्स या उन्हाळ्यात, सुरुवातीला गुगल एआय प्रो आणि अल्ट्रा ग्राहकांसाठी उपलब्ध होतील. गुगलवर जाऊन फक्त "कीप मी अपडेटेड" असे शोधल्यास तुमचा स्वतःचा एजंट काही सेकंदात तयार होईल.  

गुगलच्या या अत्यंत महत्त्वपूर्ण आणि भव्य सोहळ्यातील शेवटची पण तंत्रज्ञानाची दिशा बदलणारी सर्वात क्रांतिकारी घोषणा म्हणजे 'गुगल अँटीग्रॅव्हिटी' चा थेट गुगल सर्चमधील अत्यंत महत्त्वपूर्ण समावेश. गुगल आता अँटीग्रॅव्हिटी आणि जेमिनी ३.५ फ्लॅशच्या अत्यंत प्रगत कोडिंग क्षमता थेट आपल्या नेहमीच्या सर्च इंजिनमध्ये आणत आहे. याचा अत्यंत साधा आणि सरळ अर्थ असा की, तुम्ही गुगलला विचारलेल्या प्रत्येक वेगळ्या प्रश्नानुसार गुगल तुमच्यासाठी एक पूर्णपणे नवीन आणि स्वतंत्र कस्टम इंटरफेस त्याच क्षणी स्वतः कोडिंग करून तयार करून देईल. तुम्हाला डायनॅमिक लेआउट्स, अत्यंत संवादात्मक आणि आकर्षक दृश्ये मिळतील जी खास तुमच्या प्रश्नासाठी आणि केवळ तुमच्या गरजेनुसार बनवली गेली असतील. हे नवीन जनरेटिव्ह यूआय तंत्रज्ञान येत्या उन्हाळ्यात सर्व वापरकर्त्यांसाठी पूर्णपणे मोफत उपलब्ध होणार आहे. अनेकदा आपण इंटरनेटवर एकाच दिवसाचे किंवा क्षणाचे काम शोधत नसतो, तर कुटुंबाचे लग्न ठरवणे किंवा घराचे स्थलांतर करणे यांसारखी मोठी आणि दीर्घकालीन कामे करत असतो. आता अँटीग्रॅव्हिटीच्या मदतीने गुगल सर्च केवळ तुमच्यासाठी कस्टमाइज्ड टूल्स, खाजगी डॅशबोर्ड्स किंवा प्रगती ट्रॅकर्स स्वतःहून कोड करून तयार करेल. हे अगदी तुम्हाला हवे तसे गुगल सर्चमध्ये स्वतःचे लहान ॲप्स बनवल्यासारखे आणि वापरल्यासारखे असेल. हे अफाट तंत्रज्ञान सुरुवातीला अमेरिकेतील गुगल एआय प्रो आणि अल्ट्रा ग्राहकांसाठी सुरू केले जाईल आणि त्यानंतर टप्प्याटप्प्याने जगातील इतर देशांमध्ये त्याचा मोठा विस्तार होईल.  

गुगल आय/ओ २०२६ चा हा संपूर्ण आणि ऐतिहासिक सोहळा पाहिल्यानंतर एक गोष्ट अत्यंत स्पष्टपणे जाणवते की, इंटरनेट आणि तंत्रज्ञानाचे जग आता एका अत्यंत वेगळ्या आणि पुढच्या टप्प्यावर पोहोचले आहे. आता आपल्याला केवळ माहिती शोधण्यासाठी इंटरनेटचा वापर करायचा नाहीये, तर इंटरनेटवरील या कृत्रिम बुद्धिमत्तेला आपल्या हाताखाली प्रत्यक्ष काम करायला लावायचे आहे. एआय आता केवळ एक साधा मदतनीस राहिलेला नसून, तो आता एक पूर्णवेळ आणि अतिशय हुशार एजंट बनला आहे, जो स्वतः निर्णय घेतो, विश्लेषण करतो आणि माणसासारख्या नवीन गोष्टींची निर्मिती करतो. 'जेमिनी ओम्नी'सारख्या मॉडेल्समुळे मानवी कल्पनाशक्तीला आता कोणताही तांत्रिक अडथळा राहणार नाही, तर 'सर्च एजंट्स'मुळे आपला रोजचा अत्यंत मौल्यवान वेळ आणि मेहनत मोठ्या प्रमाणावर वाचणार आहे. गुगलच्या या सर्व नवीन आणि अफाट घोषणांमुळे येणारा काळ हा खऱ्या अर्थाने 'एजंटिक एआय'चा असेल, यावर आता अधिकृत आणि भक्कम मोहोर उमटली आहे. तंत्रज्ञानाची ही मोठी आणि अवाढव्य झेप आपल्याला एका अत्यंत प्रगत, सोप्या आणि स्मार्ट भविष्याकडे घेऊन चालली आहे, यात आता कोणतीही शंका नाही.

गुगल आय/ओ २०२६ च्या या सर्व प्रमुख घोषणांची आणि 'जेमिनी ओम्नी' व 'एजंटिक एआय'ची सविस्तर माहिती पाहण्यासाठी हा व्हिडिओ अत्यंत उपयुक्त आहे.
https://www.youtube.com/watch?v=OMhKgQmeMhI

संदर्भ: गुगल ब्लॉग 

(चित्र: एआय निर्मित)

--- तुषार भ. कुटे

Friday, May 29, 2026

कर्नाटकातील कणकगिरीत उपेक्षित राहिलेली शिवरायांच्या थोरल्या बंधूंची समाधी!

बदामीवरून हम्पीकडे जाणारा आमचा प्रवास सुरू होता. वाटेत अचानक दिशा बदलून आम्ही कर्नाटकातील 'कणकगिरी' या गावी पोहोचलो. यामागे एक खास उद्देश होता; छत्रपती शिवाजी महाराजांचे थोरले बंधू, शहाजीराजांचे ज्येष्ठ पुत्र पराक्रमी 'संभाजी महाराज' यांची समाधी याच गावात असल्याची माहिती आम्हाला मिळाली होती. गुगल मॅपच्या मदतीने आम्ही ती जागा शोधून काढली. पण तिथे पोहोचल्यावर जे दृश्य दिसले, ते मन सुन्न करणारे होते.
गावाबाहेर एका विस्तीर्ण, निर्जन मोकळ्या जागेत ही समाधी विदारक आणि उपेक्षित अवस्थेत उभी होती. तिची रचना एखाद्या मुस्लिम पद्धतीच्या दर्ग्यासारखी भासत होती. आजूबाजूला सामसूम होती. समाधीवर चुन्याचे काही ताजे तर काही जुने लेप लावल्याचे दिसत होते. समोरच दिवा लावण्यासाठी केलेली एक छोटी जागा होती, ज्यावरून कोणीतरी तिथे नियमितपणे नतमस्तक होत असावे, याची जाणीव झाली. पण दुर्दैवाने, या थोर योद्ध्याच्या समाधीचा इतिहास सांगणारा साधा एक फलकही तिथे नव्हता आणि माहिती देणारे आजूबाजूला कोणीही नव्हते.

या वास्तूविषयी कोणाला विचारावे, असा प्रश्न पडलेला असतानाच, थोड्या वेळाने एका दुचाकीवरून लुंगी नेसलेले एक गृहस्थ तिथे आले. फोनवर बोलत असलेले ते गृहस्थ आमची चुळबूळ पाहून आमच्याजवळ आले. त्यांनी अत्यंत हसतमुख चेहऱ्याने आणि नमस्कार करून आमचे स्वागत केले. आमची भाषा मराठी आणि त्यांची कन्नड; त्यामुळे संवादाचा मोठा प्रश्न उभा राहिला. पण खाणाखुणा आणि काही तुटक शब्दांच्या आधारे आमचा संवाद सुरू झाला. 'नागराज' असे त्यांचे नाव आणि तेच या आजूबाजूच्या विस्तीर्ण जागेचे मालक असल्याचे आम्हाला समजले. आम्ही थेट पुण्याहून, महाराजांच्या भूमीतून आलो आहोत, याचे त्यांना मोठे अप्रूप वाटले. त्यांनी आत्मीयतेने आमचा फोन नंबर लिहून घेतला.
भाषेच्या अडचणीमुळे फारशी माहिती मिळत नाही, हे पाहून आम्ही पुढच्या प्रवासाला निघण्याचा निर्णय घेतला. पण आम्ही गाडी सुरू करून दोन मिनिटेही झाली नसतील, तोच नागराज यांचा फोन आला. त्यांनी गावातील काही जाणकार मंडळींना मुद्दाम बोलावून घेतले होते. त्यांच्या या आपुलकीमुळे आम्ही तात्काळ गाडी पुन्हा मागे फिरवली.

तिथे पोहोचल्यावर नागराज यांनी बोलावलेल्या 'शरणप्पा सज्जन' या स्थानिक जाणकाराशी आमची भेट झाली. त्यांनी ही समाधी संभाजी महाराजांचीच असल्याच्या वृत्ताला ठाम दुजोरा दिला. मात्र, त्यांच्या बोलण्यातून एक खंतही जाणवली. "लहानपणापासून आम्ही ही समाधी याच अवस्थेत पाहत आलो आहोत, यात कोणताही बदल झालेला नाही," असे ते म्हणाले.
अधिक माहिती जाणून घेण्याच्या आमच्या इच्छेला अय्यानगौडा यांनी सविस्तर उत्तरे दिली. पूर्वी या समाधीवर एक सुंदर संरक्षक छप्पर होते, पण निजामाच्या काळात या वास्तूची मोठी नासधूस झाली. त्यानंतरच्या काळात ही वास्तू विविध स्थानिक आणि कायदेशीर वादांमध्ये अडकली. प्रकरण पोलीस दरबारी गेल्यामुळे समाधीच्या जीर्णोद्धाराचे काम कायमचे रखडले. काही वर्षांपूर्वी या समाधीच्या विकासासाठी मोठा निधी मंजूर झाला होता, पण लाल फितीच्या कारभारामुळे प्रत्यक्ष एकही वीट रचली गेली नाही.

स्थानिक गावकऱ्यांच्या मनात मात्र एक मोठी आशा आहे. जर या समाधीचा भव्य जीर्णोद्धार झाला, तर कणकगिरी गावाचे नाव भारताच्या नकाशावर मानाने झळकेल, असा त्यांना विश्वास आहे. यासाठी महाराष्ट्राच्या मुख्यमंत्र्यांनी पुढाकार घेऊन कर्नाटकच्या मुख्यमंत्र्यांकडे अधिकृत प्रस्ताव पाठवावा, तरच यावर वेगाने काम होऊ शकते, अशी त्यांची प्रामाणिक अपेक्षा आहे.
शिवकाळाचा विचार केल्यास, कणकगिरी हा त्याकाळी एक अत्यंत भक्कम आणि अभेद्य भुईकोट किल्ला होता. आजही गावात फिरताना या जुन्या तटबंदीचे जीर्ण अवशेष इतिहासाची साक्ष देत उभे असल्याचे पाहायला मिळते. आज मंदिरांचे गाव म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या या कणकगिरीत इतिहासाच्या या खाणाखुणा मात्र काळाच्या पडद्याआड हरवत चालल्या आहेत.

छत्रपती शिवरायांच्या या थोरल्या बंधूंकडे आपल्या इतिहासाने कायमच काहीसे दुर्लक्ष केले, ही एक मोठी शोकांतिका आहे. इतिहासाचे भीष्माचार्य वासुदेव सीताराम बेंद्रे यांचा अपवाद वगळता, इतर कोणत्याही इतिहासकाराने या थोर योद्ध्याच्या आयुष्यावर सखोल संशोधन केले नाही. परिणामी, त्यांचा पराक्रम आणि इतिहास आजही बहुतांश मराठी जनांसाठी अपरिचितच राहिला आहे. कदाचित याच अज्ञानामुळे त्यांची समाधी आज अशी दुर्लक्षित अवस्थेत आहे.
नुकत्याच प्रदर्शित झालेल्या 'राजा शिवाजी' या रितेश देशमुख यांच्या चित्रपटामुळे शिवरायांचे थोरले बंधू किती कर्तृत्ववान होते, हा इतिहास प्रकर्षाने महाराष्ट्रासमोर येत आहे. यातून निश्चितच जनजागृती होईल. पण आता केवळ इतिहासाचे स्मरण करून चालणार नाही, तर या उपेक्षित स्मारकाच्या पुनर्बांधणीची नितांत आवश्यकता आहे.
यासाठी प्रबळ राजकीय इच्छाशक्तीची गरज आहे. कोणतेही भाषिक किंवा सीमावाद न आणता, प्रशासनाने योग्य ती पावले टाकली, तरच कर्नाटकातील या समाधीचा जीर्णोद्धार होऊ शकेल. हे कार्य पूर्णत्वास गेल्यास, भविष्यात हे स्मारक केवळ इतिहासाची साक्षच देणार नाही, तर येणाऱ्या प्रत्येक पिढीसाठी एक महान प्रेरणास्थान म्हणून दिमाखात उभे राहील!

--- तुषार भ. कुटे

#Marathi #ChhatrapatiShivaji #RajaShivaji #SambhajiMaharaj #ShivajiMaharaj #History #Kanakgiri #Karnatak #Maratha







 

महाराष्ट्रातील शिलालेखांची वैभवशाली परंपरा: इतिहासाचे बोलके पाषाण

मानवी संस्कृतीच्या आणि विशेषतः राजकीय तसेच सामाजिक इतिहासाच्या पुनर्निर्मितीमध्ये भौतिक साधनांचे महत्त्व अनन्यसाधारण असते. या भौतिक साधनांमध्ये 'शिलालेख' हे सर्वात विश्वासार्ह, अस्सल आणि कालजयी साधन मानले जाते. शिलालेख म्हणजे दगडावर, कातळावर, मंदिरांच्या भिंतींवर किंवा गुहांमध्ये कोरलेला लिखित मजकूर. प्राचीन काळी कागद किंवा भूर्जपत्रांसारखी साधने मोठ्या प्रमाणावर उपलब्ध नव्हती आणि असली तरी ती निसर्गाच्या आघाताने किंवा कीटकांच्या प्रादुर्भावाने काळाच्या ओघात सहज नष्ट होऊ शकत होती. परंतु अत्यंत कठीण पाषाणावर कोरलेली ही अक्षरे हजारो वर्षे ऊन, वारा, पावसाचा मारा सहन करूनही आपला इतिहास अत्यंत प्रामाणिकपणे पुढच्या पिढीपर्यंत पोहोचवतात. महाराष्ट्राच्या भौगोलिक रचनेचा विचार केला, तर संपूर्ण राज्याला सह्याद्रीच्या पर्वतरांगांचे आणि काळ्याकभिन्न बेसॉल्ट खडकाचे एक प्रचंड मोठे नैसर्गिक वरदान लाभले आहे. याच नैसर्गिक देणगीमुळे प्राचीन काळापासून महाराष्ट्रात डोंगर कोरून लेणी आणि मंदिरे निर्माण करण्याची एक भव्य परंपरा उभी राहिली, आणि या वास्तूंच्या निर्मितीसोबतच महाराष्ट्रात शिलालेखांची एक अत्यंत वैभवशाली आणि अखंड परंपरा सुरू झाली.


मौर्य काळ आणि लिपीचा उगम

महाराष्ट्रातील शिलालेखांच्या परंपरेची खऱ्या अर्थाने सुरुवात मौर्य सम्राट अशोकाच्या काळापासून झाल्याचे दिसून येते. भारताच्या प्राचीन इतिहासात शिलालेखांद्वारे जनतेशी संवाद साधण्याची संकल्पना सम्राट अशोकाने अत्यंत प्रभावीपणे राबवली. ठाणे जिल्ह्याजवळील 'सोपारा' (प्राचीन शूर्पारक) येथे सापडलेला अशोकाचा शिलालेख हा महाराष्ट्रातील सर्वात जुन्या शिलालेखांपैकी एक मानला जातो. या काळामध्ये शिलालेखांसाठी प्रामुख्याने प्राचीन 'ब्राह्मी' लिपी आणि 'प्राकृत' भाषेचा वापर केला गेला. हीच ब्राह्मी लिपी पुढे भारतातील अनेक आधुनिक लिपींची जननी ठरली. सोपाऱ्यासारख्या आंतरराष्ट्रीय बंदर असलेल्या ठिकाणी शिलालेख कोरण्यामागे मौर्य साम्राज्याचा प्रशासकीय आणि धार्मिक संदेश व्यापारी वर्गापर्यंत पोहोचवण्याचा मुख्य उद्देश होता.

सातवाहन काळ: शिलालेखांचा सुवर्णकाळ

मौर्यानंतर महाराष्ट्राच्या इतिहासातील सर्वात देदीप्यमान कालखंड म्हणजे 'सातवाहन' साम्राज्याचा काळ होय. सातवाहनांच्या काळातच महाराष्ट्रातील शिलालेखांच्या परंपरेने खऱ्या अर्थाने एक सुवर्णकाळ अनुभवला. पुणे जिल्ह्यातील जुन्नर परिसरातील 'नाणेघाट' येथे असलेला राणी नागनिकेचा शिलालेख हा प्राचीन भारताच्या इतिहासातील एक मैलाचा दगड आहे. या प्रदीर्घ शिलालेखात सातवाहन राजांच्या वंशावळीची, त्यांनी केलेल्या अश्वमेध आणि राजसूय यज्ञांची, आणि त्यांनी दिलेल्या भरघोस दानाची सविस्तर माहिती कोरलेली आहे. विशेष म्हणजे प्राचीन भारतीय संख्याचिन्हांचा (अंकांचा) सर्वात जुना पुरावा याच नाणेघाटाच्या शिलालेखात पाहायला मिळतो.
सातवाहन काळातील दुसरा अत्यंत महत्त्वाचा शिलालेख म्हणजे नाशिकच्या पांडवलेण्यांमधील राजमाता गौतमी बलश्री हिची 'नाशिक प्रशस्ती'. आपला पुत्र आणि महान सातवाहन सम्राट गौतमीपुत्र सातकर्णी याच्या अफाट शौर्याचे, त्याच्या साम्राज्याच्या विस्ताराचे आणि त्याने शकांवर मिळवलेल्या विजयाचे अत्यंत ओजस्वी वर्णन या शिलालेखात केलेले आहे. 'त्रिसमुद्रतोयपीतवाहन' अशा शब्दांत गौतमीपुत्राचा गौरव याच ठिकाणी कोरलेला आहे. याव्यतिरिक्त कार्ला, भाजे, कान्हेरी आणि जुन्नर येथील गुहांमध्ये शेकडो छोटे-मोठे शिलालेख आढळतात. या शिलालेखांचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे, हे लेख केवळ राजांनीच कोरलेले नाहीत, तर तत्कालीन सामान्य जनता, व्यापारी श्रेणी, सुतार, लोहार, शेतकरी आणि भिक्खू यांनीही दिलेले दान या दगडांवर अत्यंत कृतज्ञतेने कोरून ठेवले आहे. यावरून तत्कालीन समाजातील आर्थिक सुबत्ता आणि सामान्य माणसाचे सामाजिक योगदान स्पष्ट होते.

वाकाटक, चालुक्य आणि राष्ट्रकूट काळ

सातवाहनांच्या अस्तानंतर महाराष्ट्रात वाकाटक आणि चालुक्य राजवटींचा उदय झाला. वाकाटक काळात अजिंठा येथील गुहांची निर्मिती मोठ्या प्रमाणावर झाली. अजिंठ्याच्या १६ व्या आणि १७ व्या गुहेमध्ये असलेले शिलालेख हे वाकाटक राजा हरिषेण आणि त्याचे मंत्री यांच्या कलासक्तीची साक्ष देतात. या काळातील शिलालेखांमध्ये प्राकृत भाषेची जागा हळूहळू 'संस्कृत' भाषेने घेण्यास सुरुवात केल्याचे दिसून येते. तसेच ब्राह्मी लिपीचे वळण बदलून तिला 'पेटीच्या आकाराची ब्राह्मी' असे स्वरूप प्राप्त झाले.
चालुक्य आणि राष्ट्रकूट काळात देवनागरी आणि कन्नड लिपीचा प्रभाव महाराष्ट्रातील शिलालेखांवर दिसू लागतो. वेरूळ येथील जगप्रसिद्ध कैलास लेण्यात असलेले राष्ट्रकूट राजा दंतिदुर्ग आणि कृष्ण (पहिला) यांचे शिलालेख हे तत्कालीन राजकीय विजयांचे आणि अप्रतिम वास्तुकलेचे बोलके पुरावे आहेत. या काळात दगडावरील शिलालेखांसोबतच तांब्याच्या पत्र्यांवर कोरले जाणारे 'ताम्रपट' देखील शासनाज्ञा देण्यासाठी मोठ्या प्रमाणावर वापरात येऊ लागले, परंतु मंदिरांवर आणि सार्वजनिक ठिकाणी कोरल्या जाणाऱ्या शिलालेखांचे महत्त्व कधीही कमी झाले नाही. कोकणातील शिलाहार राजांचे शिलालेखही या काळातील व्यापार आणि प्रशासनाची उत्तम माहिती देतात.

यादव काळ आणि मायमराठीचा उदय

महाराष्ट्राच्या शिलालेखांच्या परंपरेतील आणखी एक अत्यंत क्रांतिकारी टप्पा म्हणजे यादव काळ होय. या काळात शिलालेखांमधून संस्कृत आणि प्राकृत भाषेऐवजी सर्वसामान्यांची मातृभाषा असलेल्या 'मराठी' भाषेचा वापर अधिकृतपणे आणि मोठ्या अभिमानाने सुरू झाला. रायगड जिल्ह्यातील 'अक्षी' येथे सापडलेला इसवी सन १०१२ चा शिलालेख हा मराठी भाषेतील आद्य शिलालेखांपैकी एक मानला जातो. यानंतर कर्नाटक येथील श्रवणबेळगोळ येथील गोमटेश्वराच्या मूर्तीखाली कोरलेले 'श्रीचावुण्डराये करवियले' हे मराठी वाक्यही भाषिक इतिहासात अत्यंत मोलाचे आहे.
यादव काळात पंढरपूर येथे कोरलेला 'चौऱ्यांशीचा शिलालेख' हा वारकरी संप्रदायाच्या आणि विठ्ठल भक्तीच्या इतिहासातील एक अत्यंत महत्त्वाचा दस्तऐवज आहे. या शिलालेखात विठ्ठल मंदिराच्या जीर्णोद्धारासाठी ज्या ८४ भक्तांनी आर्थिक दान दिले, त्यांची नावे अत्यंत सुबकपणे कोरलेली आहेत. बीड जिल्ह्यातील आंबेजोगाई येथे असलेले खोलेश्वराचे शिलालेख हे देखील यादवकालीन प्रगल्भ मराठी भाषेचे, लष्करी मोहिमांचे आणि राजकीय इतिहासाचे उत्तम उदाहरण आहेत.

शिवकाळ ते पेशवेकाळ

छत्रपती शिवाजी महाराजांनी जेव्हा हिंदवी स्वराज्याची स्थापना केली, तेव्हा प्रशासकीय कामकाजासाठी कागदपत्रांचा, पत्रांचा आणि आज्ञापत्रांचा वापर मोठ्या प्रमाणावर सुरू झाला होता. तरीही, शिलालेखांची परंपरा पूर्णपणे थांबली नाही. गड-किल्ल्यांच्या निर्मितीच्या वेळी आणि मंदिरांच्या जीर्णोद्धाराच्या वेळी दगडावर लेख कोरण्याची प्रथा सुरूच राहिली. सिंधुदुर्ग किल्ल्याच्या बांधकामावेळी उभारलेला शिलालेख किंवा अनेक किल्ल्यांवर आढळणारे मारुतीच्या मूर्तीजवळील लेख हे शिवकालीन बांधकामाची सविस्तर माहिती देतात. या काळात प्रामुख्याने देवनागरी आणि मोडी लिपीचा वापर शिलालेखांसाठी केला गेला. पेशवे काळातही बारवा (पायऱ्यांच्या विहिरी), समाधी स्थळे, मंदिरे आणि नद्यांचे घाट बांधल्यानंतर तिथे संबंधितांच्या नावाचे आणि तारखेचे शिलालेख कोरण्याची पद्धत कायम होती.

महाराष्ट्रातील शिलालेखांची ही परंपरा म्हणजे केवळ जुन्या दगडांचा संग्रह नसून, तो दोन हजार वर्षांच्या राजकीय, सामाजिक, आर्थिक आणि भाषिक उत्क्रांतीचा सलग आणि जिवंत आलेख आहे. मौर्य, सातवाहन, वाकाटक, चालुक्य, राष्ट्रकूट, शिलाहार, यादव ते थेट मराठा साम्राज्यापर्यंतच्या प्रत्येक कालखंडाने सह्याद्रीच्या या काळ्या पाषाणावर आपला ठसा उमटवला आहे. महामहोपाध्याय डॉ. वासुदेव विष्णू मिराशी, डॉ. शोभना गोखले, डॉ. स. ग. तुळपुळे यांसारख्या अनेक थोर अभ्यासकांनी आपले संपूर्ण आयुष्य या शिलालेखांचे वाचन आणि संशोधन करण्यासाठी वेचले, ज्यामुळे आज आपल्याला आपला हा गौरवशाली इतिहास अत्यंत पुराव्यानिशी वाचता येत आहे.

आजच्या काळात निसर्गाचा आघात, प्रदूषण आणि मानवी हस्तक्षेपांमुळे यातील अनेक शिलालेख धोक्यात आले आहेत. ऐतिहासिक स्थळांवर विद्रूपीकरण करण्याच्या प्रवृत्तीमुळे अनेक प्राचीन लेख नष्ट होण्याच्या मार्गावर आहेत. या अत्यंत दुर्मिळ आणि ऐतिहासिक पाषाणांचे संवर्धन करणे, हे आता प्रत्येक नागरिकाचे आणि प्रशासनाचे आद्य कर्तव्य आहे. हे शिलालेख म्हणजे आपल्या पूर्वजांनी अत्यंत कष्टातून आपल्यासाठी राखून ठेवलेला अमूल्य ठेवा आहे, ज्याची जपणूक करणे हेच खऱ्या अर्थाने इतिहासाचे संवर्धन ठरेल.

संदर्भ ग्रंथ:

१. मिराशी, वा. वि., 'सातवाहन आणि पश्चिमी क्षत्रप यांचा इतिहास आणि कोरीव लेख', महाराष्ट्र राज्य साहित्य आणि संस्कृती मंडळ.
२. मिराशी, वा. वि., 'शिलालेख आणि ताम्रपट', विदर्भ संशोधन मंडळ, नागपूर.
३. गोखले, शोभना, 'पुराभिलेखविद्या', कॉन्टिनेन्टल प्रकाशन, पुणे.
४. तुळपुळे, शं. गो., 'प्राचीन मराठी कोरीव लेख', पुणे विद्यापीठ प्रकाशन.
५. ढवळीकर, म. के., 'महाराष्ट्राची कुळकथा', राजहंस प्रकाशन.
६. मोरवंचीकर, रा. श्री., 'सातवाहनकालीन महाराष्ट्र', प्रतिमा प्रकाशन.

Saturday, May 16, 2026

गाथासप्तशती: शृंगार, मानवी भावनांची गुंतागुंत आणि साहित्यातील एक अद्वितीय प्रयोग (बगग ३/३)

डॉ. रामचंद्र गोविंद चोथे आणि प्रा. शशांक रामचंद्र चोथे यांनी अत्यंत प्रासादिक भाषेत अनुवादित केलेल्या आणि 'नंदिनी पब्लिशिंग हाऊस'ने प्रकाशित केलेल्या 'रसिक महाराष्ट्र' या पुस्तकावर आधारित लेखमालेच्या या तिसऱ्या आणि अंतिम भागात आपण 'गाथासप्तशती' मधील एक अत्यंत नाजूक पण तितकाच महत्त्वाचा पैलू पाहणार आहोत. तो पैलू म्हणजे या काव्यात आलेला 'शृंगार' आणि मानवी नातेसंबंधांची गुंतागुंत. 


गाथासप्तशती हा केवळ इतिहासाचा अभ्यास करण्यासाठी निर्माण झालेला ग्रंथ नाही, तर तो मानवी भावनांचा एक अथांग आणि मुक्त आविष्कार आहे. जेव्हा आपण कोणत्याही प्राचीन साहित्याचा विचार करतो, तेव्हा आपल्या डोळ्यासमोर प्रामुख्याने धार्मिक ग्रंथ, तत्त्वज्ञान किंवा राजांच्या स्तुतीवर आधारित पोवाडे येतात. परंतु दोन हजार वर्षांपूर्वीच्या महाराष्ट्रात सातवाहन राजा हाल याने संकलित केलेला हा ग्रंथ तत्कालीन समाजाच्या अत्यंत खाजगी, भावनिक आणि शृंगारिक भावविश्वात आपल्याला घेऊन जातो.  सातवाहनांच्या काळात समाज अत्यंत प्रगत आणि सुखी होता. एखादे साम्राज्य सुस्थापित होऊन तिथे शांतता व समृद्धी नांदू लागली की, अशा वेळेस अनेक कलांना उत्तेजन मिळते. दैनंदिन जीवन अत्यंत सुखी व समाधानी होते आणि अशा परिस्थितीत शृंगारिक वाङ्मय न स्फुरते तर नवल. त्यामुळेच गाथासप्तशतीमधील अनेक गाथांत शृंगार आलेला आहे, तर काहीत सूचित शृंगार आहे. हा शृंगार अत्यंत तरल, नैसर्गिक आणि मानवी मर्यादांना साजेसा आहे. यामध्ये कृत्रिमता किंवा बडेजाव नाही, तर ग्रामीण जीवनातील सहजता आहे. प्रियकर आणि प्रेयसी यांच्यातील चोरट्या भेटी, विरह, रूसवा-फुगवा, आणि मिलनाची ओढ यांचे अत्यंत जिवंत चित्रण या गाथांमध्ये पाहायला मिळते.  

काही वाचकांना कदाचित यातील काही गाथांमधील वर्णन थोडे खटकू शकते. परंतु, कोणताही ऐतिहासिक ग्रंथ वाचताना आपण त्याकडे आजच्या आधुनिक मूल्यांच्या चष्म्यातून न पाहता, त्या काळातील सामाजिक चौकटीतून पाहिले पाहिजे. समाज शास्त्रज्ञांच्या मतानुसार पूर्वीपासून चालत आलेले नियोग पद्धतीचे अवशेष सातवाहन काळात अस्तित्वात होते आणि अशा प्रकारच्या संबंधांनादेखील तेव्हा समाज मान्यता होती. त्यामुळे या ग्रंथाकडे कोणत्याही पूर्वग्रहदूषीत व संकुचित दृष्टीकोनातून न पाहता, समग्र आणि प्रगल्भ दृष्टीने पाहण्याची नितांत आवश्यकता आहे. या गाथांमध्ये ग्रामीण कवींनी जे चितारले आहे, ते तत्कालीन समाजाचे वास्तव आहे. त्यात त्यांनी समाजाचे उणे-दुणे झाकण्याचा किंवा केवळ आदर्शाचे चित्र रंगवण्याचा कोणताही खोटा प्रयत्न केलेला नाही.  

या ग्रंथाचे आणखी एक मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे यामध्ये मानवी भावनांचा अत्यंत सूक्ष्म अभ्यास दिसून येतो. प्रेमात असलेली व्याकुळता, प्रिय व्यक्तीचा विरह, मत्सरापोटी येणारा राग आणि क्षमा या सर्व भावना कवींनी अत्यंत प्रभावीपणे मांडल्या आहेत. गाथांमधून प्रेम, दुःख, हर्ष, विरह या भावना यथार्थपणे चित्रीत झाल्या आहेत. पत्नी प्रवासाला गेलेल्या पतीची वाट पाहत असताना तिचे होणारे हाल, तिची कृश झालेली काया आणि तिचे मनोविश्व यांचे चित्रण अत्यंत हृदयस्पर्शी आहे. त्याचप्रमाणे, प्रियकरावर रागवणारी पण तो समोर येताच राग विसरून जाणारी प्रेयसी, किंवा चतुर दूतीच्या माध्यमातून आपला निरोप पाठवणारी स्त्री, या सर्व पात्रांमधून मानवी मनाची गुंतागुंत स्पष्ट होते. या गाथांमध्ये केवळ शब्दांचा खेळ नाही, तर मानवी मानसिकतेचे आणि विशेषतः स्त्री मनाचे अचूक आकलन आहे.  साहित्यातील एक अद्वितीय प्रयोग म्हणून गाथासप्तशतीकडे पाहिले पाहिजे. या ग्रंथाने नंतरच्या काळात आलेल्या अनेक श्रेष्ठ भारतीय कलाकृतींना मोठी प्रेरणा दिली आहे. 

गाथासप्तशतीनंतर पुढे कित्येक शतकांमध्ये भारतातल्या प्राकृत व संस्कृतातील अनेक मान्यवर कवींनी आपापल्या श्रेष्ठ कलाकृतींमध्ये गाथासप्तशतीचे अनुकरण केलेले आहे. हा ग्रंथ अद्वितीय मानला गेला पाहिजे कारण दुसऱ्या कोणत्याही ग्रंथाचे गाथासप्तशती इतके अनुकरण आजवर झालेले नाही. यावरून या ग्रंथाची उंची आणि त्याचा प्रभाव लक्षात येतो. डॉ. रामचंद्र चोथे आणि प्रा. शशांक चोथे यांनी हा ग्रंथ अनुवादित करून मराठी साहित्य विश्वावर एक मोठे ऋण ठेवले आहे. त्यांनी अतिशय काळजीपूर्वक आणि प्रामाणिक प्रयत्न करून, सहज, सुंदर, सोप्या व ओघवत्या भाषेत मराठी रसिकांना समजेल रुचेल अशा पद्धतीने हे काव्य रुपांतरीत केले आहे.  'रसिक महाराष्ट्र' हे पुस्तक वाचताना आपल्याला जाणवते की दोन हजार वर्षांपूर्वीचा तो महाराष्ट्र आजही आपल्यात जिवंत आहे. तो शेतकरी, ती वाट पाहणारी पत्नी, तो प्रेमळ निसर्ग हे सर्व काही आजही आपल्या अवतीभवती अस्तित्वात आहे. या गाथा महाराष्ट्री, मरहट्टी, मऱ्हाटी, मराठी भाषेत असल्यामुळे महाराष्ट्रातील प्रत्येक मराठी माणसाने याचा सार्थ अभिमान बाळगावयास हवा. हा ग्रंथ केवळ आपल्या भाषेचा जुना पुरावा नाही, तर तो आपल्या सांस्कृतिक, सामाजिक आणि भावनिक जडणघडणीचा एक अत्यंत महत्त्वाचा आणि अविभाज्य भाग आहे. नंदिनी पब्लिशिंग हाऊस आणि या दोन्ही अनुवादकांनी या अमूल्य ठेव्याला पुन्हा एकदा नव्याने प्रकाशात आणले आहे. त्यामुळे या महान आणि रसाळ ग्रंथाचे वाचन करणे हे प्रत्येक मराठी माणसाचे, साहित्याच्या विद्यार्थ्याचे आणि इतिहासप्रेमीचे आद्य कर्तव्यच ठरते.  

संदर्भ: रसिक महाराष्ट्र, डॉ. रामचंद्र गोविंद चोथे आणि प्रा. शशांक रामचंद्र चोथे, नंदिनी पब्लिशिंग हाऊस

Thursday, May 14, 2026

सॉफ्टवेअर डेव्हलपर्स आता बनत आहेत 'एआय कोड रिव्ह्यूअर्स'

एकेकाळी 'सी', 'सी++' किंवा 'जावा' सारख्या भाषांमध्ये एखादा छोटासा प्रोग्राम लिहिण्यासाठी तासनतास डोके चालवावे लागायचे. स्क्रीनवर एका विशिष्ट रंगाच्या फॉन्टमध्ये ओळींमागून ओळी टाईप करणे, एखाद्या छोट्याशा 'सेमीकोलन' मुळे येणाऱ्या एरर्स शोधण्यासाठी रात्र-रात्र जागणे, हे प्रत्येक सॉफ्टवेअर इंजिनिअरच्या आयुष्यातील अविभाज्य आणि अभिमानास्पद भाग होते. परंतु, आता काळ वेगाने बदलला आहे आणि या बदलाचे मुख्य कारण म्हणजे 'कृत्रिम बुद्धिमत्ता' किंवा आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स. सध्या संपूर्ण जगभरात आणि विशेषतः सॉफ्टवेअर उद्योगात एक अत्यंत मोठी आणि मूलभूत स्वरूपाची क्रांती घडत आहे. 'कम्प्युटर वीकली'  या प्रतिष्ठित तंत्रज्ञान विषयक मासिकाने नुकत्याच प्रकाशित केलेल्या एका अत्यंत महत्त्वाच्या अहवालानुसार, सॉफ्टवेअर डेव्हलपर्सची मूळ भूमिका आता वेगाने बदलत असून ते आता 'कोड रायटर्स' न राहता अधिकाधिक 'एआय कोड रिव्ह्यूअर्स' बनत आहेत. हा बदल केवळ एका कामापुरता मर्यादित नसून तो संपूर्ण आयटी क्षेत्राची पायाभूत रचनाच बदलून टाकणारा आहे.


आजच्या घडीला कोणत्याही मोठ्या आयटी कंपनीत प्रवेश केला, तर तिथे पूर्वीसारखे चित्र दिसत नाही. चॅटजीपीटी, गिटहब कोपायलट, गुगलचे जेमिनी आणि इतर अनेक प्रगत लार्ज लँग्वेज मॉडेल्स आता थेट सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटच्या प्रक्रियेत सामील झाले आहेत. पूर्वी एखादे नवीन सॉफ्टवेअर किंवा ॲप्लिकेशन बनवायचे असल्यास त्याचे मूलभूत कोडिंग करण्यासाठी अनेक दिवस किंवा आठवडे लागायचे. आता मात्र, एखाद्या प्रगत एआय टूलला आपण काय बनवायचे आहे याची केवळ एक योग्य 'प्रॉम्प्ट' किंवा सूचना दिल्यास, काही सेकंदांतच हजारो ओळींचा कोड लिहून तयार होतो. यामुळे साहजिकच सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटचा वेग अनेक पटींनी वाढला आहे.

परंतु, या वेगासोबतच डेव्हलपरच्या कामाचे स्वरूप पूर्णपणे बदलले आहे. आता डेव्हलपरचे मुख्य काम स्वतः शून्यापासून कोड लिहिणे हे राहिलेले नाही. त्याऐवजी, एआयने जो कोड काही सेकंदात लिहून दिला आहे, तो वाचणे, समजून घेणे, त्यात काही तांत्रिक त्रुटी आहेत का हे शोधणे आणि तो कोड कंपनीच्या सुरक्षिततेच्या निकषांवर खरा उतरतो की नाही, याची खात्री करणे हे बनले आहे. एका साध्या आणि दैनंदिन व्यवहारातील उदाहरणाने सांगायचे तर, आता सॉफ्टवेअर डेव्हलपर हा एक लेखक राहिला नसून तो एका 'संपादकाची' भूमिका पार पाडत आहे. लेखकाने (म्हणजेच एआयने) लिहिलेला मसुदा तपासायचा आणि त्यात आवश्यक ते बदल करून तो अंतिम छपाईसाठी पाठवायचा, अशी ही संपूर्ण प्रक्रिया बनली आहे. आपण जेव्हा 'एजंटिक एआय'चा वापर करून मोठे प्रकल्प राबवतो, तेव्हा हे एआय एजंट्स स्वतःहून निर्णय घेतात आणि कोड लिहितात. तिथे मानवी इंजिनिअरची भूमिका केवळ त्या प्रक्रियेवर नियंत्रण ठेवण्याची आणि दिशा दाखवण्याची असते.

सामान्य माणसाला कदाचित असे वाटेल की, जर कोड लिहिण्याचे अवघड काम यंत्रच करत असेल, तर आता डेव्हलपरचे काम खूप सोपे झाले आहे. पण वास्तव याच्या अगदी उलट आणि अत्यंत गुंतागुंतीचे आहे. सॉफ्टवेअर विश्वातील एक अत्यंत जुना आणि महत्त्वाचा नियम आहे: "तुमचा स्वतःचा कोड वाचण्यापेक्षा दुसऱ्याने लिहिलेला कोड वाचणे आणि समजून घेणे हे नेहमीच सर्वात कठीण काम असते." आता विचार करा, जर तो दुसरा 'लेखक' एक मशीन असेल, तर ते काम किती क्लिष्ट होऊ शकते! एआय मॉडेल्स जे कोडिंग करतात, ते अनेकदा अत्यंत अचूक आणि हुशार वाटते, पण ते मशीन 'संदर्भ' किंवा व्यवसायाचे मूळ लॉजिक  पूर्णपणे समजून घेऊ शकत नाही.

अनेकदा एआयने दिलेला कोड पहिल्या झटक्यात बरोबर वाटतो आणि तो 'रन' देखील होतो. पण जेव्हा तो कोड मोठ्या सिस्टीमचा भाग बनतो किंवा हजारो युजर्स तो एकाच वेळी वापरू लागतात, तेव्हा त्यातील त्रुटी आणि सुरक्षा विषयक धोके समोर येतात. एआय कधीकधी जुन्या पद्धतीचे किंवा 'डेप्रिकेटेड' लायब्ररी वापरू शकते. अशा वेळी जर डेव्हलपरने केवळ डोळे झाकून तो कोड स्वीकारला आणि सिस्टीममध्ये 'मर्ज' केला, तर भविष्यात कंपनीचे मोठे आर्थिक आणि तांत्रिक नुकसान होऊ शकते. त्यामुळे, आजच्या 'एआय कोड रिव्ह्यूअर'ला पूर्वीच्या कोडरपेक्षा अनेक पटींनी जास्त हुशार, सतर्क आणि अनुभवी असणे गरजेचे आहे. त्याला केवळ 'सिंटॅक्स' माहीत असून चालत नाही, तर त्याला संपूर्ण 'सिस्टीम आर्किटेक्चर' आणि सायबर सुरक्षेचे सखोल ज्ञान असणे अनिवार्य झाले आहे.

या नवीन पद्धतीमुळे आयटी कंपन्यांना आता एका नव्या आणि अत्यंत भयंकर समस्येला तोंड द्यावे लागत आहे, ज्याला तांत्रिक भाषेत 'टेक्निकल डेट'  किंवा तांत्रिक कर्ज असे म्हटले जाते. जेव्हा तुम्ही एखादे काम घाईघाईने आणि शॉर्टकट वापरून पूर्ण करता, तेव्हा भविष्यात तेच काम सुधारण्यासाठी तुम्हाला जास्त वेळ आणि पैसा खर्च करावा लागतो. एआयच्या मदतीने कंपन्या अत्यंत वेगाने सॉफ्टवेअर बनवत आहेत, पण जर त्यामागे सक्षम 'ह्युमन-इन-द-लूप' (Human-in-the-loop) म्हणजेच मानवी पर्यवेक्षण नसेल, तर कोडचा दर्जा अत्यंत वेगाने घसरतो. एआय अनेकदा 'स्पॅगेटी कोड' म्हणजेच अत्यंत विस्कळीत आणि समजायला कठीण असा कोड तयार करू शकते.

याशिवाय, 'हॅल्युसिनेशन्स' म्हणजेच एआयने अत्यंत आत्मविश्वासाने चुकीची माहिती किंवा चुकीचा कोड देण्याची प्रवृत्ती, हा एक अत्यंत चिंतेचा विषय आहे. जर एखाद्या डेव्हलपरने केवळ आळसामुळे किंवा अज्ञानामुळे एआयने दिलेला असा चुकीचा कोड सिस्टीममध्ये जाऊ दिला, तर त्यामुळे ग्राहकांचा डेटा लीक होऊ शकतो किंवा संपूर्ण सर्व्हर क्रॅश होऊ शकतो. म्हणूनच, आजकाल आयटी कंपन्यांमध्ये कर्मचाऱ्यांच्या कामगिरीचे मूल्यमापन करताना 'तुम्ही किती ओळींचा कोड लिहिला?' यापेक्षा 'तुम्ही किती कोडचे यशस्वीपणे आणि अचूकपणे पुनरावलोकन केले?' याला अधिक महत्त्व दिले जात आहे.

या सर्व घडामोडींचा सर्वात मोठा परिणाम आपल्या शैक्षणिक व्यवस्थेवर आणि विशेषतः इंजिनिअरिंगच्या विद्यार्थ्यांवर होणार आहे. केवळ ठराविक प्रोग्रामिंग भाषा शिकवणे आणि साधे लॉजिक तयार करायला लावणे, हे आता भविष्यात नोकरी मिळवण्यासाठी किंवा टिकवण्यासाठी पुरेसे ठरणार नाही. विद्यार्थ्यांना आता 'क्रिटिकल थिंकिंग' म्हणजेच टीकात्मक विचार करायला शिकवणे गरजेचे आहे. एखादा तयार कोड दिला, तर त्यात नक्की काय त्रुटी आहेत, तो अधिक चांगल्या पद्धतीने कसा लिहिता येईल आणि तो सुरक्षित कसा करता येईल, याचे थेट प्रशिक्षण विद्यार्थ्यांना मिळायला हवे.

नवीन तंत्रज्ञानाशी जुळवून घेणे हे भारतीय आयटी क्षेत्रासाठी नेहमीच एक आव्हान आणि संधी राहिले आहे. पुण्यासारख्या आणि देशातील इतर आयटी हबमधील शैक्षणिक संस्था आणि प्रशिक्षण केंद्रांनी आता आपला अभ्यासक्रम वेगाने अद्ययावत करणे गरजेचे आहे. भविष्यातील सॉफ्टवेअर इंजिनिअर हा केवळ एक 'मजूर' नसेल जो केवळ कोडचे विटांवर विटा रचत बसेल, तर तो एक 'आर्किटेक्ट' असेल जो एआयने आणलेल्या विटा तपासून एका अत्यंत सुंदर आणि मजबूत इमारतीची निर्मिती करेल. 'कॉम्प्युटर वीकली'चा हा अहवाल आपल्या सर्वांसाठी एक अत्यंत महत्त्वाचा आणि वेळेवर दिलेला धोक्याचा इशारा आहे. कृत्रिम बुद्धिमत्ता आपला रोजगार हिरावून घेईल या निराधार भीतीपोटी वेळ वाया घालवण्यापेक्षा, आपण सर्वांनी स्वतःला या एआयच्या नव्या आणि वेगाने धावणाऱ्या रेल्वेचे 'चालक' बनवण्यासाठी सज्ज करणे, हाच या तंत्रज्ञान क्रांतीतील यशस्वी होण्याचा आणि प्रगतीचा एकमेव मार्ग आहे.

--- तुषार भ. कुटे 

#ArtificialIntelligence #Marathi