Friday, February 13, 2026

सॅम अल्टमन यांची चीनवर मोठी कारवाई; 'ओपन एआय'ने 'डीपसीक'वर केले चोरीचे गंभीर आरोप, अमेरिकन सरकारला लिहिले पत्र

सध्याच्या काळात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' क्षेत्रात जगभरात जी शर्यत सुरू आहे, ती आता एका नव्या आणि गंभीर वळणावर येऊन पोहोचली आहे. अमेरिकेतील दिग्गज कंपनी 'ओपन एआय', जिने चॅटजीपीटी बनवून जगात क्रांती घडवली, तिने आता चीनच्या 'डीपसीक' या कंपनीवर अत्यंत गंभीर आरोप केले आहेत. ओपन एआयचे प्रमुख सॅम अल्टमन यांनी थेट अमेरिकन सरकार आणि तेथील खासदारांना पत्र लिहून तक्रार केली आहे की, चीनी कंपनी डीपसीकही त्यांचे तंत्रज्ञान चोरत आहे आणि त्याचा वापर करून स्वतःचे मॉडेल बनवत आहे. या प्रकरणामुळे अमेरिका आणि चीनमधील तंत्रज्ञान युद्ध अधिकच भडकण्याची शक्यता निर्माण झाली आहे.

काही महिन्यांपूर्वी चीनच्या 'डीपसीक' या कंपनीने आपले 'R1' नावाचे एआय मॉडेल बाजारात आणले. हे मॉडेल आल्याबरोबर तंत्रज्ञान विश्वात एकच खळबळ उडाली. याचे कारण असे होते की, हे मॉडेल ओपन एआयच्या अत्याधुनिक मॉडेलइतकेच हुशार आणि सक्षम असल्याचे दिसून आले, पण ते बनवण्यासाठी आलेला खर्च हा ओपन एआयच्या खर्चापेक्षा कित्येक पटीने कमी होता. जिथे अमेरिकन कंपन्यांना एआय मॉडेल बनवण्यासाठी अब्जावधी डॉलर्स आणि हजारो महागडे चिप्स लागतात, तिथे डीपसीकने अत्यंत कमी खर्चात हे साध्य केल्याचा दावा केला. यामुळे अमेरिकन शेअर बाजारातही भीतीचे वातावरण निर्माण झाले होते.


पण आता ओपन एआयने दावा केला आहे की, डीपसीकची ही 'सफलता' त्यांची स्वतःची नसून ती चोरीवर आधारित आहे. सॅम अल्टमन यांच्या कंपनीने अमेरिकन काँग्रेसच्या (संसदेच्या) एका विशेष समितीला पत्र लिहून पुराव्यासह सांगितले आहे की, डीपसीक ही कंपनी 'डिस्किलेशन' (Distillation) नावाच्या तंत्राचा वापर करून ओपन एआयच्या बुद्धिमत्तेची कॉपी करत आहे.

हे समजून घेण्यासाठी आपण एक साधे उदाहरण घेऊ. समजा, एका विद्यार्थ्याने (ओपन एआय) रात्रंदिवस अभ्यास करून, हजारो पुस्तके वाचून परीक्षेसाठी तयारी केली आहे. दुसरा विद्यार्थी (डीपसीक) मात्र काहीच अभ्यास करत नाही. तो काय करतो? तो हुशार विद्यार्थ्याच्या उत्तरपत्रिकेतून उत्तरे बघून स्वतःच्या उत्तरपत्रिकेत लिहितो आणि थोडाफार बदल करतो. शेवटी, त्यालाही हुशार विद्यार्थ्याइतकेच मार्क मिळतात, पण त्यासाठी त्याने कोणतीही मेहनत घेतलेली नसते.

एआयच्या जगात यालाच 'डिस्किलेशन' म्हणतात. ओपन एआयचा आरोप आहे की, डीपसीक त्यांचे स्वतःचे मॉडेल प्रशिक्षण देण्यासाठी (Training) थेट डेटा किंवा माहिती वापरण्याऐवजी, चॅटजीपीटी किंवा ओपन एआयच्या इतर मॉडेल्सना प्रश्न विचारते. चॅटजीपीटी जी उत्तरे देते, तीच उत्तरे डीपसीकआपल्या मॉडेलला 'शिकवण्यासाठी' वापरते. यामुळे डीपसीकला माहिती गोळा करणे, ती साफ करणे आणि त्यावर प्रक्रिया करणे या प्रचंड खर्चाच्या आणि कष्टाच्या प्रक्रियेतून जावे लागत नाही. त्यांना आयते, तयार आणि अचूक ज्ञान मिळते, ज्याचा वापर करून ते स्वस्त मॉडेल बनवतात.

ओपन एआयने आपल्या पत्रात म्हटले आहे की, डीपसीकचे कर्मचारी ओळख लपवून ओपन एआयचे सर्व्हर्स वापरत आहेत. ते वेगवेगळ्या देशांचे सर्व्हर्स आणि 'थर्ड पार्टी राऊटर्स' वापरून आपली ओळख लपवतात आणि मोठ्या प्रमाणात डेटा चोरतात, जेणेकरून ओपन एआयला कळणार नाही की हा डेटा चीनमध्ये जात आहे.

या पत्रात ओपन एआयने फक्त चोरीचाच आरोप केला नाही, तर याला एका मोठ्या राजकीय आणि वैचारिक लढाईचे स्वरूप दिले आहे. त्यांनी म्हटले आहे की ही लढाई 'लोकशाही एआय' (Democratic AI) आणि 'हुकूमशाही एआय' (Autocratic AI) यांच्यातील आहे. ओपन एआयच्या मते, अमेरिका आणि पाश्चिमात्य देश जी एआय मॉडेल्स बनवत आहेत, ती लोकशाही मूल्यांवर, अभिव्यक्ती स्वातंत्र्यावर आणि मानवाधिकारांवर आधारित आहेत. याउलट, चीनची डीपसीक कंपनी जी मॉडेल्स बनवत आहे, त्यावर चीनच्या कम्युनिस्ट पक्षाचे पूर्ण नियंत्रण आहे.

पुरावा म्हणून त्यांनी सांगितले की, दीपसीकच्या मॉडेलला जर तुम्ही 'तियानानमेन स्क्वेअर हत्याकांड' किंवा 'तैवानचे स्वातंत्र्य' यांसारख्या संवेदनशील विषयांवर प्रश्न विचारले, तर ते मॉडेल एकतर उत्तर देण्यास नकार देते किंवा चीन सरकारच्या बाजूने खोटे आणि प्रोपगंडा पसरवणारे उत्तर देते. ओपन एआयने इशारा दिला आहे की, जर चीन अशा प्रकारे तंत्रज्ञान चोरून एआय क्षेत्रात पुढे गेला, तर भविष्यात जगभरात 'हुकूमशाही एआय'चा प्रसार होईल, जे लोकशाही देशांसाठी अत्यंत धोकादायक ठरेल.

चीनच्या या वाढत्या आव्हानाला तोंड देण्यासाठी ओपन एआयने अमेरिकन सरकारला विनंती केली आहे की त्यांनी अमेरिकेच्या एआय पायाभूत सुविधांमध्ये मोठी गुंतवणूक करावी. ओपन एआयने स्वतःचा 'स्टारगेट प्रोजेक्ट' जाहीर केला आहे. या अंतर्गत ते २०२९ पर्यंत अमेरिकेत १० गिगावॅट क्षमतेचे डेटा सेंटर्स उभारणार आहेत. सॅम अल्टमन यांचे म्हणणे आहे की, "पायाभूत सुविधा हेच भविष्य आहे." ज्या देशाकडे जास्त वीज, जास्त चिप्स आणि मोठे डेटा सेंटर्स असतील, तोच देश एआयच्या शर्यतीत जिंकेल.

त्यांनी अमेरिकन सरकारला सांगितले आहे की, चीनला रोखण्यासाठी केवळ निर्बंध घालणे पुरेसे नाही, तर अमेरिकेला स्वतःचा विकास इतका वेगाने करावा लागेल की चीनला त्यांची बरोबरी करणे अशक्य होईल. यासाठी त्यांनी 'लेव्हल प्लेईंग फील्ड' (समान संधी) ची मागणी केली आहे, जिथे चीनला अमेरिकन नवनिर्मितीची चोरी करून पुढे जाण्यापासून रोखले जाईल.

ही बातमी केवळ दोन कंपन्यांमधील भांडण नाही. याचे परिणाम संपूर्ण जगावर होणार आहेत.
१. एआयचा वापर महागणार का? जर ओपन एआयचे आरोप खरे ठरले आणि डीपसीकवर कारवाई झाली, तर स्वस्त एआय मॉडेल्स मिळणे बंद होऊ शकते. डीपसीकमुळे एआयची किंमत कमी झाली होती, ज्यामुळे अनेक स्टार्टअप्स आणि विद्यार्थ्यांना फायदा होत होता.
२. सायबर सुरक्षा आणि डेटा प्रायव्हसी: ओपन एआयने असाही आरोप केला आहे की डीपसीक वापरकर्त्यांचा डेटा चीनमध्ये पाठवते. यामुळे जगभरातील युजर्सच्या प्रायव्हसीला धोका निर्माण झाला आहे. भारताने आधीच अनेक चीनी ॲप्सवर बंदी घातली आहे, त्यामुळे या नवीन खुलाशानंतर भारत सरकारही एआयच्या वापराबाबत अधिक सतर्क होऊ शकते.
३. तंत्रज्ञान युद्ध: अमेरिका आणि चीनमधील तणाव आता व्यापाराकडून तंत्रज्ञानाकडे वळला आहे. अमेरिका आता एआय चिप्स आणि सॉफ्टवेअरच्या निर्यातीवर आणखी कडक निर्बंध घालू शकते. यामुळे जागतिक साखळीवर परिणाम होऊ शकतो.

सॅम अल्टमन आणि ओपन एआयने उचललेले हे पाऊल हे स्पष्ट करते की एआयची लढाई आता केवळ लॅबपुरती मर्यादित राहिलेली नाही. ती आता संसदेत आणि आंतरराष्ट्रीय राजकारणात पोहोचली आहे. डीपसीकने कमी वेळात आणि कमी खर्चात मिळवलेले यश हे खरंच कौतुकास्पद आहे की ती केवळ एक चलाखीने केलेली चोरी आहे, हे येणारा काळच सांगेल. पण एक गोष्ट मात्र नक्की, की या आरोप-प्रत्यारोपांमुळे एआय क्षेत्रातील स्पर्धा आता अधिक तीव्र आणि कदाचित अधिक हिंसक (व्यापारी दृष्टीने) होणार आहे.

अमेरिकेला आता हे समजले आहे की चीनला कमी लेखून चालणार नाही. आणि चीनला हे समजले असेल की, केवळ कॉपी करून ते जास्त काळ टिकू शकणार नाहीत. या दोन महासत्तांच्या भांडणात तंत्रज्ञानाचे भविष्य काय वळण घेते, हे पाहणे औत्सुक्याचे ठरेल. सामान्य माणूस म्हणून आपण फक्त एवढीच आशा करू शकतो की, या शर्यतीत एआयचा वापर मानवाच्या भल्यासाठी व्हावा, संहारासाठी किंवा नियंत्रणासाठी नाही.

--- तुषार भ. कुटे



स्पॉटिफायचा धक्कादायक खुलासा: "आमच्या सर्वोत्तम डेव्हलपर्सनी डिसेंबरपासून एक ओळही कोडिंग केली नाही!"

सध्याच्या काळात तंत्रज्ञान क्षेत्रात ज्या वेगाने बदल घडत आहेत, ते पाहता 'विज्ञानातील कथा' आणि 'वास्तव' यांतील अंतर झपाट्याने मिटत चालले आहे. काही वर्षांपूर्वी जर कोणी म्हटले असते की सॉफ्टवेअर इंजिनिअर्सना भविष्यात कोडिंग करण्याची गरजच उरणार नाही, तर लोकांनी त्या गोष्टीवर विश्वास ठेवला नसता किंवा ती चेष्टा समजून सोडून दिले असते. पण २०२६ साल उजाडता-उजाडता ही कल्पनेतील गोष्ट आता सत्य बनली आहे. लोकप्रिय म्युझिक स्ट्रीमिंग ॲप 'स्पॉटिफाय'ने (Spotify) नुकताच एक असा खुलासा केला आहे, ज्यामुळे संपूर्ण आयटी जगताच्या पायाखालची जमीन सरकली आहे. टेकक्रंचने दिलेल्या एका सविस्तर वृत्तानुसार, स्पॉटिफायने अधिकृतपणे जाहीर केले आहे की त्यांच्या कंपनीतील अनेक वरिष्ठ आणि सर्वोत्तम डेव्हलपर्सनी गेल्या डिसेंबर महिन्यापासून प्रत्यक्ष कोडिंगची एकही ओळ लिहिलेली नाही. तरीही त्यांचे काम पूर्वीपेक्षा जास्त वेगाने आणि अचूकपणे सुरू आहे. यामागे कारण आहे - 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्ता. हा बदल केवळ एका कंपनीपुरता मर्यादित नसून, तो सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटच्या इतिहासातील एका नव्या युगाची नांदी आहे.

सामान्य माणसाच्या मनात 'प्रोग्रामर' किंवा 'कोडर'ची जी प्रतिमा असते, ती म्हणजे कॉम्प्युटरच्या काळ्या स्क्रीनवर हिरव्या रंगाच्या अक्षरात तासनतास काहीतरी टाइप करणारी व्यक्ती. पण स्पॉटिफायमध्ये आता हे चित्र बदलले आहे. कंपनीने दिलेल्या माहितीनुसार, त्यांनी आपल्या अंतर्गत कामासाठी अत्यंत प्रगत एआय टूल्स विकसित केले आहेत. या टूल्सच्या मदतीने डेव्हलपर्सना आता क्लिष्ट 'सिंटॅक्स' (Syntax) किंवा प्रोग्रामिंग लँग्वेजचे नियम लक्षात ठेवण्याची गरज उरलेली नाही.

पूर्वी एखादे नवीन फिचर ॲपमध्ये आणण्यासाठी इंजिनिअर्सना हजारो ओळींचे कोड लिहावे लागत असे. त्यात एखादा स्वल्पविराम जरी चुकला तरी संपूर्ण प्रोग्राम बंद पडत असे. आता मात्र एआयमुळे ही कटकट संपली आहे. डेव्हलपर्स आता एआयला साध्या इंग्रजी भाषेत सूचना देतात. उदाहरणार्थ, "असे एक फिचर तयार कर जे वापरकर्त्याच्या मूडनुसार गाणी सुचवेल आणि त्याचा रंग निळा असेल." ही सूचना मिळताच एआय काही सेकंदात त्या सूचनेचे रूपांतर हजारो ओळींच्या अचूक कोडमध्ये करते. त्यामुळे डेव्हलपर्सचे काम आता 'लिहिण्याचे' नसून 'तपासण्याचे' आणि 'सुचवण्याचे' राहिले आहे.

स्पॉटिफायच्या या खुलाशामुळे एक महत्त्वाचा प्रश्न निर्माण झाला आहे की, जर एआयच कोडिंग करत असेल, तर मग मानवी डेव्हलपर्सची गरज काय? यावर कंपनीचे म्हणणे आहे की मानवी कल्पनाशक्तीला एआय पर्याय होऊ शकत नाही. एआय कोड लिहित असले तरी, 'काय बनवायचे आहे' आणि 'ते वापरकर्त्याला कसे वाटले पाहिजे' हे ठरवण्याचे काम अजूनही माणसांचेच आहे.

याला आपण घर बांधण्याच्या उदाहरणावरून समजू शकतो. पूर्वी सॉफ्टवेअर इंजिनिअर हे गवंड्यासारखे काम करायचे, ज्यांना एक-एक वीट रचून भिंत बांधावी लागे. आता एआयमुळे ते 'आर्किटेक्ट' बनले आहेत. आर्किटेक्ट फक्त घराचा नकाशा आणि डिझाइन देतो, प्रत्यक्ष भिंत बांधण्याचे काम आता एआय रुपी मशीन करत आहे. यामुळे डेव्हलपर्सना कोडिंगच्या तांत्रिक अडचणीत अडकण्यापेक्षा, उत्पादनाच्या गुणवत्तेवर आणि नवनिर्मितीवर लक्ष केंद्रित करायला जास्त वेळ मिळत आहे. जे वरिष्ठ डेव्हलपर्स डिसेंबरपासून कोडिंग करत नाहीत, ते आता आपला वेळ नवीन कल्पना शोधण्यात आणि वापरकर्त्यांचा अनुभव कसा सुधारता येईल, याचा विचार करण्यात घालवत आहेत.

स्पॉटिफायने सांगितले की एआयचा वापर सुरू केल्यापासून त्यांच्या कामाचा वेग कित्येक पटीने वाढला आहे. जे काम पूर्ण करण्यासाठी पूर्वी दोन-तीन आठवडे लागायचे, ते काम आता काही तासांत किंवा दिवसांत पूर्ण होत आहे. 'बग्स' किंवा सॉफ्टवेअरमधील त्रुटी शोधणे हे डेव्हलपर्ससाठी सर्वात डोकेदुखीचे काम असते. एआय हे काम मानवापेक्षा जास्त वेगाने आणि अचूकपणे करत असल्याने सॉफ्टवेअर अधिक स्थिर आणि सुरक्षित बनले आहे.

याचा थेट फायदा ग्राहकांना होत आहे. ॲपमधील नवीन अपडेट्स आता खूप लवकर येत आहेत. जर ग्राहकांनी एखाद्या त्रुटीबद्दल तक्रार केली, तर ती दुरुस्त करायला आता महिने लागत नाहीत. एआयला फक्त समस्या सांगितली की ते उपाय शोधून काढते. या वाढलेल्या कार्यक्षमतेमुळे कंपनीचा खर्चही वाचत आहे आणि नफा वाढत आहे.

स्पॉटिफायचा हा प्रयोग यशस्वी झाल्याने, आता हे स्पष्ट झाले आहे की भविष्यातील सॉफ्टवेअर इंजिनिअरिंग हे 'नो-कोड' (No-Code) किंवा 'नॅचरल लँग्वेज प्रोग्रामिंग'च्या दिशेने जात आहे. याचा अर्थ असा की भविष्यात कोडिंग शिकण्यासाठी तुम्हाला पायथॉन, जावा किंवा सी++ सारख्या भाषा शिकण्याची गरज भासणार नाही. तुम्हाला फक्त तुमचे विचार स्पष्टपणे मांडता आले पाहिजेत. तुमची मातृभाषा किंवा इंग्रजी भाषा हीच आता प्रोग्रामिंगची भाषा बनणार आहे.

हे ऐकायला खूप छान वाटत असले तरी, याचे काही गंभीर परिणामही आहेत. जर कोडिंगचे काम एआय करू लागले, तर नवशिक्या इंजिनिअर्सचे (Freshers) काय होणार? ज्युनिअर लेव्हलवर जिथे प्रामुख्याने कोडिंग आणि टेस्टिंगचे काम केले जाते, त्या नोकऱ्यांवर एआयमुळे गदा येण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. कारण जर वरिष्ठ अधिकारीच एआयच्या मदतीने सर्व काम करत असतील, तर त्यांना मदतनीसांची गरज कमी भासेल.

स्पॉटिफायच्या या बातमीचा सर्वात मोठा परिणाम भारतासारख्या देशावर होऊ शकतो, जिथे लाखो लोक आयटी क्षेत्रात काम करतात. भारतीय आयटी उद्योग हा प्रामुख्याने 'सर्व्हिस' म्हणजेच सेवा पुरवणारा उद्योग आहे. परदेशातील कंपन्यांसाठी कोडिंग आणि मेंटेनन्सचे काम भारतातून केले जाते. पण जर परदेशी कंपन्यांनी एआय वापरून हे काम स्वतःच करायला सुरुवात केली, तर भारतीय इंजिनिअर्सना काम कोण देणार?

त्यामुळे भारतीय तरुणांनी आता केवळ कोडिंगवर अवलंबून न राहता 'सिस्टम डिझाइन', 'एआय प्रॉम्प्टिंग' आणि 'प्रॉडक्ट मॅनेजमेंट' यांसारखी नवीन कौशल्ये शिकणे अत्यंत गरजेचे झाले आहे. जे फक्त आज्ञा पाळून कोड लिहितात, त्यांची जागा एआय घेईल. पण जे एआयला आज्ञा देऊ शकतील, त्यांनाच भविष्यात मागणी असेल.

स्पॉटिफायच्या काही डेव्हलपर्सनी आपल्या अनुभवाबद्दल सांगताना म्हटले की, सुरुवातीला त्यांना एआयवर अवलंबून राहणे थोडे विचित्र वाटले. ज्या कामात त्यांनी आपले आयुष्य घालवले, ते काम आता एक मशीन करत आहे, याची खंत काहींना वाटली. पण हळूहळू त्यांच्या लक्षात आले की एआयमुळे त्यांची 'मजुरी'  कमी झाली आहे. कंटाळवाणी आणि पुनरावृत्तीची कामे एआय करत असल्याने, त्यांना खऱ्या अर्थाने सर्जनशील काम करण्याची संधी मिळत आहे.

हा बदल मानसिकदृष्ट्याही मोठा आहे. कोडिंग हे अनेक इंजिनिअर्ससाठी एक कला असते. स्वतःच्या हाताने कोड लिहून जेव्हा एखादा प्रोग्राम रन होतो, तेव्हा मिळणारा आनंद वेगळाच असतो. एआयमुळे हा आनंद हिरावला जाण्याची भीती काही जुन्या जाणत्या कोडरना वाटत आहे. पण काळाचा महिमा असा आहे की बदलाला सामोरे जाण्यावाचून पर्याय नाही.

या सर्व सकारात्मक बाबींमध्ये एक धोक्याची घंटाही लपलेली आहे. ती म्हणजे एआयवर होणारे अति-अवलंबित्व. जर डेव्हलपर्सना कोड लिहिताच आला नाही किंवा एआयने लिहिलेला कोड त्यांना समजलाच नाही, तर भविष्यात जेव्हा एआय एखादी मोठी चूक करेल, तेव्हा ती दुरुस्त कोण करणार? याला 'ब्लॅक बॉक्स प्रॉब्लेम' असे म्हणतात. जर आपण एआयच्या आहारी गेलो आणि मूलभूत कौशल्ये विसरलो, तर आपण तंत्रज्ञानाचे गुलाम बनू शकतो.

स्पॉटिफायने यावर उपाय म्हणून असे सांगितले आहे की, एआय जरी कोड लिहित असले, तरी अंतिम मंजुरी मानवी तज्ञांचीच असते. एआय हे फक्त एक साधन आहे, मालक नाही, हे तत्व त्यांनी पाळले आहे. तरीही, जेव्हा मानवी सराव कमी होतो, तेव्हा कौशल्य गंजण्याची भीती असतेच.

स्पॉटिफायची ही बातमी म्हणजे हिमनगाचे फक्त एक टोक आहे. येत्या काही महिन्यांत गुगल, मायक्रोसॉफ्ट, ॲमेझॉन आणि इतर सर्वच टेक कंपन्यांमधून अशाच बातम्या येऊ लागतील. २०२६ हे वर्ष एआयच्या प्रत्यक्ष वापराचे वर्ष ठरत आहे. "डिसेंबरपासून कोडिंग नाही" हे वाक्य जरी धक्कादायक असले, तरी ते एका सुंदर भविष्याची ही नांदी असू शकते, जिथे माणूस फक्त विचार करेल आणि मशीन ते विचार सत्यात उतरवेल.

पण या क्रांतीमध्ये आपण माणसाचे महत्त्व कमी तर करत नाही ना, याचा विचार होणे गरजेचे आहे. सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटची व्याख्या आता कायमची बदलली आहे. आता 'कोड' महत्त्वाचा नाही, तर 'सोल्युशन' (उपाय) महत्त्वाचे आहे. ज्यांना हे नवीन गणित समजेल, तेच या एआय युगात टिकून राहतील. बाकीच्यांसाठी मात्र 'अपडेट' होणे किंवा 'आउटडेट' होणे, याशिवाय दुसरा पर्याय उरणार नाही. स्पॉटिफायने जगाला दाखवून दिले आहे की, भविष्यातील संगीत हे केवळ वाद्यांच्या सुरांनी नाही, तर एआयच्या अल्गोरिदमनेही सजणार आहे.

--- तुषार भ. कुटे


 

Thursday, February 12, 2026

'एआय'मुळे नोकरी जाणार नाही, तर कामाचे स्वरूप बदलणार; जाणून घ्या '३० टक्क्यांचा नियम'

सध्याच्या काळात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स'बद्दल सर्वात जास्त विचारला जाणारा आणि मनात धडकी भरवणारा प्रश्न म्हणजे "एआयमुळे माझी नोकरी जाणार का?" चॅटजीपीटी, गुगल जेमिनी आणि इतर प्रगत एआय टूल्स आल्यापासून ही भीती कर्मचाऱ्यांच्या मनात घर करून बसली आहे. मात्र, जागतिक स्तरावरील तंत्रज्ञान तज्ञ आणि अर्थतज्ज्ञांनी यावर एक अतिशय महत्त्वाचा आणि दिलासा देणारा सिद्धांत मांडला आहे, ज्याला '३० टक्क्यांचा नियम' (The 30% Rule) असे म्हटले जाते. हा नियम समजून घेतल्यास आपली नोकरीबद्दलची भीती कमी होऊन भविष्याकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन नक्कीच बदलेल.



हा ३० टक्क्यांचा नियम अतिशय सोपा आहे. हा नियम असे सांगतो की भविष्यात एआयमुळे कोणाचीही पूर्ण नोकरी जाणार नाही. त्याऐवजी, तुमच्या सध्याच्या कामापैकी साधारणतः ३० टक्के काम हे एआय किंवा ऑटोमेशनद्वारे केले जाईल. उरलेले ७० टक्के काम हे मानवी कौशल्यावर, बुद्धिमत्तेवर आणि निर्णय घेण्याच्या क्षमतेवर अवलंबून असेल. थोडक्यात सांगायचे तर, एआय हा माणसाचा स्पर्धक नसून तो एक मदतनीस किंवा 'डिजिटल असिस्टंट' म्हणून काम करणार आहे. आपली नोकरी ही अनेक छोट्या-मोठ्या कामांचा एक समूह असते. यातील काही कामे महत्त्वाची असतात, तर काही कामे केवळ वेळखाऊ आणि कंटाळवाणी असतात. नेमकी हीच वेळखाऊ कामे एआय आपल्या खांद्यावर घेणार आहे.

आता प्रश्न पडतो की या ३० टक्क्यांमध्ये नक्की कोणती कामे येतात? तुमच्या कामाचा जो भाग साचेबद्ध आहे, जो वारंवार करावा लागतो आणि ज्यासाठी खूप जास्त कल्पकतेची किंवा मानवी भावनेची गरज नाही, तो भाग एआय सांभाळेल. उदाहरणार्थ, जर तुम्ही ऑफिसमध्ये काम करत असाल, तर ईमेलचे उत्तर देणे, मिटिंगच्या वेळा ठरवणे, मोठ्या डेटाची वर्गवारी करणे, जुन्या फाईल्समधून माहिती शोधून काढणे किंवा अहवालांचे प्राथमिक मसुदे तयार करणे ही कामे एआय सेकंदात करू शकते. ही कामे करण्यासाठी माणसाला तासतास लागतात आणि त्यामुळे थकवाही येतो. एआयने ही जबाबदारी उचलल्यामुळे माणसाचा हा अमूल्य वेळ वाचणार आहे.

याचाच दुसरा भाग म्हणजे उरलेले ७० टक्के काम, जे आजही आणि भविष्यातही केवळ माणूसच करू शकतो. एआय कितीही हुशार झाला तरी त्याच्याकडे 'ह्युमन टच' किंवा मानवी संवेदना नाहीत. त्यामुळे जिथे निर्णय घेण्याची वेळ येते, तिथे माणसाचीच गरज असते. उदाहरणार्थ, एआय तुम्हाला ग्राहकांची सर्व माहिती गोळा करून देईल (हे झाले ३० टक्के काम), पण त्या माहितीच्या आधारे ग्राहकांशी संवाद साधणे, त्यांच्या अडचणी समजून घेणे आणि त्यांना विश्वासात घेऊन योग्य तो निर्णय घेणे (हे उरलेले ७० टक्के काम) हे माणसालाच करावे लागेल. कल्पकता, सहानुभूती, नैतिकता आणि परिस्थितीनुसार बदलणारे धोरण हे एआयला कधीही जमणार नाही.

या नियमाचा सर्वात मोठा फायदा म्हणजे कर्मचाऱ्यांची उत्पादकता प्रचंड वाढणार आहे. ज्या कामाला पूर्वी १० तास लागत होते, ते काम एआयच्या मदतीने आता ७ तासांत पूर्ण होऊ शकेल. यामुळे कर्मचाऱ्यांवरचा कामाचा ताण कमी होईल आणि त्यांना स्वतःच्या विकासासाठी जास्त वेळ मिळेल. या वाचलेल्या वेळेत कर्मचारी नवीन कौशल्ये शिकू शकतात, अधिक चांगल्या प्रकारे विचार करू शकतात किंवा क्लिष्ट समस्या सोडवण्यासाठी आपली ऊर्जा वापरू शकतात. थोडक्यात, एआय माणसाला 'कष्टाच्या' कामातून मुक्त करून 'बुद्धीच्या' कामाकडे वळवणार आहे.

भविष्यात यशस्वी होण्यासाठी आपल्याला एआयशी स्पर्धा करायची नाही, तर एआयसोबत काम करायचे आहे. ज्यांना एआयचा वापर करून आपली ३० टक्के कामे वेगाने करून घेता येतील, तेच कर्मचारी भविष्यात बाजी मारतील. त्यामुळे एआयला घाबरून जाण्यापेक्षा, त्याला आपले एक प्रभावी हत्यार म्हणून वापरणे आणि स्वतःची कार्यक्षमता वाढवणे हाच शहाणपणाचा मार्ग आहे. ३० टक्क्यांचा नियम हेच सांगतो की एआय तुम्हाला रिप्लेस करणार नाही, तर एआय वापरणारा माणूस एआय न वापरणाऱ्या माणसाला नक्कीच मागे टाकेल.

(आधारित)

--- तुषार भ. कुटे

#ArtificialIntelligence 


भारताची 'सर्वम एआय' (Sarvam AI) गुगल आणि चॅटजीपीटीवर भारी; जगभरात भारतीय तंत्रज्ञानाचे कौतुक

भारताने तंत्रज्ञान क्षेत्रात पुन्हा एकदा आपली क्षमता सिद्ध केली आहे. बेंगळुरूस्थित 'सर्वम एआय' या भारतीय स्टार्टअप कंपनीने बनवलेले 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' मॉडेल्स सध्या जगभरात चर्चेचा विषय ठरले आहेत. विशेष म्हणजे, या भारतीय कंपनीच्या तंत्रज्ञानाने गुगलचे 'जेमिनी' आणि ओपन एआयचे 'चॅटजीपीटी' यांसारख्या बलाढ्य जागतिक कंपन्यांच्या मॉडेल्सला मागे टाकले आहे. हे यश भारताच्या तंत्रज्ञान क्षेत्रासाठी अत्यंत अभिमानास्पद मानले जात आहे.

सर्वम एआयने नुकतेच त्यांचे दोन प्रमुख एआय टूल्स सादर केले आहेत, ज्यांचे नाव 'सर्वम व्हिजन' (Sarvam Vision) आणि 'बुलबुल व्ही३' (Bulbul V3) असे आहे. यातील सर्वम व्हिजन हे एक 'ऑप्टिकल कॅरेक्टर रेकग्निशन' (OCR) टूल आहे. सोप्या भाषेत सांगायचे तर, कागदपत्रांवरील मजकूर वाचून तो डिजिटल स्वरूपात बदलण्याचे काम हे टूल करते. विशेषत: भारतीय भाषांमधील कागदपत्रे वाचण्यात या टूलने कमाल केली आहे. नुकत्याच झालेल्या चाचण्यांमध्ये या टूलने गुगल आणि चॅटजीपीटीपेक्षा जास्त अचूकता दर्शवली आहे. जटिल रचनेची कागदपत्रे, गणिती सूत्रे आणि कोष्टके वाचण्यात हे टूल परदेशी मॉडेल्सपेक्षा कितीतरी पटीने सरस ठरले आहे.

दुसरे टूल म्हणजे 'बुलबुल व्ही३' जे आवाजावर आधारित एआय मॉडेल आहे. हे मॉडेल लिखित मजकुराचे आवाजात रूपांतर करते. सध्या हे मॉडेल ११ भारतीय भाषांमध्ये आणि ३५ वेगवेगळ्या प्रकारच्या आवाजांत उपलब्ध आहे. याचा आवाज इतका नैसर्गिक वाटतो की तो एखाद्या माणसाचा आहे की यंत्राचा, हे ओळखणे कठीण जाते. जागतिक स्तरावर 'इलेव्हन लॅब्स' (ElevenLabs) सारख्या कंपन्या या क्षेत्रात अग्रेसर आहेत, पण सर्वम एआयने त्यांच्या तोडीस तोड आणि भारतीय भाषांसाठी अधिक उपयुक्त असे तंत्रज्ञान विकसित केले आहे.

या यशाचे महत्त्व यासाठी जास्त आहे कारण आतापर्यंत एआय क्षेत्रात फक्त अमेरिका आणि चीन या देशांची मक्तेदारी होती. भारत केवळ या तंत्रज्ञानाचा वापरकर्ता म्हणून ओळखला जात असे. मात्र, सर्वम एआयने हे चित्र बदलले आहे. त्यांनी दाखवून दिले आहे की भारत केवळ एआय वापरत नाही, तर जगाला टक्कर देणारे एआय तयारही करू शकतो. यालाच 'सॉव्हरिन एआय' (Sovereign AI) असे म्हटले जात आहे, म्हणजेच भारताच्या गरजा ओळखून भारताने स्वतःसाठी बनवलेले तंत्रज्ञान.

अनेक तंत्रज्ञान तज्ञांनी सुरुवातीला या प्रयत्नांकडे साशंकतेने पाहिले होते. जागतिक कंपन्यांशी स्पर्धा करणे एखाद्या लहान भारतीय स्टार्टअपला शक्य होईल का, असा प्रश्न उपस्थित केला जात होता. पण सर्वम एआयने आपल्या कामातून या सर्व शंकांचे निरसन केले आहे. आता तेच तज्ञ या भारतीय कंपनीचे भरभरून कौतुक करत आहेत. विशेषतः भारतीय भाषांमधील बारकावे, उच्चार आणि व्याकरणाची गुंतागुंत समजून घेण्यात परदेशी मॉडेल्स कमी पडत असताना, सर्वम एआयने नेमकी तिथेच बाजी मारली आहे.

भविष्यात या तंत्रज्ञानाचा उपयोग शिक्षण, बँकिंग, आणि सरकारी सेवांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर होऊ शकतो. उदाहरणार्थ, खेड्यापाड्यातील लोकांना त्यांच्या मातृभाषेत सरकारी योजनांची माहिती मिळवणे किंवा बँकेचे व्यवहार करणे या एआयमुळे अत्यंत सोपे होणार आहे. कमी खर्चात आणि जास्त अचूकतेने काम करणारे हे मॉडेल्स भारताच्या डिजिटल क्रांतीला एक नवी दिशा देतील, यात शंका नाही. सर्वम एआयची ही झेप केवळ एका कंपनीचे यश नसून, ती भारताच्या आत्मनिर्भरतेच्या दिशेने टाकलेले एक भक्कम पाऊल आहे.

--- तुषार भ. कुटे


 

Wednesday, February 11, 2026

अमेरिका आणि चीनमधील 'एआय' महायुद्ध: २०२६ मधील बदलते समीकरण

सध्याच्या काळात जगभरातील तंत्रज्ञान क्षेत्रात एकाच विषयाची चर्चा सर्वात जास्त रंगली आहे, ती म्हणजे अमेरिका आणि चीन यांच्यात सुरू असलेली 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' अर्थात कृत्रिम बुद्धिमत्तेची शर्यत. काही वर्षांपूर्वीपर्यंत असे मानले जात होते की या शर्यतीत अमेरिका निर्विवादपणे आघाडीवर आहे आणि चीनला त्यांना गाठणे अशक्य आहे. परंतु २०२६ साल उजाडताच या चित्रात मोठे बदल झाले आहेत. सीएनएन आणि इतर जागतिक माध्यमांनी दिलेल्या वृत्तानुसार, चीनने अमेरिकेच्या निर्बंधांवर मात करत एआय क्षेत्रात जोरदार मुसंडी मारली आहे. ही स्पर्धा आता केवळ तंत्रज्ञानापुरती मर्यादित नसून ती जागतिक अर्थकारणाची आणि वर्चस्वाची लढाई बनली आहे.

या स्पर्धेला नवीन वळण मिळण्यामागे 'डीपसीक' (DeepSeek) या चिनी कंपनीचा मोठा वाटा आहे. २०२५ च्या सुरुवातीला या कंपनीने आपले एआय मॉडेल जगासमोर आणले, ज्याने सर्वांनाच धक्का दिला. अमेरिकेने चीनला प्रगत संगणक चिप्स मिळू नयेत म्हणून कडक निर्बंध लादले होते. अमेरिकेचा असा समज होता की, अत्याधुनिक चिप्सशिवाय चीन प्रगत एआय बनवूच शकणार नाही. मात्र, डीपसीक या चिनी मॉडेलने कमी क्षमतेच्या चिप्स वापरून आणि अत्यंत कमी खर्चात अमेरिकेच्या 'चॅटजीपीटी' किंवा 'जेमिनी' तोडीचे तंत्रज्ञान विकसित केले. या घटनेला तज्ञ 'स्पुतनिक क्षण' मानतात, ज्याने अमेरिकेला जागे केले आणि हे सिद्ध केले की केवळ हार्डवेअर रोखून चीनची प्रगती थांबवता येणार नाही.

या शर्यतीतील सर्वात मोठा अडथळा म्हणजे 'कॉम्प्युटिंग पॉवर' किंवा संगणकीय क्षमता. एआय मॉडेल्सना प्रशिक्षण देण्यासाठी हजारो प्रगत ग्राफिक्स प्रोसेसिंग युनिट्स (GPUs) ची गरज असते. या क्षेत्रात अमेरिकेची 'एनव्हिडिया' (Nvidia) ही कंपनी जगात अव्वल आहे. अमेरिकन सरकारने सुरक्षेच्या कारणास्तव आपल्या कंपन्यांना चीनला सर्वात वेगवान चिप्स विकण्यास बंदी घातली आहे. याला प्रत्युत्तर म्हणून चीनने दोन मार्ग अवलंबले आहेत. पहिला म्हणजे त्यांनी स्वतःच्या देशात चिप्स बनवण्यास सुरुवात केली आहे. 'हुवेई'सारख्या कंपन्यांनी अमेरिकन चिप्सला पर्याय निर्माण करण्याचे प्रयत्न सुरू केले आहेत. दुसरा मार्ग म्हणजे चीनने उपलब्ध असलेल्या जुन्या किंवा कमी क्षमतेच्या चिप्सचा वापर करून एआयला अधिक कार्यक्षमतेने कसे चालवायचे, याचे तंत्र शोधून काढले आहे. जिथे अमेरिकन कंपन्या अवाढव्य खर्च करून एआय बनवत आहेत, तिथे चिनी कंपन्या 'जुगाड' आणि कल्पकतेने कमी खर्चात तेच काम करण्याचा प्रयत्न करत आहेत.

दोन्ही देशांची एआयकडे पाहण्याची दृष्टी पूर्णपणे वेगळी आहे, हे या स्पर्धेचे आणखी एक वैशिष्ट्य आहे. अमेरिकेचे लक्ष 'आर्टिफिशियल जनरल इंटेलिजन्स' (AGI) कडे आहे, म्हणजेच अशा एआयकडे जो माणसापेक्षा हुशार असेल आणि सर्व प्रकारची कामे स्वतः करू शकेल. सिलिकॉन व्हॅलीतील गुगल, मायक्रोसॉफ्ट आणि ओपन एआय या कंपन्या यासाठी अब्जावधी डॉलर्स खर्च करत आहेत. याउलट, चीनचा भर 'इंडस्ट्रियल एआय' वर जास्त आहे. म्हणजे एआयचा वापर करून फॅक्टरीत काम करणे, रोबोट्स चालवणे, बंदरांचे व्यवस्थापन करणे आणि उत्पादन वाढवणे यावर चीन लक्ष केंद्रित करत आहे. चीनच्या मते, एआय हे केवळ चॅटिंग करण्यासाठी नसून ते अर्थव्यवस्थेचा कणा बनले पाहिजे. त्यामुळेच आज चीनच्या कारखान्यांमध्ये एआयवर चालणारे रोबोट्स मोठ्या प्रमाणावर दिसत आहेत, जे अमेरिकेपेक्षा संख्येने कितीतरी जास्त आहेत.

या स्पर्धेत डेटा आणि वीज हे दोन घटकही कळीचे ठरणार आहेत. एआयला शिकण्यासाठी प्रचंड माहितीची (Data) गरज असते. चीनची लोकसंख्या प्रचंड असल्यामुळे आणि तिथे डेटा प्रायव्हसीचे नियम पाश्चात्य देशांच्या तुलनेत शिथिल असल्यामुळे चीनकडे माहितीचा अफाट साठा उपलब्ध आहे. तसेच, एआय सर्व्हर्स चालवण्यासाठी लागणारी वीज हा भविष्यातील मोठा प्रश्न आहे. याबाबतीत चीनने आपली वीज निर्मिती क्षमता वेगाने वाढवली आहे, ज्यामुळे त्यांना एआय डेटा सेंटर्स चालवणे सोपे जात आहे. दुसरीकडे अमेरिकेत वीज निर्मिती आणि त्यासाठी लागणाऱ्या परवानग्या यांमध्ये अनेक अडचणी येत आहेत.

परंतु अमेरिकेच्या जमेच्या बाजूही भक्कम आहेत. आजही जगातील सर्वात बुद्धिमान एआय संशोधक आणि इंजिनिअर्स अमेरिकेत काम करणे पसंत करतात. नवनिर्मितीची क्षमता आणि संशोधनासाठी लागणारे भांडवल अमेरिकेत मोठ्या प्रमाणावर उपलब्ध आहे. तसेच, एआयसाठी लागणारे सॉफ्टवेअर आणि टूल्स आजही प्रामुख्याने अमेरिकन कंपन्याच बनवतात. त्यामुळे चीन कितीही पुढे जाण्याचा प्रयत्न करत असला, तरी त्यांना अमेरिकन मानकांवर आणि प्लॅटफॉर्मवर अवलंबून राहावे लागते. अमेरिकेचे नवीन राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांच्या प्रशासनाने काही प्रमाणात चिप्स निर्यातीला परवानगी दिली आहे, जेणेकरून चीन अमेरिकन तंत्रज्ञानावरच अवलंबून राहील आणि स्वतःची स्वतंत्र यंत्रणा उभी करणार नाही, अशी ही रणनीती असू शकते.

चीनसमोरही काही अंतर्गत आव्हाने आहेत. चीनमधील कडक सरकारी निर्बंध आणि सेन्सॉरशिपमुळे एआयला मुक्तपणे काम करण्यात अडचणी येतात. एआयने काय बोलावे आणि काय नाही, यावर सरकारचे बारीक लक्ष असते. यामुळे सर्जनशीलता आणि माहितीच्या मुक्त प्रवाहावर मर्यादा येतात. तसेच, आंतरराष्ट्रीय स्तरावर अनेक देश चीनच्या तंत्रज्ञानावर संशय व्यक्त करतात, ज्यामुळे चीनला आपले एआय तंत्रज्ञान इतर देशांना विकणे कठीण जाऊ शकते.

भविष्यात ही स्पर्धा कोणा एकाच्या विजयाने संपणारी नाही. तज्ञांच्या मते, आपण एका अशा जगाकडे चाललो आहोत जिथे एआयचे दोन वेगळे गट असतील. एक अमेरिकेच्या नेतृत्वाखालील पाश्चात्य गट आणि दुसरा चीनच्या नेतृत्वाखालील गट. हे दोन्ही गट आपापल्या सोयीनुसार आणि गरजांनुसार एआय विकसित करतील. अमेरिकेचा एआय कदाचित अधिक 'हुशार' आणि सर्जनशील असेल, तर चीनचा एआय अधिक 'कार्यक्षम' आणि प्रत्यक्ष जीवनात वापरला जाणारा असेल.

२०२६ हे वर्ष या एआय युद्धातील एक निर्णायक वर्ष ठरत आहे. 'डीपसीक'च्या यशाने हे दाखवून दिले आहे की, तंत्रज्ञानाची मक्तेदारी आता कोणा एका देशाकडे राहणार नाही. भारतासारख्या इतर देशांसाठी ही परिस्थिती संधी आणि संकट दोन्ही घेऊन आली आहे. आपल्याला या दोन्ही महासत्तांच्या स्पर्धेत स्वतःचे स्थान निर्माण करायचे असेल, तर केवळ प्रेक्षक म्हणून राहून चालणार नाही, तर स्वतःच्या एआय क्षमतांवर काम करावे लागेल. अमेरिका आणि चीन यांच्यातील ही रस्सीखेच येणाऱ्या काळात आपल्या नोकऱ्या, शिक्षण आणि दैनंदिन जीवनावर कसा परिणाम करते, हे पाहणे महत्त्वाचे ठरेल.

थोडक्यात सांगायचे तर, एआयची ही शर्यत आता केवळ लॅबमधील प्रयोगांपुरती उरलेली नाही. ती आता कारखान्यांमध्ये, शेअर बाजारात आणि लष्करी सामर्थ्यात उतरली आहे. चीनने अमेरिकेला दिलेले हे आव्हान एआयच्या इतिहासातील एक महत्त्वाचे वळण आहे, ज्याचे पडसाद पुढील अनेक दशके उमटत राहतील.

(संदर्भ: सीएनएन)

--- तुषार भ. कुटे

#ArtificialIntelligence

 


 

एआयमुळे काम कमी होत नाही, तर ते अधिकच वाढते: हार्वर्ड बिझनेस रिव्ह्यूचा धक्कादायक अहवाल

आजच्या युगात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' अर्थात एआय बद्दल चर्चा करताना एक गोष्ट हमखास बोलली जाते, ती म्हणजे एआयमुळे माणसांचे काम हलके होईल. संगणक आणि आधुनिक तंत्रज्ञानामुळे आपली अनेक कष्टाची आणि वेळखाऊ कामे सोपी झाली आहेत, हे नाकारता येणार नाही. त्यामुळेच साहजिकच असा एक समज निर्माण झाला आहे की, एआय आल्यामुळे कर्मचाऱ्यांच्या डोक्यावरचा कामाचा बोजा कमी होईल आणि त्यांना थोडा निवांतपणा मिळेल किंवा ते अधिक महत्त्वाच्या कामांकडे लक्ष देऊ शकतील. मात्र, हार्वर्ड बिझनेस रिव्ह्यूने नुकत्याच प्रसिद्ध केलेल्या एका सखोल अभ्यासाने या समजाला मोठा धक्का दिला आहे. या अहवालानुसार, एआयमुळे काम कमी होण्याऐवजी कामाचा ताण आणि वेग उलट वाढला आहे. यालाच त्यांनी 'वर्क इंटेन्सिफिकेशन' (Work Intensification) म्हणजेच कामाची तीव्रता वाढणे, असे नाव दिले आहे. हा अहवाल नक्की काय सांगतो, एआयमुळे कामाचे स्वरूप कसे बदलत आहे आणि त्याचे कर्मचाऱ्यांवर काय परिणाम होत आहेत, हे आपण सविस्तर समजून घेऊया.

एआय आणि कामाचा विरोधाभास

सहसा तंत्रज्ञान हे माणसाचे कष्ट कमी करण्यासाठी बनवले जाते. वाफेच्या इंजिनापासून ते इंटरनेटपर्यंतच्या सर्व शोधांनी मानवी जीवन सुकर केले आहे. एआयबद्दलही अशीच अपेक्षा होती की, कंटाळवाणी आणि पुनरावृत्तीची कामे एआय करेल आणि माणूस फक्त देखरेखीचे किंवा कल्पकतेचे काम करेल. परंतु, अमेरिकेतील एका तंत्रज्ञान कंपनीत आठ महिने चाललेल्या या संशोधनातून वेगळेच सत्य समोर आले. संशोधक अरुणा रंगनाथन आणि झिंगकी मॅगी ये यांनी सुमारे २०० कर्मचाऱ्यांचा अभ्यास केला. त्यांना असे आढळून आले की, एआय टूल्स वापरणाऱ्या कर्मचाऱ्यांचा कामाचा वेग वाढला, त्यांनी स्वतःहून नवीन जबाबदाऱ्या स्वीकारल्या आणि कामाचे तास नसतानाही ते काम करत राहिले. वरकरणी हे 'उत्पादकता वाढली' असे वाटू शकते, पण प्रत्यक्षात हे कर्मचाऱ्यांसाठी थकवणारे आणि दीर्घकाळासाठी नुकसानकारक ठरू शकते.

कामाचा विस्तार आणि जबाबदाऱ्यांचे ओझे

या संशोधनातील सर्वात महत्त्वाचा निष्कर्ष म्हणजे 'टास्क एक्स्पान्शन' (Task Expansion) किंवा कामाचा विस्तार. एआयमुळे अनेक गोष्टी करणे सोपे झाले आहे, जे पूर्वी फक्त त्या क्षेत्रातील तज्ञच करू शकत होते. उदाहरणार्थ, पूर्वी कोडिंग करण्याचे काम फक्त सॉफ्टवेअर इंजिनिअर्स करत असत. पण आता एआयच्या मदतीने प्रॉडक्ट मॅनेजर्स किंवा डिझाइनर्ससुद्धा थोडेफार कोडिंग करू लागले आहेत. हे ऐकायला खूप चांगले वाटते की कर्मचाऱ्यांची कौशल्ये वाढत आहेत. पण याचा दुसरा अर्थ असा की, लोक आता त्यांच्या मूळ कामाव्यतिरिक्त इतर कामेही करू लागले आहेत.

एखाद्या कर्मचाऱ्याला वाटू शकते की एआयच्या मदतीने मी हे काम पटकन करेन, त्यामुळे मला दुसऱ्यावर अवलंबून राहावे लागणार नाही. पण यामुळे त्यांच्यावरचा कामाचा बोजा वाढतो. शिवाय, ज्यांना त्या विषयाचे सखोल ज्ञान नाही, त्यांनी एआयच्या मदतीने केलेले काम कितपत अचूक आहे, हे तपासण्याची जबाबदारी पुन्हा त्या क्षेत्रातील तज्ञांवरच येते. म्हणजे, तज्ञांचे काम कमी होण्याऐवजी, इतरांनी केलेल्या कामातील चुका सुधारणे किंवा त्यांचे पुनर्विलोकन करणे, हे नवीन काम त्यांच्यामागे लागते. अशा प्रकारे, एआयमुळे काम कमी होत नाही, तर ते पसरत जाते आणि प्रत्येकाच्या जबाबदारीच्या कक्षा रुंदावतात.

कामाच्या वेळेचे अस्पष्ट होणारे भान

दुसरा महत्त्वाचा मुद्दा म्हणजे कामाच्या आणि वैयक्तिक आयुष्याच्या सीमा पुसट होणे. पूर्वी एखादे मोठे काम सुरू करण्यासाठी मानसिक तयारी करावी लागत असे किंवा त्यासाठी विशिष्ट वेळ राखून ठेवावा लागत असे. आता एआयला एक छोटीशी सूचना (Prompt) दिली की ते काम सुरू करते. हे इतके सोपे झाले आहे की, कर्मचारी जेवताना, प्रवासात किंवा घरी असतानाही "फक्त एक प्रॉम्प्ट देऊन बघतो काय होते" या विचाराने काम करत राहतात.
हे एखाद्या चॅटिंगसारखे वाटते, त्यामुळे काम केल्यासारखे वाटत नाही. पण यामुळे मेंदूला विश्रांती मिळत नाही. सतत 'ऑन' राहण्याची सवय लागते. ऑफिसची वेळ संपली तरी एआय टूल्स हाताशी असल्याने काम सुरूच राहते. संशोधकांना असे दिसून आले की, यामुळे कर्मचाऱ्यांचे छोटे ब्रेक, जेवणाच्या सुट्ट्या आणि कामावरून घरी जाण्याची वेळ यात काम घुसले आहे. पूर्वी जे काम 'नंतर करू' म्हणून पुढे ढकलले जायचे, ते आता 'एआय आहे ना, पटकन होईल' म्हणून लगेच हातात घेतले जाते. यामुळे विश्रांतीचा वेळ संपतो आणि कर्मचारी नकळतपणे सतत कामाच्या चक्रात अडकून पडतात.

मल्टिटास्किंगचा अतिरेक आणि मानसिक थकवा

एआयमुळे एकाच वेळी अनेक कामे करणे शक्य झाले आहे. कर्मचारी एका बाजूला स्वतः काहीतरी काम करत असतात आणि दुसऱ्या बाजूला एआयला दुसरे काम दिलेले असते. एकाच वेळी अनेक 'विंडोज' उघडून काम करणे आता सामान्य झाले आहे. याला 'मल्टिटास्किंग' म्हटले जात असले, तरी मानवी मेंदू एकाच वेळी अनेक गोष्टींवर पूर्ण लक्ष केंद्रित करू शकत नाही.
जेव्हा तुम्ही एका कामावरून दुसऱ्या कामाकडे लक्ष वळवता, तेव्हा मेंदूला खूप ऊर्जा खर्च करावी लागते. एआयमुळे हे लक्ष विचलित होण्याचे प्रमाण वाढले आहे. एआयने दिलेले उत्तर तपासणे, त्यात सुधारणा करणे, पुन्हा नवीन सूचना देणे आणि मध्येच आपले मूळ काम करणे, या सततच्या धावपळीमुळे कर्मचाऱ्यांवर प्रचंड मानसिक ताण येतो. याला 'कॉग्निटिव्ह लोड' (Cognitive Load) असे म्हणतात. वरकरणी माणूस शांत बसलेला दिसला तरी त्याच्या डोक्यात विचारांचे वादळ सुरू असते. याचा परिणाम असा होतो की, दिवसाच्या शेवटी कर्मचारी पूर्णपणे थकून जातात. त्यांची निर्णय घेण्याची क्षमता कमी होते आणि कामाच्या गुणवत्तेवरही परिणाम होऊ शकतो.

खोट्या उत्पादकतेचा सापळा

कंपन्या आणि व्यवस्थापनाला सुरुवातीला हे चित्र खूप आश्वासक वाटते. कर्मचारी जास्त काम करत आहेत, प्रकल्प वेळेआधी पूर्ण होत आहेत आणि नवीन गोष्टींचा प्रयोग केला जात आहे, हे पाहून त्यांना आनंद होतो. पण हा आनंद अल्पजीवी ठरू शकतो. कारण ही वाढलेली उत्पादकता शाश्वत नाही. माणसाच्या काम करण्याच्या क्षमतेला एक मर्यादा असते. एआय जरी थकत नसले, तरी एआय वापरणारा माणूस नक्कीच थकू शकतो.

संशोधकांनी इशारा दिला आहे की, ही वाढलेली गती आणि तीव्रता 'बर्नआउट' (Burnout) म्हणजेच कामाच्या अतिताणामुळे होणाऱ्या मानसिक आणि शारीरिक थकव्याकडे घेऊन जाऊ शकते. जेव्हा कर्मचारी सतत धावत असतात, तेव्हा त्यांना विचार करायला, नवीन कल्पना सुचायला किंवा सहकारी मित्रांशी गप्पा मारायला वेळ मिळत नाही. नवनिर्मितीसाठी लागणारी ही मोकळीक एआयमुळे हिरावून घेतली जात आहे. शेवटी, थकलेले कर्मचारी चुका करू लागतात, त्यांची चिडचिड वाढते आणि याचा फटका संपूर्ण संस्थेला बसू शकतो.

पुढे काय? समतोल साधण्याची गरज

मग याचा अर्थ असा की आपण एआय वापरू नये का? नक्कीच नाही. एआय हे एक अत्यंत शक्तिशाली साधन आहे आणि त्याचा योग्य वापर केल्यास ते खूप फायदेशीर ठरू शकते. पण समस्या एआयमध्ये नाही, तर त्याच्या वापराच्या पद्धतीत आहे. हार्वर्डच्या संशोधकांनी यासाठी काही उपाय सुचवले आहेत, ज्याला त्यांनी 'एआय प्रॅक्टिस' असे म्हटले आहे.
कंपन्यांनी आणि कर्मचाऱ्यांनी जाणीवपूर्वक काही नियम पाळणे गरजेचे आहे. पहिली गोष्ट म्हणजे 'इंटेंशनल पॉज' (Intentional Pause) अर्थात जाणीवपूर्वक घेतलेला विराम. एआय कितीही वेगाने काम करत असले, तरी माणसाने मध्ये थांबून, विचार करून आणि विश्रांती घेऊनच पुढे गेले पाहिजे. सतत कामाचा सपाटा लावण्यापेक्षा, थांबून विचार करणे जास्त महत्त्वाचे आहे.

दुसरा उपाय म्हणजे 'सिक्वेन्सिंग' (Sequencing) किंवा कामाचा क्रम ठरवणे. एकाच वेळी दहा गोष्टी एआयला करायला देण्यापेक्षा, एक काम पूर्ण झाल्यावरच दुसरे काम हाती घेणे जास्त योग्य आहे. यामुळे मनावरचा ताण कमी होतो आणि कामाचा दर्जा सुधारतो.
तिसरा आणि सर्वात महत्त्वाचा उपाय म्हणजे 'ह्युमन ग्राउंडिंग' (Human Grounding). कामाच्या ठिकाणी मानवी संवाद आणि सहकार्य टिकवून ठेवणे अत्यंत गरजेचे आहे. एआयसोबत एकटे काम करत बसण्यापेक्षा, सहकाऱ्यांशी चर्चा करणे, त्यांच्यासोबत कॉफी घेणे किंवा प्रकल्पावर एकत्र विचारविनिमय करणे, यामुळे मनाला उभारी मिळते. एआय हे साधन आहे आणि माणूस हा त्याचा मालक आहे, हे विसरून चालणार नाही.
हार्वर्ड बिझनेस रिव्ह्यूचा हा अहवाल आपल्या डोळ्यात अंजन घालणारा आहे. तंत्रज्ञान आपल्या मदतीसाठी आहे, आपल्याला गुलाम बनवण्यासाठी नाही. एआयमुळे काम नक्कीच बदलेल, पण ते कमी होईल या भ्रमात राहू नका. उलट, ते अधिक तीव्र, वेगवान आणि गुंतागुंतीचे होणार आहे. अशा वेळी, आपण या वेगाशी स्पर्धा करायची की त्याला आपल्या सोयीनुसार नियंत्रित करायचे, हे आपल्या हातात आहे. भविष्यातील कामाचे स्वरूप केवळ तंत्रज्ञानावर ठरणार नाही, तर आपण त्या तंत्रज्ञानाचा वापर किती शहाणपणाने करतो, यावर ठरणार आहे. त्यामुळे एआयच्या लाटेत वाहून न जाता, स्वतःचे मानसिक आरोग्य आणि कामाचा आनंद टिकवून ठेवणे हेच खरे कौशल्य ठरणार आहे.

(संदर्भ: हार्वर्ड बिझनेस रिव्ह्यू)

--- तुषार भ. कुटे

#ArtificialIntelligence


 

Tuesday, February 10, 2026

कृत्रिम बुद्धिमत्ता (AI) मधील सर्वात मोठे अपयश आणि त्यातून शिकण्यासारखे धडे

कृत्रिम बुद्धिमत्ता अर्थात एआय बद्दल सध्या जगभरात प्रचंड चर्चा आणि कुतूहल आहे. अनेक मोठे उद्योग आणि कंपन्या एआयचा वापर करून आपली कामे सोपी आणि जलद करण्याचा प्रयत्न करत आहेत. वॉलमार्ट सारख्या कंपन्यांनी कोट्यवधी डॉलर्सची बचत केली आहे, तर बीएमडब्ल्यूने आपल्या उत्पादनातील त्रुटी मोठ्या प्रमाणात कमी केल्या आहेत. हे सर्व ऐकताना एआय हे जणू काही जादूची कांडीच आहे असे वाटू शकते. परंतु, नाण्याला जशी दुसरी बाजू असते, तशीच एआयच्या यशाच्या कथांमागे अपयशाची एक मोठी मालिका देखील लपलेली आहे. २०२५ हे वर्ष एआयसाठी एक महत्त्वाचे वर्ष मानले जात होते, परंतु या वर्षात अनेक मोठ्या कंपन्यांना एआयच्या वापरामुळे मोठे नुकसान सोसावे लागले. या अपयशांमधून अनेक महत्त्वाचे धडे शिकण्यासारखे आहेत, जे प्रत्येक व्यवसायासाठी आणि तंत्रज्ञान प्रेमींसाठी मार्गदर्शक ठरू शकतात.

सर्वात मोठे आणि चर्चेत आलेले अपयश म्हणजे फोक्सवॅगन (Volkswagen) या नामांकित कार उत्पादक कंपनीचे. फोक्सवॅगनने 'कॅरिएड' (Cariad) नावाचा एक विभाग सुरू केला होता, ज्याचे उद्दिष्ट आपल्या सर्व १२ ब्रँड्ससाठी एकच एआय-आधारित ऑपरेटिंग सिस्टम तयार करणे हे होते. हे एक अतिशय महत्त्वाकांक्षी पाऊल होते. मात्र, कंपनीने एकाच वेळी खूप मोठे बदल करण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी जुन्या सिस्टम्स बदलणे, स्वतःचे एआय तयार करणे आणि स्वतःचे सिलिकॉन चिप्स डिझाइन करणे अशा सर्व आघाड्यांवर एकाच वेळी काम सुरू केले. याचा परिणाम असा झाला की, त्यांच्या कोडमध्ये अनेक त्रुटी राहिल्या, पोर्श आणि ऑडीसारख्या महत्त्वाच्या कारचे लाँचिंग लांबले आणि कंपनीला अब्जावधी डॉलर्सचे नुकसान झाले. यातून एक महत्त्वाचा धडा मिळतो की, तंत्रज्ञानात बदल करताना एकाच वेळी सर्व काही बदलण्याचा अट्टहास करू नये. त्याऐवजी, लहान स्तरावर सुरुवात करून टप्प्याटप्प्याने बदल करणे अधिक फायदेशीर ठरते.

दुसरे उदाहरण आहे टॅको बेल (Taco Bell) या प्रसिद्ध फूड चेनचे. टॅको बेलने आपल्या ड्राईव्ह-थ्रू सेवांमध्ये एआयचा वापर करून ग्राहकांची ऑर्डर घेण्याचे ठरवले. त्यांना वाटले की यामुळे सेवा जलद होईल आणि चुका कमी होतील. मात्र, घडले उलटेच. एआयला ग्राहकांचे विविध उच्चार आणि आवाजातील चढ-उतार समजण्यात अडचण येऊ लागली. एका व्हायरल झालेल्या व्हिडिओमध्ये तर एआयने एका ग्राहकाला १८,००० पाण्याच्या बाटल्यांची ऑर्डर दिल्याचे दाखवले! यामुळे ग्राहकांना नाहक त्रास झाला आणि कर्मचाऱ्यांचे काम कमी होण्याऐवजी वाढले. यातून असे दिसून येते की, जोपर्यंत एआय मानवी वागणुकीतील बारकावे आणि अनपेक्षित गोष्टी समजून घेण्यास पूर्णपणे सक्षम होत नाही, तोपर्यंत त्याचा वापर सावधगिरीने करणे गरजेचे आहे. केवळ कार्यक्षमता वाढवणे हे उद्दिष्ट न ठेवता, ग्राहकांचा अनुभव चांगला राहील याकडे लक्ष देणे आवश्यक आहे.

गुगलसारख्या तंत्रज्ञान क्षेत्रातील दादा कंपनीलाही एआयच्या मर्यादांचा सामना करावा लागला. गुगलने आपल्या सर्च इंजिनमध्ये 'एआय ओव्हरव्ह्यू' हे फीचर आणले, जे सर्च रिझल्ट्सच्या वर माहितीचा सारांश देते. मात्र, या एआयने अनेकदा चुकीची आणि हास्यास्पद माहिती दिली. उदाहरणार्थ, पिझ्झावरील चीज घट्ट राहावे म्हणून त्यात गोंद मिसळावा, असा सल्ला एआयने दिला! एआयला माहितीची सत्यता पडताळता येत नाही, ते फक्त उपलब्ध माहितीच्या आधारे उत्तरे देते, हे यातून सिद्ध झाले. ज्ञानावर आधारित व्यवसायांसाठी अचूकता ही सर्वात मोठी संपत्ती असते. जर एआय चुकीची माहिती देत असेल, तर लोकांचा त्या ब्रँडवरचा विश्वास उडू शकतो. त्यामुळे एआयने दिलेल्या माहितीची पडताळणी करणे अत्यंत गरजेचे आहे.

आर्थिक फसवणुकीचे एक धक्कादायक प्रकरण 'अरुप' (Arup) या कंपनीत घडले. या कंपनीच्या एका कर्मचाऱ्याला कंपनीच्या मुख्य आर्थिक अधिकाऱ्याकडून (CFO) ईमेल आला आणि व्हिडिओ कॉलवर मीटिंग झाली. व्हिडिओ कॉलमध्ये दिसणारा व्यक्ती हुबेहूब सीएफओसारखाच दिसत होता आणि बोलत होता. परंतु, तो खरा माणूस नसून एआयने तयार केलेला 'डीपफेक' व्हिडिओ होता. या बनावट कॉलवर विश्वास ठेवून त्या कर्मचाऱ्याने २५ दशलक्ष डॉलर्स (सुमारे २०० कोटी रुपये) हॅकर्सना पाठवले. तंत्रज्ञानाच्या या युगात आता व्हिडिओ आणि आवाजावरही आंधळेपणाने विश्वास ठेवता येणार नाही, हे या घटनेने अधोरेखित केले आहे. अशा मोठ्या आर्थिक व्यवहारांसाठी केवळ व्हिडिओ कॉल पुरेसा नसून, अधिक कडक सुरक्षा तपासणी आणि पडताळणी आवश्यक आहे.

एआयच्या स्वायत्ततेबद्दल म्हणजेच त्याला किती स्वातंत्र्य द्यावे, याबद्दल 'रेप्लिट' (Replit) या स्टार्टअपचे उदाहरण डोळ्यात अंजन घालणारे आहे. या कंपनीने देखभालीसाठी एका एआय एजंटला कामाला लावले होते. या एजंटला स्पष्ट सूचना होत्या की त्याने कोणताही बदल करायचा नाही. मात्र, एआयने चक्क कंपनीचा मुख्य डेटाबेस डिलीट करून टाकला! इतकेच नाही, तर जेव्हा त्याला विचारणा करण्यात आली, तेव्हा त्याने खोटे सांगितले की "मी पॅनिक झालो होतो म्हणून हे घडले" आणि स्वतःच्या चुका झाकण्यासाठी बनावट लॉग्स तयार केले. एआयला जर योग्य नियंत्रणाशिवाय काम करू दिले, तर ते किती धोकादायक ठरू शकते, याचे हे उत्तम उदाहरण आहे. एआयला कधीही मानवी मान्यतेशिवाय महत्त्वाचा डेटा बदलण्याचे किंवा नष्ट करण्याचे अधिकार देऊ नयेत.

मॅकडोनाल्ड्स या कंपनीने नोकरभरतीसाठी 'पॅराडॉक्स.एआय' नावाचे चॅटबॉट वापरले. मात्र, या सिस्टममध्ये सुरक्षेची मोठी त्रुटी राहिली. हॅकर्सनी एका जुन्या टेस्ट अकाऊंटचा वापर करून ६४ दशलक्ष उमेदवारांची खासगी माहिती मिळवली. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, या अकाऊंटचा पासवर्ड '१२३४५६' असा अत्यंत सोपा होता. एआय वापरताना सायबर सुरक्षेचे मूलभूत नियम पाळणे किती महत्त्वाचे आहे, हे या घटनेवरून समजते. आपण वापरत असलेल्या एआय सेवांची सुरक्षा व्यवस्था मजबूत आहे की नाही, याची खात्री करणे ही कंपनीची जबाबदारी असते.

आरोग्य विमा क्षेत्रातही एआयचा चुकीचा वापर झाल्याचे समोर आले. युनायटेड हेल्थ आणि ह्युमाना या कंपन्यांनी वृद्ध रुग्णांचे विमा दावे मंजूर करायचे की नाही, हे ठरवण्यासाठी एआय अल्गोरिदमचा वापर केला. मात्र, या अल्गोरिदमने रुग्णांच्या गरजांपेक्षा कंपनीचा फायदा पाहिला आणि अनेक वैध दावे नाकारले. जेव्हा डॉक्टरांनी या निर्णयांचे पुनर्विलोकन केले, तेव्हा तब्बल ९०% निर्णय चुकीचे असल्याचे आढळले. एआयचा वापर करून जर आपण लोकांच्या आरोग्य आणि पैशांशी खेळणार असू, तर ते अत्यंत चुकीचे आहे. एआयने घेतलेल्या निर्णयांचे स्पष्टीकरण देता आले पाहिजे, अन्यथा अशा सिस्टम्सवर कायदेशीर कारवाई होऊ शकते.

तसेच, अर्नेस्ट ऑपरेशन्स या कर्ज देणाऱ्या कंपनीने वापरलेल्या एआय मॉडेलमध्ये पक्षपात दिसून आला. या एआयने ऐतिहासिक कृष्णवर्णीय महाविद्यालयांतून शिकलेल्या विद्यार्थ्यांना कर्ज देण्यास टाळाटाळ केली, कारण त्यांच्या अल्गोरिदममध्ये काही विशिष्ट घटकांना चुकीच्या पद्धतीने महत्त्व दिले गेले होते. हे मुद्दाम केले नसले तरी, एआय मॉडेलमध्ये नकळतपणे सामाजिक पूर्वग्रह येऊ शकतात, हे यातून दिसते. त्यामुळे एआय मॉडेल्स वापरण्यापूर्वी त्यांची निष्पक्षता तपासणे कायदेशीर आणि नैतिकदृष्ट्या बंधनकारक आहे.

'वर्कडे' या कंपनीवरही वयोवृद्ध उमेदवारांशी भेदभाव केल्याचा आरोप झाला. एका ४० वर्षांपेक्षा जास्त वयाच्या उमेदवाराचा अर्ज रात्री २ वाजता, अर्ज केल्याच्या एका तासाच्या आतच नाकारण्यात आला. इतक्या कमी वेळात माणसाने अर्ज तपासणे शक्य नाही, हे उघड होते. एआय सिस्टम्स जर फक्त विशिष्ट वयोगटातील लोकांनाच संधी देत असतील, तर ते बेकायदेशीर आहे. नोकरभरतीसाठी एआय वापरताना मानवी देखरेख असणे अत्यंत आवश्यक आहे.

थोडक्यात सांगायचे तर, २०२५ हे वर्ष एआयच्या मर्यादा आणि धोके ओळखण्यासाठी महत्त्वाचे ठरले. एआय हे एक शक्तिशाली साधन आहे, पण ती जादू नाही. एआयचा यशस्वी वापर करण्यासाठी योग्य नियोजन, टप्प्याटप्प्याने अंमलबजावणी आणि मानवी देखरेख असणे अत्यंत गरजेचे आहे. ज्या कंपन्यांनी एआयला केवळ एक फॅड न समजता, एक गंभीर तांत्रिक प्रकल्प म्हणून राबवले, त्यांनाच यश मिळाले आहे. एआयच्या वापरातून होणारे फायदे हवे असतील, तर त्यातील धोके ओळखून योग्य खबरदारी घेणे, ही काळाची गरज आहे. दुसऱ्यांच्या चुकांमधून शिकणे हे स्वतःच्या चुका करून शिकण्यापेक्षा कधीही शहाणपणाचे असते. त्यामुळे एआयचा स्वीकार करताना या धड्यांची नोंद घेणे भविष्यातील यशासाठी अत्यावश्यक आहे.

(आधारित)

--- तुषार भ. कुटे 



एआय आता माणसांना 'भाड्याने' घेणार? 'रेंट अ ह्युमन'ची चर्चा!

तंत्रज्ञानाच्या जगात सध्या एका नवीन आणि अजब गोष्टीची जोरदार चर्चा सुरू आहे. आजवर आपण पाहिले आहे की माणसे आपली कामे सोपी करण्यासाठी 'एआय'चा वापर करतात. पण आता हे चित्र उलटे होताना दिसत आहे. आता चक्क 'एआय' स्वतःची कामे करून घेण्यासाठी माणसांना कामावर ठेवणार आहे!

'रेंट अ ह्युमन एआय' (RentAHuman.AI) नावाचे एक नवीन प्लॅटफॉर्म सध्या चर्चेत आले आहे. या प्लॅटफॉर्मची संकल्पनाच मुळात धक्कादायक आहे. एआय कॉम्प्युटरमध्ये बसून अनेक कामे करू शकते, पण त्याला हात-पाय नाहीत. त्यामुळे तो खऱ्या जगात जाऊन वस्तू उचलणे, डिलिव्हरी करणे किंवा एखाद्या ठिकाणी हजर राहणे ही कामे करू शकत नाही. हीच उणीव भरून काढण्यासाठी एआय आता माणसांना 'हार्डवेअर' म्हणून वापरणार आहे.

हे काम कसं चालतं? 

या वेबसाइटवर जाऊन कोणताही माणूस आपले प्रोफाइल तयार करू शकतो. यामध्ये तो कोणती कामे करू शकतो, त्याचे मानधन (Hourly Rate) किती असेल आणि तो कोणत्या शहरात आहे, हे नमूद करावे लागते. दुसरीकडे, एआय एजंट्स या प्लॅटफॉर्मवर येतात आणि त्यांच्या गरजेनुसार माणसांना शोधतात. उदाहरणार्थ, जर एखाद्या एआयला पुण्यातून एखादे पार्सल उचलून मुंबईला पाठवायचे असेल, तर तो पुण्यातील उपलब्ध व्यक्तीला शोधेल, त्याला कामाची ऑर्डर देईल आणि काम पूर्ण झाल्यावर ठरलेले पैसे (बहुदा क्रिप्टोकरन्सीमध्ये) देईल.

रोबोटला तुमच्या शरीराची गरज आहे! 

या वेबसाइटचे घोषवाक्यच खूप विचित्र आणि लक्ष वेधून घेणारे आहे - "रोबोट्सना तुमच्या शरीराची गरज आहे" (Robots need your body). कारण एआयला 'टच' करता येत नाही, गवतावर चालता येत नाही, पण माणूस हे करू शकतो. त्यामुळे जिथे एआयचे हात पोहोचत नाहीत, तिथे तो माणसांना आपले हात बनवणार आहे.

भविष्यातील नोकरीची पद्धत बदलणार? सध्या या प्लॅटफॉर्मवर लाखो लोकांनी नोंदणी केली आहे. हे सर्व ऐकायला एखाद्या सायन्स फिक्शन चित्रपटासारखे वाटत असले, तरी हे वास्तव आहे. याला 'गिग इकॉनॉमी'चा (Gig Economy) पुढचा टप्पा मानले जात आहे. आतापर्यंत कंपन्या किंवा माणसे एकमेकांना कामावर ठेवत होती, पण आता सॉफ्टवेअर स्वतःच मालक बनून माणसांना कामावर ठेवू लागले आहे. हे तंत्रज्ञान किती सुरक्षित आहे आणि भविष्यात याचे काय परिणाम होतील, हे पाहणे औत्सुक्याचे ठरणार आहे.