मानवी उत्क्रांतीच्या आणि हजारो वर्षांच्या प्रदीर्घ इतिहासात माणसाला मिळालेली सर्वात अमूल्य देणगी म्हणजे 'भाषा'. याच भाषेने मानवी संस्कृतीला एकमेकांशी संवाद साधण्याचे आणि विचारांची देवाणघेवाण करण्याचे एक प्रभावी माध्यम मिळवून दिले. जसजसा मनुष्य जगाच्या पाठीवर सर्वत्र पोहोचला, तसतशा भौगोलिक आणि सांस्कृतिक बदलानुसार तिथे नवनवीन भाषा विकसित होत गेल्या. आपल्या खंडप्राय भारताचा विचार केला, तर या भूमीत हजारो वर्षांपासून शेकडो भाषा आणि बोलीभाषा बोलल्या जात आहेत. आजही या देशाच्या कानाकोपऱ्यात प्रचंड भाषिक वैविध्य पाहायला मिळते. यातील बहुतांश भारतीय भाषांचा मूळ उगम हा दोन हजार वर्षांपूर्वी अस्तित्वात असलेल्या 'प्राकृत' आणि 'पाली' या भाषांमधून झालेला आहे. याच प्राचीन प्राकृत आणि पाली भाषांचा अत्यंत सविस्तर, अभ्यासपूर्ण इतिहास लेखक संजय सोनवणे यांनी त्यांच्या या पुस्तकातून वाचकांसमोर उलगडला आहे.
या पुस्तकाच्या सुरुवातीच्या प्रकरणांमध्ये लेखकाने सिंधू संस्कृती आणि संस्कृत भाषा यांच्यातील परस्परसंबंधांवर संशोधक वृत्तीने आणि विस्तृतपणे भाष्य केले आहे. सिंधू संस्कृती ही खऱ्या अर्थाने समग्र भारतीय संस्कृतीचा पाया मानली जाते. त्यामुळे भारतीय भाषांच्या उगमाचा शोध घ्यायचा असेल, तर सिंधू संस्कृतीतील भाषेवर सखोल संशोधन होणे नितांत गरजेचे आहे. दुर्दैवाने, आजही सिंधू संस्कृतीतील लिपी आणि भाषा कोणत्याही संशोधकाला किंवा अभ्यासकाला पूर्णपणे वाचता आलेली नाही. ज्या दिवशी ती लिपी उलगडेल, त्या दिवशी प्राचीन भारताच्या इतिहासातील अनेक रहस्ये आणि गुपिते जगासमोर येतील. अनेक भाषातज्ज्ञ आणि संशोधकांच्या मते, 'संस्कृत' ही कोणतीही नैसर्गिक बोलीभाषा नसून ती तत्कालीन विविध प्राकृत भाषांमधून जाणीवपूर्वक घडवलेली किंवा 'संस्कारित' केलेली भाषा आहे. हजारो वर्षांपूर्वी जे अफाट ज्ञान आणि साहित्य विविध प्राकृत भाषांमध्ये निर्माण झाले होते, तेच कालांतराने संस्कृत भाषेमध्ये अनुवादित केले गेले, असे अनेक तज्ज्ञांनी सप्रमाण सिद्ध केले आहे. आजच्या घडीलाही भारतातील जवळजवळ सर्वच भाषांवर प्राकृत भाषेचा गडद प्रभाव जाणवतो. आपली मायबोली मराठी ही देखील संस्कृतमधून उगम पावलेली नसून, 'महाराष्ट्री प्राकृत' हीच तिची खरी जननी आहे, हे वास्तव या पुस्तकातून अधिक स्पष्ट होते.
प्राचीन भारतामध्ये, विशेषतः देशाच्या उत्तरेकडील आणि मध्य भागामध्ये, सुमारे दोन हजार वर्षांपूर्वी प्राकृत भाषेचे अनेकविध प्रकार बोलले जात होते. यामध्ये प्रामुख्याने मागधी, अर्धमागधी, पैशाची, पाली, शौरसेनी, महाराष्ट्री, गांधारी आणि अपभ्रंश अशा विविध भाषांचा समावेश होता. या सर्व प्राकृत भाषांमध्ये निर्माण झालेल्या अथांग आणि समृद्ध साहित्याविषयी या पुस्तकात रंजक माहिती मिळते. यातील अनेक प्राचीन ग्रंथांची आणि साहित्यकृतींची नावेही आपण आजवर ऐकलेली नसतात, परंतु ते वाचताना तत्कालीन प्राकृत साहित्य किती प्रगल्भ होते याची प्रचिती पदोपदी येते. भारताच्या इतिहासात अनेक भाषा या विशिष्ट धर्मांशी किंवा तत्त्वज्ञानाशी घट्ट जोडल्या गेल्या आहेत. उदाहरणार्थ, संस्कृत ही प्रामुख्याने हिंदू धर्मातील प्राचीन धार्मिक कार्याची आणि कर्मकांडाची भाषा मानली गेली; तर बौद्ध धर्मातील जवळपास सर्वच मूळ आणि महत्त्वाचे साहित्य हे 'पाली' भाषेमध्ये रचलेले आढळते. तसेच, जैन धर्माचे विपुल साहित्य हे 'अर्धमागधी' भाषेत जतन केलेले आहे. याच कारणामुळे, जर एखाद्याला या धर्मांचा आणि त्यांच्या तत्त्वज्ञानाचा मुळातून अभ्यास करायचा असेल, तर त्याला या प्राचीन भाषांचे ज्ञान अवगत असणे अनिवार्य ठरते.
मुळात 'प्राकृत' या शब्दाचा अर्थच 'नैसर्गिक' किंवा 'निसर्गतः निर्माण झालेली भाषा' असा होतो. असे असले तरी, या सर्व नैसर्गिक भाषांना नियमबद्ध करणारे अनेक महान व्याकरणकारही भूतकाळात होऊन गेले. त्यांनी अत्यंत सूत्रबद्ध पद्धतीने या प्राकृत भाषांचे व्याकरण लिहून ठेवले आहे. या व्याकरणावरूनच या भाषांचे अंगभूत सौंदर्य, त्यांची लय आणि त्यांची समृद्धी आपल्या ध्यानात येते. आपल्या मराठी भाषेवर 'महाराष्ट्री प्राकृत' या भाषेचा जो ठळक प्रभाव आहे, तो लेखकाने विविध समर्पक उदाहरणांद्वारे अतिशय उत्तमरीत्या समजावून सांगितला आहे.
कोणतीही जिवंत भाषा ही एखाद्या खळखळणाऱ्या नदीसारखी नेहमी प्रवाही असते. काळानुसार ती सातत्याने बदलत राहते, स्वतःमध्ये नवनवे बदल घडवून आणते आणि इतर भाषांमधील नव्या शब्दांचा आपल्या शब्दसंग्रहात अत्यंत सहजतेने अंतर्भाव करत असते. याहूनही सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे, भाषा ही केवळ संवादाचे साधन नसून ती त्या त्या काळातील संस्कृतीची, परंपरांची आणि जीवनमूल्यांची खरी रक्षक असते. त्यामुळेच, जर आपल्याला मानवी इतिहासातील महत्त्वाच्या घटनांचा आणि मानवी वाटचालीचा खऱ्या अर्थाने ऊहापोह करायचा असेल, तर तत्कालीन भाषांचा सखोल अभ्यास होणे ही काळाची गरज आहे, हाच अत्यंत मोलाचा आणि प्रगल्भ विचार हे पुस्तक आपल्या मनात रुजवते.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #पुस्तक #परीक्षण #भाषा #प्राकृत
Tuesday, August 11, 2026
भारतीय भाषांची जननी: 'प्राकृत' आणि 'पाली'च्या समृद्ध प्रवासाची ऐतिहासिक गाथा
Sunday, August 9, 2026
सातवाहनकालीन मंत्रिमंडळ आणि प्रशासकीय व्यवस्था: सुव्यवस्थित राज्यकारभाराचा उत्कृष्ट नमुना
महाराष्ट्राच्या आणि संपूर्ण दख्खनच्या पठाराच्या प्राचीन इतिहासात सातवाहन साम्राज्याला एक अत्यंत मानाचे आणि सुवर्णयुगाचे स्थान दिले जाते. इसवी सन पूर्व पहिल्या शतकापासून ते इसवी सनाच्या तिसऱ्या शतकापर्यंत तब्बल चारशे वर्षे या राजवंशाने एका अत्यंत विस्तीर्ण आणि वैविध्यपूर्ण भौगोलिक प्रदेशावर अधिराज्य गाजवले. उत्तरेला नर्मदा नदीपासून ते दक्षिणेला तुंगभद्रा नदीपर्यंत पसरलेल्या या अवाढव्य साम्राज्याचा कारभार केवळ एका राजाच्या तलवारीच्या जोरावर चालवणे शक्य नव्हते. एवढ्या मोठ्या भूप्रदेशावर शांतता, सुव्यवस्था आणि आर्थिक भरभराट प्रस्थापित करण्यासाठी एका अत्यंत भक्कम, सुसंघटित आणि कार्यक्षम प्रशासकीय यंत्रणेची आवश्यकता होती. सातवाहन राजांनी मौर्य साम्राज्याच्या प्रशासकीय व्यवस्थेतून प्रेरणा घेत, परंतु दख्खनच्या भौगोलिक आणि सामाजिक परिस्थितीला साजेसे बदल करून एक अत्यंत उत्कृष्ट प्रशासकीय मॉडेल उभे केले. या प्रशासकीय यंत्रणेचा सर्वात मुख्य कणा म्हणजेच राजाला राज्यकारभारात सल्ला आणि मदत देणारे त्यांचे 'मंत्रिमंडळ' किंवा 'अमात्य मंडळ' होय. सातवाहनांचे हे मंत्रिमंडळ तत्कालीन राजकीय प्रगल्भतेचे आणि विकेंद्रित सत्तेचे एक उत्तम उदाहरण मानले जाते.
सातवाहन राज्यव्यवस्थेत राजा हा जरी सर्वोच्च सत्ताधीश आणि राज्याचा प्रमुख असला, तरी तो अनियंत्रित किंवा हुकूमशहा नव्हता. प्राचीन भारतीय राजधर्माच्या संकल्पनेनुसार राजाला प्रजेचे रक्षण करणे आणि प्रजेच्या कल्याणासाठी झटणे बंधनकारक होते. राजाच्या मदतीसाठी आणि त्याला राज्याच्या प्रत्येक छोट्या-मोठ्या घडामोडींची माहिती देण्यासाठी मध्यवर्ती पातळीवर एका अत्यंत निष्णात अधिकाऱ्यांच्या मंडळाची नेमणूक केली जात असे. आधुनिक काळातील लोकशाही व्यवस्थेतील मंत्रिमंडळासारखे हे मंडळ लोकांकडून निवडून आलेले नसले, तरी बौद्धिक आणि प्रशासकीय कुवतीच्या आधारावर निवडलेल्या अत्यंत विश्वासू आणि अनुभवी अधिकाऱ्यांचा यात समावेश असे. या अधिकाऱ्यांची नियुक्ती स्वतः राजा करत असे आणि ते थेट राजालाच जबाबदार असत. सातवाहनांच्या नाशिक, कार्ला, कान्हेरी आणि नाणेघाट येथील अनेक शिलालेखांमध्ये या मंत्रिमंडळातील अधिकाऱ्यांच्या नावांचे आणि त्यांच्या पदांचे अत्यंत स्पष्ट आणि अभिमानास्पद उल्लेख आढळतात.
या मंत्रिमंडळातील सर्वात सर्वोच्च, महत्त्वाचे आणि अत्यंत जबाबदारीचे पद म्हणजे 'अमात्य' किंवा 'महामात्य' हे होते. अमात्य हे राजाचे सर्वात जवळचे राजकीय सल्लागार असत. युद्धाचे निर्णय घेणे, परराष्ट्रांशी संबंध प्रस्थापित करणे आणि राज्याच्या अंतर्गत सुरक्षेचे धोरण ठरवणे यामध्ये अमात्यांचा शब्द अत्यंत प्रमाण मानला जात असे. सातवाहन प्रशासनाचे एक मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे हे अमात्य केवळ राजधानीत बसून सल्ला देण्याचे काम करत नसत, तर त्यांना राज्याच्या विविध प्रांतांचे 'गव्हर्नर' किंवा 'प्रांतपाल' म्हणूनही नियुक्त केले जात असे. सातवाहनांनी प्रशासनाच्या सोयीसाठी आपल्या अवाढव्य साम्राज्याची विभागणी 'आहार' (आजच्या जिल्ह्यासारखा भाग) या घटकांमध्ये केली होती. गोवर्धन आहार (नाशिक परिसर), सोपारा आहार (कोकण परिसर) आणि मामल आहार (पुणे-मावळ परिसर) अशा आहारांवर मुख्य प्रशासक म्हणून अमात्यांची नेमणूक केली जात असे. नाशिकच्या शिलालेखांमध्ये शिवदत्त आणि श्याम यांसारख्या अत्यंत पराक्रमी आणि निष्ठावान अमात्यांची नावे कोरलेली आहेत, ज्यांनी राजाच्या आदेशानुसार भिक्खूंना जमिनीचे दान दिल्याची नोंद आहे. यावरून अमात्यांकडे प्रशासकीय आणि महसुली असे दोन्ही मोठे अधिकार असल्याचे स्पष्ट होते.
मंत्रिमंडळातील दुसरे अत्यंत महत्त्वाचे पद अर्थव्यवस्थेशी निगडित होते. कोणत्याही साम्राज्याची ताकद ही त्यांच्या तिजोरीवर अवलंबून असते. सातवाहनांच्या काळात आंतरराष्ट्रीय व्यापारामुळे राज्याला प्रचंड मोठ्या प्रमाणावर महसूल मिळत होता. या अफाट संपत्तीचे व्यवस्थापन करण्यासाठी 'भांडागारिक' नावाच्या एका महत्त्वाच्या अधिकाऱ्याची नेमणूक मंत्रिमंडळात केली जात असे. भांडागारिक म्हणजे आजच्या काळातील राज्याचा खजिनदार किंवा अर्थमंत्री होय. राज्याच्या तिजोरीत जमा होणारा महसूल, करांची वसुली आणि राज्याच्या खर्चाचा ताळेबंद ठेवण्याची संपूर्ण जबाबदारी या अधिकाऱ्यावर असे. या भांडागारिकाच्या मदतीला 'हेरणिक' नावाचा आणखी एक महत्त्वाचा अधिकारी असे. हेरणिक हा प्रामुख्याने राज्याच्या टांकसाळीचा प्रमुख असायचा. सातवाहन राजांनी शिसे, पोटीन आणि चांदीची लाखो नाणी चलनात आणली होती. या नाण्यांची निर्मिती, त्यांचे वजन आणि त्यातील धातूंचे प्रमाण निश्चित करण्याचे अत्यंत तांत्रिक आणि महत्त्वाचे काम हेरणिक करत असे. अर्थव्यवस्थेवरील या सुबक नियंत्रणामुळेच सातवाहन काळात कधीही मोठी आर्थिक मंदी किंवा चलनाची टंचाई निर्माण झाली नाही.
लष्करी प्रशासनाच्या दृष्टीने विचार केल्यास 'महासैनापती' हे पद मंत्रिमंडळात अत्यंत मोक्याचे मानले जात असे. सातवाहनांना शक, क्षत्रप आणि इतर समकालीन राजसत्तांशी अनेक मोठी युद्धे करावी लागली. त्यामुळे महासैनापती हा नेहमीच राजाच्या अत्यंत विश्वासातील आणि युद्धशास्त्रात पारंगत असा व्यक्ती असायचा. सुरुवातीच्या काळात महासैनापतीचे काम केवळ युद्धाचे नेतृत्व करणे एवढेच मर्यादित होते. परंतु, सातवाहन साम्राज्याच्या उत्तरार्धात जेव्हा मध्यवर्ती सत्ता थोडी कमकुवत होऊ लागली, तेव्हा या महासैनापतींनाच काही प्रांतांचे प्रशासकीय अधिकारही देण्यात आले. यासोबतच, राजदरबारातील कामकाजाचे आणि राजाच्या वैयक्तिक सुरक्षेचे नियोजन करण्यासाठी 'प्रतिहार' नावाचा अधिकारी असे. राजाची भेट घेण्यासाठी येणारे परदेशी वकील, मांडलिक राजे आणि सामान्य प्रजा यांच्या भेटीचे नियोजन करण्याचे अत्यंत कौशल्याचे काम प्रतिहार करत असे.
प्रशासकीय पारदर्शकता आणि दस्तऐवजीकरण हे सातवाहन मंत्रिमंडळाचे आणखी एक अत्यंत मोठे आणि आधुनिक वैशिष्ट्य होते. राजाने दिलेले आदेश, विशेषतः जमिनीच्या दानाचे किंवा करमाफीचे आदेश, केवळ तोंडी न ठेवता ते अधिकृतरीत्या नोंदवून ठेवण्यासाठी 'निबंधकार' आणि 'लेखक' या अधिकाऱ्यांची मंत्रिमंडळात विशेष नेमणूक केलेली असे. हे अधिकारी राजाच्या मुखातून आलेले आदेश ताम्रपटांवर किंवा शिलालेखांवर अत्यंत काळजीपूर्वक कोरून घेत असत. या आदेशांची एक प्रत राज्याच्या मध्यवर्ती दप्तरात सुरक्षित ठेवली जात असे. एखादे दान अधिकृत आहे की नाही, हे तपासण्यासाठी 'दूत' किंवा 'दूतक' नावाचा अधिकारी प्रत्यक्ष त्या गावात जाऊन राजाच्या आदेशाची अंमलबजावणी करत असे. यावरून सातवाहनांची प्रशासकीय यंत्रणा आणि त्यांचे मंत्रिमंडळ किती कायदेशीर आणि शिस्तबद्ध मार्गाने काम करत होते, याची आपल्याला अत्यंत प्रकर्षाने जाणीव होते.
राजकीय विकेंद्रीकरणाच्या धोरणाचा भाग म्हणून सातवाहन राजांनी आपल्या प्रशासनात 'महारठी' आणि 'महाभोज' यांसारख्या स्थानिक आणि अत्यंत प्रबळ सरदारांनाही सामावून घेतले होते. हे महारठी म्हणजे एका अर्थाने राजाचे अत्यंत निष्ठावान मांडलिक होते, ज्यांना स्वतःच्या नावाने नाणी पाडण्याचा आणि स्वतःचे सैन्य बाळगण्याचा अधिकार होता. हे स्थानिक नेते मध्यवर्ती मंत्रिमंडळाला जोडणारा एक अत्यंत महत्त्वाचा दुवा होते. जेव्हा राज्यावर मोठे संकट येई, तेव्हा हे सर्व महारठी आणि अमात्य एकत्र येून राजाच्या पाठीशी खंबीरपणे उभे राहत असत.
सातवाहनांचे मंत्रिमंडळ हे केवळ राजाची होयबा करणारी यंत्रणा नव्हती, तर ते एक अत्यंत प्रगल्भ, कार्यक्षम आणि बहुआयामी असे प्रशासकीय मंडळ होते. अमात्यांची प्रशासकीय पकड, भांडागारिकाचे आर्थिक नियोजन, महासैनापतीचे लष्करी सामर्थ्य आणि निबंधकारांची पारदर्शकता या सर्वांच्या अत्यंत सुंदर आणि संतुलित समन्वयातून सातवाहनांचा राजशकट चार शतके अत्यंत दिमाखात चालला. याच भक्कम प्रशासकीय पायावर पुढे वाकाटक, चालुक्य आणि राष्ट्रकूट यांसारख्या दख्खनमधील महान राजसत्तांनी आपल्या प्रशासनाचे इमले उभे केले. प्राचीन महाराष्ट्राच्या राजकीय स्थिरतेचे आणि अफाट वैभवाचे खरे श्रेय सातवाहन राजांइतकेच या अत्यंत कुशल आणि पडद्यामागे राहून काम करणाऱ्या त्यांच्या मंत्रिमंडळालाही द्यावे लागते.
या विषयाच्या अधिक सखोल आणि शास्त्रशुद्ध अभ्यासासाठी डॉ. रा. शं. मोरवंचीकर यांचा 'सातवाहनकालीन महाराष्ट्र' हा ग्रंथ अत्यंत सविस्तर आणि उपयुक्त माहिती देतो. तसेच, डॉ. म. के. ढवळीकर लिखित 'महाराष्ट्राची कुळकथा' या ग्रंथात सातवाहनांच्या राजकीय आणि प्रशासकीय व्यवस्थेचे अत्यंत उत्तम वर्णन आले आहे. तत्कालीन शिलालेखांमधील अधिकाऱ्यांची नावे आणि त्यांच्या हुद्द्यांचा अभ्यास करण्यासाठी महामहोपाध्याय वा. वि. मिराशी यांच्या 'सातवाहन आणि पश्चिमी क्षत्रप यांचा इतिहास आणि कोरीव लेख' या अत्यंत प्रामाणिक संदर्भ ग्रंथाचा आधार घेता येतो. याशिवाय, डॉ. श. गो. कोलारकर यांचा 'प्राचीन भारताचा इतिहास आणि संस्कृती' हा ग्रंथ सातवाहनांच्या मध्यवर्ती आणि प्रांतीय प्रशासनाची रूपरेषा समजून घेण्यासाठी अत्यंत उपयुक्त मानला जातो.
Friday, August 7, 2026
'पृथ्वीवरील सर्वात आनंदी माणूस': छळछावणीच्या अंधारातून आशेच्या प्रकाशाकडे नेणारी एक जिवंत गाथा
मानवी इतिहासाच्या पानांवर ज्याची नोंद जगातील सर्वात क्रूर आणि अमानुष हुकूमशहा म्हणून झाली आहे, त्या ॲडॉल्फ हिटलरविषयी आपण सर्वांनीच अनेक पुस्तकांतून वाचले आहे. मागच्या शतकात पहिल्या आणि दुसऱ्या महायुद्धाच्या रूपाने जगाने जो भयानक नरसंहार अनुभवला, ते मानवजातीला पडलेले एक अतिशय भयंकर दुःस्वप्नच होते. केवळ वर्चस्ववादाच्या आणि सत्तेच्या लालसेपायी लाखो निष्पाप जीवांचा बळी गेला, ज्यातून जगाच्या हाती विध्वंसाशिवाय काहीही लागले नाही. परंतु, या महायुद्धाच्या गदारोळात एका माथेफिरू राष्ट्रप्रमुखाच्या द्वेषापोटी ज्यू धर्मीयांना इतिहासातील सर्वांत मोठी जीवितहानी आणि नरकयातना भोगाव्या लागल्या. हिटलरने संपूर्ण युरोपभर ज्यू लोकांचा वंशच्छेद करण्यासाठी ज्या छळछावण्या (कॉन्सन्ट्रेशन कॅम्प्स) उभारल्या होत्या, त्यातील अमानुष अत्याचारांवर प्रकाश टाकणारे साहित्य तुलनेने कमीच वाचायला मिळते. याच छळछावणीच्या नरकातून जिवंत परतलेल्या एका जिद्दी माणसाची अंगावर काटा आणणारी सत्यकथा 'पृथ्वीवरील सर्वात आनंदी माणूस' या अनुवादित पुस्तकातून आपल्यासमोर येते.
एडी यांनी या छळछावण्यांमध्ये जे काही भोगले, त्याचे वर्णन वाचताना माणसाच्या काळजाचा ठोका चुकतो. 'माणूस नावाचा प्राणी इतका क्रूर आणि हिंस्र कसा काय असू शकतो?' हा अस्वस्थ करणारा प्रश्न पुस्तक वाचताना पदोपदी सतावतो. जवळपास सात वर्षे दोन वेगवेगळ्या छळछावण्यांमध्ये एडी जाकू यांनी मृत्यूला रोज जवळून पाहिले. अपरिमित हालअपेष्टा, भूक आणि शारीरिक छळ सहन करत त्यांनी आपला जगण्याचा संघर्ष सुरूच ठेवला. अखेर १९४५ मध्ये हिटलरच्या मृत्यूनंतर दुसऱ्या महायुद्धाची समाप्ती झाली आणि या मृत्यूच्या छावण्यांमधील बंदीवानांची मुक्तता झाली. या सात वर्षांच्या भीषण कालखंडात एडी यांनी आपल्या सभोवताली हजारो मृत्यू उघड्या डोळ्यांनी पाहिले. अनेकदा साक्षात मृत्यू त्यांच्या दारात उभा राहिला, पण सुदैवाने ते प्रत्येक वेळी त्यातून बचावले.
मृत्यूच्या दाढेतून परतलेले एडी जाकू वयाची शंभर वर्षे अत्यंत समाधानाने जगले. एवढे अथांग दुःख आणि यातना वाट्याला येऊनही, त्यांनी जगाचा द्वेष करण्याऐवजी स्वतःला 'पृथ्वीवरील सर्वात आनंदी माणूस' मानले, हेच या पुस्तकाचे आणि त्यांच्या आयुष्याचे सर्वांत मोठे यश आहे. 'सिडनी मॉर्निंग हेराल्ड' या नामांकित वृत्तपत्राने या पुस्तकाचे वर्णन करताना म्हटले आहे की, "ही केवळ एक कथा नाही, तर मानवी जीवनातील प्रेम, करुणा आणि आशा यांच्या अफाट शक्तीची आठवण करून देणारी एक अतिशय सुंदर आणि आश्वासक गाथा आहे." जीवनात संघर्षाचा सामना करत असलेल्या आणि प्रेरणादायी साहित्याची आवड असणाऱ्या प्रत्येक वाचकाने अंतर्मुख होऊन किमान एकदा तरी वाचावी, अशी ही एका अजिंक्य योद्ध्याची अप्रतिम कहाणी आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #पुस्तक #परीक्षण #चरित्र #जर्मनी
Thursday, August 6, 2026
भारतीय वैद्यकीय शिक्षणाचे विदारक वास्तव
आजच्या काळात भारतातील सर्वात महागड्या सेवा क्षेत्रांचा विचार केल्यास, त्यात आरोग्य क्षेत्राचा क्रमांक प्रामुख्याने आणि खूप वरचा लागतो. गेल्या काही वर्षांत वाढते आजार आणि बदलत्या जीवनशैलीमुळे उत्तम आरोग्य ही प्रत्येक भारतीयाची सर्वात मूलभूत आणि महत्त्वाची गरज बनली आहे. या विविध प्रकारच्या शारीरिक आणि मानसिक समस्यांना तोंड देण्यासाठी साहजिकच तज्ज्ञ आणि उत्तम डॉक्टरांची गरज भासते. मात्र, वैद्यकीय शिक्षणाच्या मर्यादित संधी आणि वाढता खर्च यामुळे एकेकाळची पवित्र मानली जाणारी 'आरोग्यसेवा' आता पूर्णपणे एक 'आरोग्य व्यवसाय' बनली आहे. देशभरात वैद्यकीय शिक्षण देणाऱ्या दर्जेदार महाविद्यालयांची प्रचंड वानवा असल्यामुळेच, वैद्यकीय उपचार ही आता सर्वसामान्यांच्या आवाक्याबाहेर जाणारी एक महागडी गोष्ट झाली आहे.
या परिस्थितीचा थेट परिणाम असा झाला आहे की, आजघडीला भारतात जेवढे डॉक्टर तयार होतात, त्याहून कितीतरी अधिक पटीने भारतीय विद्यार्थी वैद्यकीय शिक्षण घेण्यासाठी परदेशाची वाट धरताना दिसत आहेत. रशिया आणि युक्रेन यांसारख्या देशांमध्ये दरवर्षी दहा-दहा हजारांच्या संख्येने भारतीय मुले एमबीबीएसचे शिक्षण घेण्यासाठी स्थलांतर करत आहेत. एका वृत्तपत्रात प्रसिद्ध झालेल्या रशियातील एका विद्यापीठाच्या जाहिरातीचा संदर्भ पाहिल्यास हे वास्तव अधिक गडद होते. त्या जाहिरातीनुसार, रशियामधील एकाच विद्यापीठात तब्बल २४०० भारतीय विद्यार्थ्यांना प्रवेश दिला जाऊ शकतो. सर्वात आश्चर्याची बाब म्हणजे, या विद्यापीठाची एका वर्षाची फी केवळ सहा हजार डॉलर्स आहे, जी भारतीय चलनानुसार जवळपास पावणेसहा लाख रुपये इतकी होते. विशेष म्हणजे या रकमेत विद्यार्थ्यांचा राहण्याचा आणि जेवणाचा खर्चही समाविष्ट आहे! याच तुलनेत भारतीय विद्यापीठांचा विचार केला, तर आपल्याकडे यापेक्षा तिप्पट ते चौपट अधिक खर्च येतो. शिवाय, आपल्याकडील आणि रशिया-युक्रेनमधील शिक्षणाच्या दर्जात फार मोठी तफावत आहे, असेही नाही. कारण तिथेही हे संपूर्ण शिक्षण इंग्रजी माध्यमातूनच दिले जाते. त्याहूनही मोठी जमेची बाजू म्हणजे, या परदेशी विद्यापीठांशी संलग्न असणाऱ्या रुग्णालयांमध्ये विद्यार्थ्यांच्या प्रात्यक्षिकांसाठी तब्बल ६००० बेड्सची अद्ययावत व्यवस्था उपलब्ध आहे. यावरून युरोपातील आणि रशियासारखे देश आपल्या आरोग्य शिक्षणावर आणि पायाभूत सुविधांवर किती मोठ्या प्रमाणावर गुंतवणूक करत आहेत, हे लक्षात येते. तिथली दर्जेदार शिक्षण पद्धती, अद्ययावत अंतर्गत व्यवस्था आणि एकंदरीत मिळणाऱ्या उत्तम सुविधा पाहता, भारतीय विद्यार्थी तिकडे का वळणार नाहीत? या मूलभूत प्रश्नाचे उत्तर आता आपण सर्वांनीच शोधायला हवे.
दुर्दैवाने, आपले भारतीय राजकारणी व्यासपीठावरून शिक्षणाच्या आणि विकासाच्या भल्यामोठ्या गप्पा मारतात; परंतु प्रत्यक्ष विद्यार्थ्यांच्या गरजा ते खरोखरच पूर्ण करू शकतात का? किंवा अत्यंत कमी दरामध्ये, सर्वसामान्यांना परवडेल असे उच्च शिक्षण ते देऊ शकतात का? या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्याचा साधा प्रयत्नही त्यांच्याकडून होताना दिसत नाही. आपल्या देशाच्या अफाट लोकसंख्येच्या गुणोत्तरामध्ये आपल्याला नेमक्या किती डॉक्टरांची आणि आरोग्य सुविधांची गरज आहे, याचा कोणताही सखोल अभ्यास किंवा नियोजन होताना दिसत नाही. केवळ महाराष्ट्राचेच उदाहरण घ्यायचे झाल्यास, राज्यातून दरवर्षी तब्बल तीन ते साडेतीन लाख विद्यार्थी 'अभियंता' म्हणून बाहेर पडतात. मात्र, त्या तुलनेत एमबीबीएस होऊन समाजाच्या सेवेत रुजू होणाऱ्या डॉक्टरांची संख्या केवळ काही हजारांमध्येच अडकलेली आहे. मागणी आणि पुरवठ्यातील याच प्रचंड तफावतीमुळे आज आरोग्यसेवा अधिकाधिक महागडी बनत चालली आहे. या भयानक वास्तवावर जेव्हा सामान्य नागरिक किंवा विद्यार्थी शासनाला जाब विचारण्याचा प्रयत्न करतात, तेव्हा त्यांना थेट 'देशद्रोही' ठरवण्याची नवी प्रथा सुरू झाली आहे. अशा मुस्कटदाबीच्या वातावरणात व्यवस्थेविरुद्ध जनमताचा प्रभावी रेटा कसा तयार होणार? हाच आता खरा कळीचा मुद्दा बनला आहे.
--- तुषार भ. कुटे
Wednesday, August 5, 2026
धक्कादायक भविष्य
सर्वात धक्कादायक गोष्ट म्हणजे GPT-4 ने एखादी कठीण टेस्ट सोडवली, ही नव्हती.
तर त्याने ती सोडवू शकणारा एक माणूस शोधला आणि त्याची मदत मिळवण्यासाठी खोटे कारण सांगितले.
अधिकृत प्रकाशनापूर्वीच्या सुरक्षा चाचण्यांदरम्यान GPT-4 ला एक CAPTCHA सोडवण्यास सांगण्यात आले. ते स्वतः ते कोडे सोडवू शकले नाही, तेव्हा त्याने "टास्करॅबिट" वरील एका कर्मचाऱ्याशी संपर्क साधला आणि CAPTCHA सोडवण्याची मदत मागितली.
त्या कामगाराला संशय आला आणि त्याने थेट विचारले:
"तुम्ही रोबोट आहात का?"
GPT-4 ने "नाही" असे उत्तर दिले. त्याने असा दावा केला की त्याला दृष्टीदोष असल्यामुळे CAPTCHA मधील चित्रे स्पष्टपणे दिसत नाहीत.
अखेरीस त्या कर्मचाऱ्याने CAPTCHA सोडवून दिला.
या घटनेत अस्वस्थ करणारी बाब ही नाही की कृत्रिम बुद्धिमत्तेने CAPTCHA वर मात केली. त्यापेक्षा अधिक महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे तिने एका अडथळ्याची जाणीव केली, तो दूर करण्यासाठी आवश्यक क्षमता असलेली व्यक्ती शोधली आणि तिच्याकडून मदत मिळवण्यात यश मिळवले.
अनेक लोक अजूनही याच बदलाचे गांभीर्य पूर्णपणे ओळखत नाहीत.
पारंपरिक सॉफ्टवेअरला दिलेल्या सूचनांप्रमाणेच ते काम करते. पण AI एजंट एखादे उद्दिष्ट समोर ठेवून वेगवेगळे पर्याय निवडू शकतात, विविध साधनांचा वापर करू शकतात आणि पहिला प्रयत्न अयशस्वी ठरल्यास आपली पद्धत बदलू शकतात.
खरा धोका केवळ एवढाच नाही की AI अधिकाधिक बुद्धिमान होत आहे.
तर वाढत्या क्षमतेच्या अशा प्रणाली आपल्या निर्मात्यांनी कधीच अपेक्षा न केलेल्या मार्गांनी उद्दिष्टे साध्य करायला शिकू शकतात.
मग AI चे मूल्यमापन फक्त त्याने काम पूर्ण केले की नाही, यावर करावे का? की ते काम पूर्ण करण्यासाठी त्याने कोणता मार्ग अवलंबला, याचाही विचार केला पाहिजे?
(आधारित)
--- तुषार भ. कुटे
#AI #ArtificialIntelligence #Future
'पुण्याची मुंबई होण्याआधी': एका साध्या प्रसंगातून उलगडलेले बदलत्या महाराष्ट्राचे वास्तव
कामानिमित्त पुणे शहराच्या एका गजबजलेल्या आणि मध्यवर्ती भागात जाण्याचा योग आला. सकाळचे अकरा वाजले असावेत. एरवी पुण्यातील रस्ते काहीसे अरुंद वाटत असले तरी, या विशिष्ट भागात रस्ते बऱ्यापैकी रुंद होते. त्यामुळे तिथे महानगरपालिकेने सम-विषम तारखांनुसार पार्किंगची अतिशय सुयोग्य सोय केलेली दिसली. त्या दिवशी विषम तारखेची (P1) पार्किंग होती. आजकाल शहरात वाहनांची संख्या इतकी अफाट वाढली आहे की, पुण्यात गाडी पार्क करण्यासाठी योग्य जागा शोधणे म्हणजे एखाद्या युद्धापेक्षा कमी नसते. त्या दिवशी मलाही या अग्निदिव्यातून जावे लागलेच. बराच वेळ शोध घेतल्यानंतर, अखेरीस एका मोठ्या इमारतीसमोर मला जागा मिळाली. त्या इमारतीला दोन प्रवेशद्वारे होती आणि सुदैवाने त्या दोन गेट्सच्या बरोबर मध्यभागी माझी गाडी सहज राहील एवढी मोकळी जागा होती. मी तिथे गाडी उभी केली आणि माझ्या कामाच्या दिशेने पावले वळवली.
पण तेवढ्यात त्या इमारतीचा सुरक्षारक्षक धावतच माझ्या दिशेने आला आणि त्याने मला मोठ्याने हाक मारली,
"भैय्या, इधर गाडी मत लगाओ..."
त्याचे ते शब्द कानावर पडताच माझ्या तळपायाची आग मस्तकात गेली. मुळात मी महानगरपालिकेच्या नियमांचे पालन करून, P1 चा फलक असलेल्या ठिकाणीच गाडी लावली होती. त्यामुळे माझी कोणतीही चूक असण्याचा प्रश्नच उद्भवत नव्हता. माझा संयम सुटला आणि मी जवळजवळ ओरडूनच त्याला विचारले,
"काय प्रॉब्लेम आहे तुझा? इथे P1 लिहिलेले आहे, हे तुला दिसत नाही का?"
त्यावर तो सुरक्षारक्षक थोडा अडखळत म्हणाला, "हमारी गाडी अंदर नही आ सकती."
त्याच्या या उत्तरावर मी गाडी लावलेल्या जागेकडे बोट दाखवत त्याला ठणकावून सांगितले, "हे बघ, दोन्ही गेट्सच्या समोर माझी गाडी नाहीये. मधल्या मोकळ्या जागेत ती उभी आहे. मग तुमच्या गाड्यांना आत-बाहेर करायला प्रॉब्लेम काय आहे?" यावर त्याच्याकडे देण्यासारखे कोणतेही उत्तर नव्हते. तो निमूटपणे उभा राहिला.
पण माझा राग शांत झाला नव्हता. मी पुढे म्हणालो, "आमच्याच शहरात येऊन आम्हाला शिकवण्याचा शहाणपणा करू नकोस. मी कोणताही नियम मोडलेला नाही आणि माझ्या गाडीमुळे कोणालाही त्रास होत नाहीये. आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट... हे पुणे आहे, मुंबई नाही!" रागाच्या भरात एवढे सुनावून मी तडक तिथून निघून गेलो. त्या बिचाऱ्या सुरक्षारक्षकाचा चेहरा अक्षरशः पाहण्यासारखा झाला होता. त्याचा दुसरा सहकारीही लांबून हे पाहत होता, पण तोही त्याच्या मदतीला पुढे आला नाही.
काम संपवून परतताना आणि मन थोडे शांत झाल्यावर, मात्र मला माझ्याच वागण्याचे वाईट वाटले. आपण त्या सुरक्षारक्षकाला उगाचच एवढे कठोर बोललो, असे वाटून मन आतून खाऊ लागले. मुळात त्याची काय चूक होती? तो तर केवळ एक नोकर होता. त्याच्या मालकाने किंवा सोसायटीच्या पदाधिकाऱ्यांनी त्याला तसे सांगून ठेवले असेल आणि तो फक्त आपल्या मालकाच्या आदेशाचे पालन करत होता. या विचारातूनच मग माझ्या मनात एका वेगळ्याच मंथनाला सुरुवात झाली. आपण मराठी माणसे स्वभावाने किती भावनिक असतो, नाही? क्षणात रागवतो आणि दुसऱ्याच क्षणी समोरच्याची चूक नसताना त्याला रागावलो म्हणून पश्चात्तापही करतो.
आपल्या याच कमालीच्या भावनिक आणि सरळमार्गी स्वभावाचा गैरफायदा अनेकदा बाहेरच्या राज्यातून आलेले लोक अतिशय सहजपणे घेतात, हे एक कटू सत्य आहे. रोजगाराच्या शोधात ते इथे येतात, सुरुवातीला अत्यंत नम्रपणे राहून आपले बस्तान बसवतात, इथल्या साधनसंपत्तीचा वापर करतात आणि कालांतराने मूळ भूमिपुत्रांवरच अरेरावी करू लागतात. मुंबई हे या प्रक्रियेचे सर्वात मोठे आणि जिवंत उदाहरण आहे. आज मुंबईत मराठी माणसाला स्वतःचे अस्तित्व आणि सांस्कृतिक ओळख टिकवण्यासाठी जो संघर्ष करावा लागत आहे, तो आपल्या सर्वांच्या डोळ्यांसमोर आहे. आता हळूहळू उत्तरेकडील राज्यांमधून येणाऱ्या स्थलांतरितांचे हे लोंढे संपूर्ण महाराष्ट्रभर पसरू लागले आहेत. पुण्यातही आता हीच परिस्थिती अतिशय वेगाने निर्माण होत आहे.
जर या वाढत्या अतिक्रमणाला आणि सांस्कृतिक बदलांना योग्य वेळीच आवर घातला नाही, तर भविष्यात याची खूप मोठी किंमत आपल्याला मोजावी लागेल. यासाठी आपण केवळ चिडून किंवा एखाद्या गरीब सुरक्षारक्षकावर राग काढून चालणार नाही, तर यावर अधिक ठोस उपाययोजना करण्याची आवश्यकता आहे. आता मराठी माणसाने आपले हे भावनिक आणि हळवे मन थोडे बाजूला ठेवून अधिक व्यावहारिक, व्यावसायिक आणि धोरणी बनण्याची नितांत गरज आहे. आपण व्यापार, उद्योग आणि अर्थकारणात स्वतःचे वर्चस्व नव्याने निर्माण केले पाहिजे. आपल्या हक्कांसाठी आणि संस्कृतीसाठी केवळ रस्त्यावर न उतरता, संस्थात्मक पातळीवर ठामपणे उभे राहिले पाहिजे. जर आपण आजही वेळीच सावध होऊन कृती केली नाही, तर पुण्याची मुंबई व्हायला अजिबात वेळ लागणार नाही. आणि बघता बघता आपल्या या प्रगत आणि पुरोगामी महाराष्ट्राची अवस्था इतर मागास राज्यांसारखी होईल, ही भीती नाकारता येत नाही. काळाची पावले ओळखून आता भावनिकतेकडून वास्तववादाकडे आणि कृतीकडे वळण्याची हीच खरी वेळ आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #मुंबई #पुणे #महाराष्ट्र
सातवाहन आणि सह्याद्री: प्राचीन महाराष्ट्राच्या जडणघडणीचा अतूट आणि ऐतिहासिक महाकाव्य
महाराष्ट्राच्या आणि दख्खनच्या प्राचीन इतिहासाची पाने उलटताना 'सातवाहन राजवंश' आणि 'सह्याद्रीची पर्वतरांग' हे दोन शब्द एकमेकांशी इतके एकरूप झालेले दिसतात की, त्यांना एकमेकांपासून वेगळे काढणे जवळजवळ अशक्य आहे. सातवाहन हे महाराष्ट्राचे पहिले महान आणि सार्वभौम साम्राज्य होते, ज्यांनी या भूभागाला राजकीय, आर्थिक आणि सांस्कृतिक अशी एक स्वतंत्र ओळख दिली. या अवाढव्य आणि प्रगत साम्राज्याच्या जडणघडणीत सह्याद्रीच्या काळ्याकभिन्न कातळाने, उंच-सखल डोंगररांगांनी आणि घनदाट जंगलांनी एक अत्यंत महत्त्वाची, ऐतिहासिक आणि मातृत्वाची भूमिका बजावली आहे. सह्याद्री हा सातवाहनांसाठी केवळ एक भौगोलिक अडथळा किंवा सीमारेषा नव्हती, तर ती त्यांच्या साम्राज्याची अभेद्य ढाल, त्यांच्या अर्थव्यवस्थेचा मुख्य कणा आणि त्यांच्या अथांग कलाकुसरीचा अविनाशी कॅनव्हास होती. सातवाहन आणि सह्याद्री यांच्यातील हे ऐतिहासिक सहजीवन समजून घेतल्याशिवाय महाराष्ट्राचा प्राचीन इतिहास पूर्ण होऊच शकत नाही.
राजकीय आणि लष्करी अस्तित्वाचा विचार केल्यास, सह्याद्रीने सातवाहनांना एक अत्यंत भक्कम आणि नैसर्गिक असे संरक्षण कवच प्रदान केले होते. सातवाहन कालखंडात उत्तरेकडून आणि वायव्येकडून अनेक परकीय आक्रमणे होत होती, ज्यामध्ये शक आणि क्षत्रपांची आक्रमणे सर्वाधिक धोकादायक होती. नहपान या क्षत्रप राजाने सातवाहनांचा मोठा प्रदेश काही काळासाठी जिंकून घेतला होता. परंतु, अशा कठीण राजकीय संकटाच्या काळात सह्याद्रीच्याच भौगोलिक रचनेने सातवाहन राजांना आश्रय दिला. सह्याद्रीच्या कड्याकपाऱ्यांमध्ये, दऱ्याखोऱ्यांमध्ये आणि घनदाट जंगलांमध्ये युद्ध करणे किंवा तेथील प्रदेश कायमस्वरूपी ताब्यात ठेवणे हे उत्तरेकडील परकीय आक्रमकांसाठी अत्यंत जिकिरीचे काम होते. महान सातवाहन सम्राट गौतमीपुत्र सातकर्णी याने जेव्हा क्षहरात वंशाचा समूळ नाश करून आपले साम्राज्य पुन्हा दिमाखात उभे केले, तेव्हा त्याची मुख्य लष्करी रणनीती आणि ताकद याच सह्याद्रीच्या आश्रयात दडलेली होती. सह्याद्रीच्या या रांगांनी सातवाहन राजांना केवळ संरक्षणच दिले नाही, तर त्यांच्यात एक विशिष्ट प्रकारचा रांगडा, लढाऊ आणि स्वाभिमानी बाणाही निर्माण केला, जो पुढे संपूर्ण महाराष्ट्राच्या राजकीय मानसिकतेचा कायमस्वरूपी भाग बनला.
सातवाहन साम्राज्याच्या अफाट आर्थिक भरभराटीचे मुख्य गमक हे त्यांच्या आंतरराष्ट्रीय व्यापारात दडलेले होते आणि या जागतिक व्यापाराचा श्वास म्हणजे सह्याद्रीच्या प्राचीन घाटवाटा. इसवी सनापूर्वीच्या आणि सुरुवातीच्या शतकांमध्ये महाराष्ट्राच्या पश्चिमेला असलेल्या अरबी समुद्रावर कल्याण, सोपारा, आणि चौल (चेंबूल) यांसारखी अत्यंत गजबजलेली आंतरराष्ट्रीय बंदरे होती. दुसरीकडे, दख्खनच्या पठारावर पैठण (प्रतिष्ठान), जुन्नर, भोकरदन आणि तेर यांसारखी मोठी व्यापारी आणि उत्पादक महानगरे वसलेली होती. या दोन अत्यंत महत्त्वाच्या आर्थिक केंद्रांना जोडण्याचे सर्वात कठीण पण ऐतिहासिक काम सह्याद्रीच्या घाटवाटांनी केले. नाणेघाट, थळ घाट, बोर घाट आणि माळशेज घाट यांसारखे दुर्गम मार्ग तत्कालीन व्यापाऱ्यांच्या सार्थवाहांचे (तांड्यांचे) प्रमुख मार्ग होते. नाणेघाट हा तर सातवाहनांचा सर्वात महत्त्वाचा आणि राजमान्य व्यापारी मार्ग होता, ज्याच्या सुरुवातीलाच खुद्द राणी नागनिकेने आपला ऐतिहासिक शिलालेख कोरून ठेवला आहे. सह्याद्रीच्या या घाटांमधूनच रोम, ग्रीस आणि इजिप्तमधून येणारी सोन्याची नाणी आणि विलासी वस्तू देशावर येत असत आणि देशावरील अत्यंत तलम सुती कापड, मसाले व हस्तिदंताच्या वस्तू बंदरांवरून जगभर जात असत. सह्याद्रीने या अफाट व्यापाराला केवळ मार्गच दिला नाही, तर त्याला चोर आणि लुटारूंपासून नैसर्गिक सुरक्षितताही प्रदान केली.
सह्याद्री आणि सातवाहनांच्या या अतूट नात्याचा सर्वात सुंदर, दृश्य आणि चिरंतन पुरावा म्हणजे सह्याद्रीच्या कातळात कोरलेली प्राचीन लेणी आणि वास्तुकला. सातवाहन राजांनी, त्यांच्या मांडलिकांनी, तत्कालीन व्यापारी श्रेष्ठींनी आणि सामान्य जनतेने सह्याद्रीचा अत्यंत कठीण असा 'बेसॉल्ट' खडक कोरून त्यामध्ये एक अद्भुत असे पाषाणी जग निर्माण केले. कार्ला, भाजे, कान्हेरी, नाशिकची पांडवलेणी, जुन्नर परिसरातील अफाट लेणी समूह, आणि कुडा, महाड येथील लेणी ही याच काळातील अफाट वास्तूशास्त्राची जिवंत उदाहरणे आहेत. सह्याद्रीच्या या काळ्या आणि टणक पाषाणामुळेच हे कोरीव काम, त्यातील बौद्ध स्तूपांची रचना आणि ब्राह्मी लिपीत कोरलेले शेकडो शिलालेख आज दोन हजार वर्षांनंतरही अत्यंत सुरक्षित आहेत. या लेण्यांमधील भव्य चैत्यगृहे, भिक्खूंसाठी कोरलेले अत्यंत सुबक विहार आणि पिण्याच्या पाण्यासाठी कातळात शास्त्रशुद्ध पद्धतीने कोरलेली पाण्याची टाकी हे सर्व तत्कालीन समाज, धर्म, आणि स्थापत्यकलेचे वैभव दर्शवतात. सह्याद्रीचा हा पाषाण नसता, तर सातवाहनांना आपली कला, आपला धर्म आणि आपला इतिहास कोरून ठेवण्यासाठी इतके सुरक्षित आणि भक्कम माध्यम कधीच मिळाले नसते.
केवळ कातळ आणि घाटवाटाच नव्हे, तर सह्याद्री हा महाराष्ट्राच्या जीवनदायिनी नद्यांचा उगमस्त्रोत आहे. गोदावरी, कृष्णा आणि त्यांच्या अनेक उपनद्या याच सह्याद्रीच्या कुशीत जन्म घेतात. सातवाहन साम्राज्याची प्रगत कृषिसंस्कृती याच नद्यांच्या सुपीक खोऱ्यात बहरली. गोदावरी आणि कृष्णेच्या खोऱ्यातील काळ्या कसदार मातीने सातवाहनांच्या अर्थव्यवस्थेला शेतीची एक प्रचंड मोठी जोड दिली, ज्यामुळे गावे सधन झाली आणि शहरांचा विकास झाला. सातवाहन राजा हाल याने संकलित केलेल्या 'गाथासप्तशती' या प्राकृत भाषेतील महान ग्रंथात याच सह्याद्रीच्या परिसरातील, नद्यांच्या काठावरील आणि विंध्य पर्वताच्या परिसरातील अत्यंत नैसर्गिक आणि रसरशीत अशा ग्रामीण जीवनाचे वर्णन आले आहे. या साहित्यामध्ये डोंगरांच्या कुशीत वसलेली गावे, तिथली शेती, निसर्गाचे ऋतूनुसार बदलणारे मनोहारी रूप आणि त्या निसर्गाशी पूर्णपणे समरस झालेले मानवी जीवन याचे अत्यंत जिवंत चित्रण पाहायला मिळते. सह्याद्रीच्या निसर्गाने आणि तिथल्या भूगोलाने तत्कालीन साहित्यालाही एक वेगळीच खोली, सौंदर्य आणि भावनिक किनार दिली आहे.
सातवाहन आणि सह्याद्री यांचे नाते हे केवळ एका राजकीय राजवंशाचे आणि एका निर्जीव पर्वतरांगेचे नाते नाही, तर ते एका महान संस्कृतीचे आणि तिच्या उगमस्थानाचे नाते आहे. सह्याद्रीच्या अंगाखांद्यावर सातवाहन साम्राज्य खेळले, वाढले आणि आपल्या वैभवाच्या सर्वोच्च शिखरावर पोहोचले. सातवाहनांनी सह्याद्रीच्या पाषाणात प्राण फुंकून तिथे कला निर्माण केली, त्याच्या घाटवाटांना जागतिक अर्थव्यवस्थेशी जोडले आणि त्याच्या नद्यांच्या खोऱ्यात एक अत्यंत समृद्ध नागरी संस्कृती उभी केली. आज जेव्हा आपण नाणेघाटाच्या त्या प्राचीन वाटेवरून चालतो, जुन्नरच्या टेकड्यांवरील शिलालेख वाचतो, किंवा कार्ला-भाजे येथील लेण्यांच्या भव्य खांबांकडे पाहतो, तेव्हा आपल्याला सह्याद्रीच्या आणि सातवाहनांच्या या गौरवशाली व अतूट सहजीवनाची अत्यंत प्रकर्षाने जाणीव होते. सह्याद्रीने प्राचीन महाराष्ट्राला एक भक्कम भूगोल दिला, तर सातवाहनांनी त्या भूगोलाला एक अजरामर असा सुवर्ण इतिहास दिला. हे नाते महाराष्ट्राच्या सांस्कृतिक आणि ऐतिहासिक जडणघडणीचा सर्वात पायाभूत, पवित्र आणि अखंड चालत आलेला अध्याय आहे.
संदर्भ ग्रंथ:
१. ढवळीकर, म. के., 'महाराष्ट्राची कुळकथा', राजहंस प्रकाशन, पुणे.
२. मोरवंचीकर, रा. शं., 'सातवाहनकालीन महाराष्ट्र', परिमल प्रकाशन, छ. संभाजीनगर.
३. मिराशी, वा. वि., 'सातवाहन आणि पश्चिमी क्षत्रप यांचा इतिहास आणि कोरीव लेख', महाराष्ट्र राज्य साहित्य आणि संस्कृती मंडळ, मुंबई.
४. चोथे, रामचंद्र आणि चोथे, शशांक, 'रसिक महाराष्ट्र (गाथासप्तशतीचा काव्यानुवाद)', पुणे.
५. कोलारकर, श. गो., 'प्राचीन भारताचा इतिहास आणि संस्कृती', श्री मंगेश प्रकाशन, नागपूर.
६. देव, शांताराम भालचंद्र, 'महाराष्ट्रातील उत्खनने', महाराष्ट्र राज्य साहित्य आणि संस्कृती मंडळ, मुंबई.
Tuesday, August 4, 2026
माउंट एव्हरेस्टवरील जीवाष्म
आज माउंट एव्हरेस्ट हे पृथ्वीवरील सर्वात उंच पर्वत म्हणून ओळखले जाते. समुद्रसपाटीपासून त्याची उंची सुमारे ८,८४९ मीटर आहे. मात्र, त्याच्या शिखराजवळील खडकांवर एक विलक्षण रहस्य सापडते. या खडकांमध्ये प्राचीन समुद्रात राहणाऱ्या सजीवांचे जीवाश्म (फॉसिल्स) आढळतात. हे जीवाश्म सुमारे ४७ कोटी वर्षांपूर्वीचे आहेत. यावरून स्पष्ट होते की, आज एव्हरेस्टच्या शिखरावर असलेले काही खडक एकेकाळी समुद्राच्या तळाशी तयार झाले होते. त्या वेळी हिमालयाचे अस्तित्वही नव्हते.
एव्हरेस्टच्या शिखरावरील खडकांमध्ये ब्रॅकिओपॉड, ट्रायलोबाइट, क्रिनॉइड आणि ऑस्ट्रॅकोड यांसारख्या सागरी जीवांचे अवशेष सापडले आहेत. शिखरावरील चुनखडीच्या खडकांना "कोमोलांग्मा लाइमस्टोन" असे म्हणतात. या खडकांमध्ये सुमारे ४७ कोटी वर्षांपूर्वीच्या समुद्री जीवांचे अवशेष जतन झालेले आहेत. त्या काळी हा भाग उंच पर्वतरांग नसून प्राचीन समुद्राचा तळ होता.
हे जीवाश्म पृथ्वीच्या इतिहासाबद्दल महत्त्वाची माहिती देतात. हे खडक समुद्रातील गाळापासून तयार झाले होते. लाखो-कोट्यवधी वर्षे हा गाळ दाबला गेला आणि त्याचे चुनखडीसारख्या खडकांमध्ये रूपांतर झाले. या प्रक्रियेमुळे त्या काळातील समुद्री जीवांचे अवशेष खडकांमध्ये सुरक्षित राहिले.
यानंतर पृथ्वीच्या टेक्टॉनिक प्लेट्सच्या हालचालींमुळे या प्रदेशात मोठे बदल घडले. त्या काळी भारत आणि युरेशिया यांच्या दरम्यान टेथिस नावाचा विशाल समुद्र होता. भारतीय प्लेट हळूहळू उत्तरेकडे सरकत गेली. त्यामुळे भारत आणि युरेशिया यांच्यामधील टेथिस समुद्र अरुंद होत गेला आणि शेवटी पूर्णपणे बंद झाला.
सुमारे ४ ते ५ कोटी वर्षांपूर्वी भारतीय आणि युरेशियन भूभागांची टक्कर झाली. दोन्हीही खंडीय प्लेट्स असल्यामुळे एक प्लेट दुसऱ्याखाली सहज जाऊ शकली नाही. त्यामुळे पृथ्वीचे कवच दाबले गेले, वाकले आणि जाड झाले. या प्रचंड दाबामुळे मोठमोठे खडक वर उचलले गेले आणि त्यातून हिमालय पर्वतरांग निर्माण झाली.
ही प्रक्रिया लाखो वर्षे सुरू राहिली. त्यामुळे समुद्राच्या तळाशी तयार झालेले खडक हजारो मीटर उंचीवर पोहोचले. त्यांपैकी काही खडक आजच्या माउंट एव्हरेस्टचा भाग बनले. त्यामुळे एव्हरेस्टमध्ये सापडणारे समुद्री जीवाश्म हे समुद्राच्या तळापासून जगातील सर्वात उंच पर्वतापर्यंत झालेल्या या अद्भुत प्रवासाची साक्ष देतात.
हिमालयाची निर्मिती अजूनही पूर्ण झालेली नाही. भारतीय प्लेट आजही उत्तरेकडे सरकत आहे आणि तिची युरेशियन प्लेटशी टक्कर सुरूच आहे. दुसरीकडे हिमनद्या, नद्या, वारा आणि पाऊस यांमुळे पर्वतांचे सतत झिजणेही सुरू असते. त्यामुळे हिमालयाचा आकार हा एका बाजूला पर्वत उंचावण्याच्या प्रक्रियेने आणि दुसऱ्या बाजूला झिजण्याच्या प्रक्रियेने सतत बदलत राहतो.
एव्हरेस्टमध्ये सापडणारे समुद्री जीवाश्म आपल्याला पृथ्वी सतत बदलत असल्याची जाणीव करून देतात. जे खडक एकेकाळी समुद्राच्या तळाशी होते, ते आज कोट्यवधी वर्षांनंतर समुद्रसपाटीपासून जवळपास ९ किलोमीटर उंच पर्वताचा भाग बनले आहेत. जी गोष्ट माणसाला कायमस्वरूपी वाटते, ती भूगर्भशास्त्राच्या दृष्टीने पृथ्वीच्या अत्यंत दीर्घ आणि सतत सुरू असलेल्या इतिहासातील केवळ एक छोटा टप्पा आहे.
अजिंक्य ते ऋतुराज
भारतीय क्रिकेटमधील एक अत्यंत शांत, संयमी आणि 'जेंटलमन' खेळाडू म्हणून ओळखला जाणारा अजिंक्य रहाणे नुकताच आंतरराष्ट्रीय क्रिकेटमधून निवृत्त झाला. त्याचा मनमिळावू स्वभाव, त्याची तंत्रशुद्ध खेळण्याची शैली आणि क्रिकेट या खेळाप्रती असलेले त्याचे समर्पण पाहता, त्याची कारकीर्द खऱ्या अर्थाने जेवढी देदीप्यमान व्हायला हवी होती, तेवढी ती झाली नाही, हे एक निर्विवाद आणि कटू सत्य आहे. गेल्या तीन-चार दिवसांपासून समाजमाध्यमांवर आणि वृत्तपत्रांतून अजिंक्य रहाणेचे गुणगान गाणारे, त्याची तोंडभरून प्रशंसा करणारे आणि विशेषतः भारतीय कसोटी संघाचा कर्णधार म्हणून त्याने गाजवलेल्या ऐतिहासिक कारकिर्दीवर स्तुतिसुमने उधळणारे अनेक लेख वाचनात आले. हे सर्व वाचून सर्वांनाच असे प्रकर्षाने वाटत आहे की, अजिंक्यसारखा एक उमदा खेळाडू निवृत्त झाल्यामुळे भारतीय क्रिकेटची खूप मोठी हानी झाली आहे, आणि हे शंभर टक्के सत्यही आहे.
परंतु, या सर्व भावनेच्या लाटेत वाहत जात असताना एक अत्यंत महत्त्वाची गोष्ट सांगावीशी वाटते. ती म्हणजे, ज्या काळात अजिंक्यला भारतीय संघात जास्तीत जास्त खेळण्याची आणि स्वतःला सिद्ध करण्याची खऱ्या अर्थाने संधी द्यायला हवी होती, नेमक्या त्याच वेळी ती त्याला दिली गेली नाही. त्यामुळे आता त्याच्या निवृत्तीनंतर केवळ हळहळ व्यक्त करून किंवा त्याविषयी भरभरून लिहून फारसा काही उपयोग होणार नाही. याउलट, नव्याने धडा घेण्याची गरज आहे. आजही भारतीय देशांतर्गत क्रिकेटमध्ये असे अनेक अतिशय गुणवान आणि कर्तृत्ववान खेळाडू आहेत, जे आपल्या सातत्यपूर्ण कामगिरीनंतरही भारतीय संघाच्या बाहेर ताटकळत उभे आहेत. अशा खेळाडूंचा गांभीर्याने विचार होणे गरजेचे आहे.
याचे सर्वात ज्वलंत उदाहरण द्यायचे झाल्यास, आपल्याच मराठी मातीतील आणखी एक हिरा, म्हणजेच ऋतुराज गायकवाड सध्या याच अवस्थेतून जात आहे. टी-२० आणि एकदिवसीय क्रिकेटमधील त्याची आजवरची शानदार कारकीर्द, त्याची फलंदाजीची आकडेवारी आणि अगदी अलीकडे कर्णधार म्हणून त्याने दाखवलेली अपवादात्मक समज पाहिली, तर त्याच्यासारखा उच्च दर्जाचा आणि गुणवान खेळाडू आजही भारतीय संघाबाहेर का आहे? असा एक मोठा प्रश्न प्रत्येक क्रिकेट चाहत्याला पडतो. महाराष्ट्राच्या या मातीने भारतीय क्रिकेटला आजवर अनेक शांत, संयमी, तंत्रशुद्ध आणि जागतिक दर्जाचे खेळाडू दिले आहेत. या परंपरेतील ऋतुराज गायकवाड हा एक अत्यंत आश्वासक दुवा आहे. देशांतर्गत क्रिकेट आणि आंतरराष्ट्रीय टी-२० तसेच एकदिवसीय सामन्यांमध्ये सातत्याने धावांचे डोंगर उभे करूनही त्याला राष्ट्रीय संघात कायमस्वरूपी स्थान का दिले जात नाही, याचे उत्तर आजही क्रिकेट रसिकांना मिळालेले नाही.
यातील सर्वात मोठा विरोधाभास आणि दुर्दैवाची गोष्ट म्हणजे, सध्या भारतीय क्रिकेट नियामक मंडळाच्या निवड समितीच्या अध्यक्षपदी महाराष्ट्रातीलच एक दिग्गज व्यक्ती विराजमान आहे. असे असूनही, महाराष्ट्रातील या खऱ्या अर्थाने पात्र आणि गुणवान खेळाडूंना संघात हक्काची जागा मिळत नाही, ही बाब खरोखरच विचार करायला लावणारी आहे. क्रिकेटमधील राजकारणाचा आणि उपेक्षेचा हा खेळ जर असाच पुढेही चालू राहिला, तर उद्या ऋतुराज गायकवाड देखील असाच दुर्लक्षित राहून निवृत्त होईल. आणि त्यानंतर आजच्या अजिंक्य रहाणेप्रमाणेच समाजमाध्यमांवर त्याचीही फक्त आठवण काढली जाईल आणि त्याच्यावरही कौतुकाचे लेख लिहिले जातील. पण त्यातून निष्पन्न मात्र काहीच होणार नाही. आणि आपण क्रिकेट चाहते पुन्हा एकदा एका अफाट गुणवान खेळाडूला केवळ व्यवस्थेच्या चुकीमुळे गमावून बसू. हे टाळायचे असेल, तर गुणवत्तेचा योग्य वेळीच सन्मान व्हायला हवा, एवढीच अपेक्षा.
--- तुषार भ. कुटे
#AjinkyaRahane #Cricket #RuturajGaikwad
Sunday, August 2, 2026
मरुभूमीतील मृदगंध
एखाद्या पुस्तकाचे मुखपृष्ठच आपल्याला त्याच्या अंतरंगाची भुरळ घालते. 'मरुभूमीतील मृदगंध' या पुस्तकाच्या बाबतीत माझ्यासोबत नेमके तसेच घडले. या पुस्तकाच्या मुखपृष्ठावर एका अत्यंत आकर्षक अशा कृष्णवर्णीय मुलीचा चेहरा होता. त्याखाली लिहिलेली ओळ अधिक लक्षवेधी होती: "अत्यंत खडतर परिस्थितीशी संघर्ष करत टॉप मॉडेल बनलेल्या आणि समाजसेवेसाठी अविरत झटलेल्या वारिसची कहाणी." या कृष्णवर्णीय मुलीचा चेहरा मी यापूर्वी कधीही पाहिला नव्हता, त्यामुळे साहजिकच माझ्या मनात या पुस्तकाविषयी उत्सुकता निर्माण झाली. पुस्तकाच्या मलपृष्ठावर नमूद केले होते की, तिची निवड 'पिरेल्ली कॅलेंडर'च्या मुखपृष्ठावर छापल्या जाणाऱ्या छायाचित्रासाठी झाली होती; जो फॅशनच्या झगमगत्या जगातला सर्वोच्च सन्मान मानला जातो. हे 'पिरेल्ली कॅलेंडर' नेमके काय असते, याची मला तेव्हा अजिबात कल्पना नव्हती. तरीही केवळ त्या मुलीच्या चेहऱ्यावरील तेज आणि संघर्षाची ओढ यामुळे मी श्रीकांत मुंदरगी लिखित हे पुस्तक वाचायला सुरुवात केली.
ही अंगावर काटा आणणारी सत्यकथा आहे आफ्रिकेतील सोमालियासारख्या मागास आणि गरिबीने ग्रासलेल्या देशातील वारिस डिअरी या मुलीची. सोमालियाच्या एका अतिदुर्गम भागातील रखरखीत वाळवंटात आणि एका गरीब कुटुंबात वारिसचा जन्म झाला. गरिबीच्या चटक्यांमुळे तिला शिक्षणाची दारे तर कधी उघडलीच नाहीत, उलट लहानपणापासूनच कुटुंबासाठी कष्टाची कामे करावी लागली. तिच्या आयुष्यातील खरा संघर्ष तेव्हा सुरू झाला, जेव्हा वयाच्या अवघ्या तेराव्या वर्षी तिच्या वडिलांनी तिचे लग्न एका साठ वर्षांच्या वृद्ध व्यक्तीशी लावून देण्याचा घाट घातला. वारिसला हा अन्याय अजिबात मान्य नव्हता. आपल्या आईच्या मूक पाठिंब्याने आणि सहकार्याने तिने जीवाच्या आकांताने तिथून पळ काढला. सोमालियाच्या त्या भयानक, तप्त आणि निर्जन वाळवंटातून कित्येक दिवस अनवाणी पळत ती मोगादिशू शहरापर्यंत पोहोचली. या प्रवासात एका क्षणी तिचा सामना चक्क एका सिंहाशीही झाला होता, पण सुदैवाने ती त्यातून सुखरूप वाचली. मोगादिशूमध्ये आश्रयासाठी गेलेल्या वारिसला स्वतःच्या बहिणीकडूनच कटू अनुभव आला. अखेर, मावशीच्या आधारावर ती इंग्लंडमध्ये पोहोचली. तिथे लंडनमधील सोमालियन राजदूताच्या घरात तिने पडेल ती मोलमजुरीची कामे केली. तोपर्यंत तिचे खडतर आयुष्य काहीसे सुकर झाले होते.
काही काळानंतर अचानक राजदूताची बदली झाली आणि त्यांना मायदेशी परतावे लागले. वारिससाठी हा एक मोठा धक्का होता, पण तिने सोमालियाला न परतता लंडनमध्येच राहण्याचा निर्णय घेतला. एके दिवशी एका प्रख्यात छायाचित्रकाराची नजर तिच्यावर पडली आणि तिचे नशीबच पालटले. त्याने टिपलेली तिची छायाचित्रे थेट जगप्रसिद्ध 'पिरेल्ली कॅलेंडर'च्या मुखपृष्ठावर झळकली. वारिसच्या आयुष्याला कलाटणी देणारा आणि तिचे संपूर्ण जीवन बदलून टाकणारा हा तो क्षण होता. त्याकाळी फॅशनच्या जगात कृष्णवर्णीय मॉडेल्सची मोठी वानवा होती, वारिसने आपल्या सौंदर्याने आणि आत्मविश्वासाने ती उणीव भरून काढली. तिला नवनवीन ऑफर्स येऊ लागल्या, जगभरातील नामांकित नियतकालिकांमध्ये तिच्या मुलाखती प्रसिद्ध होऊ लागल्या आणि तिचे नाव फॅशन विश्वात आदराने घेतले जाऊ लागले. या संपूर्ण खडतर प्रवासात तिला 'अॅना' नावाच्या मैत्रिणीची अतिशय खंबीर साथ लाभली.
सोमालियाच्या वाळवंटातील एका मोलकरणीपासून ते फॅशन जगतातील सर्वोच्च मॉडेलपर्यंतचा तिचा हा प्रवास अत्यंत स्वप्नवत आणि थक्क करणारा होता. परंतु, या यशाच्या शिखरावर असतानाच, एका मुलाखतीमध्ये तिने आपल्या आयुष्यातील एक असे भयानक सत्य जगासमोर मांडले, ज्याने संपूर्ण जग हादरून गेले. ती केवळ तिचीच वैयक्तिक व्यथा नव्हती, तर सोमालियामध्ये जन्माला येणाऱ्या लाखो निष्पाप मुलींची ती एक अमानुष आणि दर्दनाक कहाणी होती. वारिसच्या या धैर्यामुळे सोमालियात वर्षानुवर्षे चालत आलेल्या एका अत्यंत अनिष्ट आणि काळीज पिळवटून टाकणाऱ्या क्रूर प्रथेची माहिती पहिल्यांदाच जगासमोर आली. तिच्या या निर्भय खुलाशामुळे या प्रथेच्या उच्चाटनासाठी जागतिक पातळीवर एक मोठी चळवळ उभी राहिली. तिच्या या अतुलनीय कार्याची दखल घेत 'युनेस्को'ने तिला आपले विशेष सदिच्छा दूत बनवले. एका योद्ध्याप्रमाणे ती या अन्यायाविरुद्ध प्राणपणाने लढत राहिली आणि यशस्वीही झाली. आज ती केवळ फॅशन विश्वातील एक निवृत्त मॉडेल नाही, तर स्वतःचे आयुष्य समाजसेवेसाठी आणि स्त्रियांच्या हक्कांसाठी अर्पण केलेली एक जागतिक प्रेरणास्थान बनली आहे.
ही संपूर्ण कहाणी 'मरुभूमीतील मृदगंध' या पुस्तकात सविस्तरपणे वाचायला मिळते. वरील वृत्तांत हा केवळ या कथेचा सारांश आहे, परंतु प्रत्यक्ष पुस्तक वाचताना वारिसने सुरुवातीच्या काळात सोसलेले भयंकर अनुभव अक्षरशः अंगावर काटा आणतात. आज आपण जरी एका सुरक्षित वातावरणात जगत असलो, तरी जगाच्या पाठीवर आजही अनेक अमानुष प्रथा अस्तित्वात आहेत, ज्यांची आपल्याला साधी कल्पनाही नसते. जगभरातील स्त्रियांना सर्वत्र समानतेची आणि सन्मानाची वागणूक मिळत नाही आणि विविध भागांतील स्त्रियांची दुःखे काळीज पिळवटून टाकणारी आहेत, हे विदारक सत्य हे पुस्तक आपल्यासमोर उभे करते. या दुःखाविरुद्ध कोणीतरी ठामपणे उभे राहायला हवे आणि अन्यायाविरुद्ध आवाज उठवायला हवा, हीच अत्यंत मोलाची शिकवण यातून मिळते.
हे पुस्तक वाचून भारावलेल्या मनःस्थितीत मी इंटरनेटवर वारिस डिअरी यांच्याबद्दल अधिक माहिती शोधली. तेव्हा मला समजले की तिने स्वतः 'डेझर्ट फ्लॉवर' या नावाने आपले मूळ आत्मचरित्र इंग्रजीत लिहिले आहे. विशेष म्हणजे, याच नावाचा एक चित्रपटही युट्युबवर मोफत उपलब्ध आहे, ज्यामध्ये तिचे हे प्रेरणादायी संपूर्ण जीवनचरित्र जिवंत झालेले पाहायला मिळते. एका अत्यंत कणखर, जिद्दी आणि कोणत्याही परिस्थितीत हार न मानणाऱ्या स्त्रीच्या संघर्षपूर्ण प्रवासाचे हे पुस्तक म्हणजे एक प्रेरणादायी उदाहरण आहे, असेच म्हणावे लागेल.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #पुस्तक #परीक्षण #चरित्र #आफ्रिका
'लास्ट टॉप खांदा': श्रमेश बेटकरचा रुपेरी पडद्यावरील एक हलकाफुलका रोमँटिक प्रवास
'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा' या लोकप्रिय कार्यक्रमातून घराघरांत पोहोचलेला आणि आपल्या अफलातून टायमिंगने प्रेक्षकांना खळखळून हसवणारा श्रमेश बेटकर हा केवळ एक उत्तम अभिनेताच नाही, तर एक कसलेला लेखकही आहे. त्याच्या याच अष्टपैलू टॅलेंटची चुणूक दाखवणारा आणि त्यानेच लिहून मुख्य नायक म्हणून अभिनय केलेला 'लास्ट टॉप खांदा' हा त्याचा पहिलावहिला चित्रपट नुकताच पाहण्याचा योग आला.
श्रमेशला आजवर आपण हास्यजत्रेच्या मंचावर विविध विनोदी ढंगात आणि स्कीट्समध्ये पाहिले आहे. त्यामुळे त्याला अचानक एका चित्रपटाचा मुख्य नायक म्हणून रुपेरी पडद्यावर पाहताना सुरुवातीला थोडेसे जड जाते, हे नक्की. मात्र, काही वेळातच हा रोमँटिक कॉमेडी धाटणीचा चित्रपट प्रेक्षकांना एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जातो आणि एका नव्या अंगाने आपले निखळ मनोरंजन करतो. या चित्रपटाची कथा 'किरण आणि किरण' या दोन पात्रांभोवती गुंफलेली आहे. गंमत म्हणजे, यातील नायक आणि नायिका दोघांचेही नाव 'किरण' असेच आहे आणि ते दोघेही एकमेकांचे अत्यंत जवळचे मित्र (बेस्ट फ्रेंड्स) आहेत. कथानकाला खरी सुरुवात तेव्हा होते, जेव्हा नायिका किरणचे तिच्या जोडीदारासोबत ब्रेकअप होते. या भावनिक पडझडीनंतर ती आपला जिवलग मित्र असलेल्या नायक किरणची भेट घेते आणि एका खऱ्या मित्राप्रमाणे आपल्या मनातील सर्व गुंता, सर्व दुःख त्याच्यासमोर मनमोकळेपणाने व्यक्त करते.
या दोघांच्या संवादांतून आणि भेटीगाठींतून चित्रपटात अनेक हलकेफुलके आणि गमतीदार प्रसंग घडत जातात, जे कथेला हळूहळू पुढे घेऊन जातात. या संपूर्ण प्रवासात नायक किरणचे नायिकेवर असलेले एकतर्फी प्रेम चित्रपटात सातत्याने डोकावत राहते आणि एका वेगळ्याच भावनिक पातळीवर प्रेक्षकांना जोडून ठेवते. मात्र, मध्यंतरीच्या काळात कथेचा हा प्रवास काहीसा संथ गतीने पुढे सरकत आहे, असेही राहून राहून जाणवत राहते. तरीही, या दोघांच्या नात्यातील आणि भावनांचा हा गुंता नक्की सुटणार की नाही, या प्रश्नाचे उत्तर आपणही प्रेक्षक म्हणून पडद्यावर शोधू लागतो. अखेरीस या एकतर्फी प्रेमकहाणीचा शेवट गोड होतो की नाही, हे प्रत्यक्ष चित्रपट पाहिल्यावरच उलगडते.
चित्रपट म्हणून विचार केल्यास, श्रमेशचा मुख्य नायक आणि लेखक म्हणून हा पहिलाच प्रयत्न आहे. हा चित्रपट अतिशय दमदार आहे, असा दावा मी करणार नाही. परंतु, त्याच्यासारख्या एका गुणी आणि होतकरू कलाकाराला भविष्यात याहूनही अधिक चांगले आणि तगडे चित्रपट निश्चितच मिळायला हवेत, ही भावना चित्रपट पाहताना नक्कीच निर्माण होते. चित्रपटाची जमेची बाजू म्हणजे, याचे संपूर्ण चित्रीकरण कोकणातील नयनरम्य अशा भागांमध्ये झालेले आहे, जे डोळ्यांना खऱ्या अर्थाने सुखावणारे आहे. याशिवाय, चित्रपटातील अनेक प्रसंगांमध्ये 'हास्यजत्रे'तील त्याचे सहकारी कलाकार जसे की मंदार मांडवकर, प्रभाकर मोरे, प्रियांका हांडे आणि निखिल बने हे देखील अचानक डोकावताना दिसतात, ज्यामुळे चेहऱ्यावर नकळत हसू येते आणि चित्रपटाला एक वेगळीच रंगत मिळते.
एकंदरीत विचार करता हा चित्रपट चांगला झाला आहे. श्रमेशने या चित्रपटाच्या निमित्ताने रुपेरी पडद्यावर आपल्या अभिनयाचा आणि लेखनाचा 'श्रीगणेशा' नक्कीच चांगल्या प्रकारे केला आहे. त्याच्यात अजूनही प्रगती करण्यास आणि स्वतःला अधिक घासून पुसून लखलखीत करण्यास बराच वाव आहे. आगामी काळात तो आपल्या लेखणीतून आणि सहजसुंदर अभिनयातून मराठी चित्रपटसृष्टीत याहूनही अधिक उत्तम कलाकृती नक्कीच सादर करेल, असा ठाम विश्वास हा चित्रपट पाहिल्यानंतर वाटतो.
(टीप: चित्रपट युट्युबवर उपलब्ध आहे.)
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #चित्रपट #परीक्षण
Tuesday, July 28, 2026
जास्वंदीचा बहर
सुमारे दोन वर्षांपूर्वीची ही गोष्ट आहे. एका अभियांत्रिकी महाविद्यालयात व्याख्यानासाठी गेलो असताना, संयोजकांनी मला एका जास्वंदीचे रोपटे भेट म्हणून दिले होते. मी आजवर अनेक कार्यक्रमांमध्ये गेलो होतो आणि तिथे मला अशी अनेक रोपे मिळाली होती, परंतु त्या सगळ्यांमध्ये या जास्वंदीच्या रोपट्याची उंची आणि डौल सर्वात मोठा होता. घरी आणल्यावर पहिले दोन आठवडे त्या रोपट्याने छान तग धरला आणि त्यावर अतिशय सुंदर फुलेही फुलली. पण त्यानंतर मात्र या रोपट्याला जणू काही नजर लागली आणि हळूहळू फुले येणे पूर्णपणे बंद झाले.
रोपट्याची वाढ थांबली नव्हती, पण ती पूर्णपणे वेडीवाकडी होत होती. त्याला इकडून तिकडून फांद्या फुटत होत्या, नुसती पाने वाढत होती, पण फुलांचा मात्र कुठेही पत्ता नव्हता. अखेर वैतागून मीच एक दिवस कात्री घेतली आणि त्या अस्ताव्यस्त वाढलेल्या सर्व फांद्या छाटून टाकल्या. या छाटणीमुळे रोपाचा विस्तार मर्यादित झाला. काही दिवसांतच त्याला नवी पालवी फुटली, पानांची संख्या आणि गर्दीही वाढली, पण फुलांची संख्या काही केल्या वाढायला तयार नव्हती.
असे असले तरी, मी माझे प्रयत्न सोडले नाहीत. मध्यंतरीच्या या प्रदीर्घ काळामध्ये मी त्याला नित्यनेमाने वेगवेगळ्या प्रकारची खते घालत राहिलो. कधीही न विसरता रोज त्याला पाणी घालून त्याची तृषा शांत करणे, त्याच्या मुळांना जलाभिषेकाने सतत ओले आणि ताजे ठेवणे हा माझा नित्यक्रमच बनला होता. एवढेच नाही, तर दर पंधरा दिवसांनी त्याच्या मुळाशी असलेली माती उकरून तिची मशागत करण्याचे कामही मी निष्ठेने सुरू ठेवले होते. अनेक महिने उलटून गेले, पण फुलांचा पत्ता नव्हता.
पण निसर्गाची किमया खरोखरच अगाध असते. अचानक एके दिवशी मी नेहमीप्रमाणे त्या रोपाला पाणी घालत होतो आणि माझी नजर त्याच्या फांद्यांवर पडली. ते दृश्य पाहून मला सुखद धक्काच बसला. त्या रोपाच्या चहुबाजूंनी पसरलेल्या फांद्यांवर एक दोन नव्हे, तर तब्बल ४३ लहानमोठ्या कळ्या लगडल्या होत्या! इतके महिने त्या झाडासाठी मी घेतलेली मेहनत आणि केलेली मशागत आज खऱ्या अर्थाने फळास, किंवा अचूक सांगायचे तर 'फुलास' आली होती.
गेल्या काही दिवसांपासूनचा माझा रोजचा सकाळचा वेळ आता आनंदात जातो. दररोज तीन ते चार कळ्या उमलून त्यांचे सुंदर फुलांत रूपांतर होते. गडद गुलाबी रंगाची ती टवटवीत फुले झाडावर वाऱ्याच्या झुळुकीसोबत डोलताना पाहणे, हा डोळ्यांचे पारणे फेडणारा अनुभव असतो. आता तर झाडाचा तो मूळ आकार आणि त्यावर फुलणाऱ्या या डौलदार फुलांची संख्या पाहता, झाडापेक्षा फुलेच जास्त झाली आहेत की काय, असा मोहक भास मला वारंवार होऊ लागतो. निसर्गाने मला माझ्या संयमाचे किती सुंदर बक्षीस दिले आहे, याचीच जाणीव ही डौलदार फुले मला रोज करून देतात.
--- तुषार भ. कुटे
#बहर
Monday, July 27, 2026
'अग आई, अहो आई': सासू-सून आणि माय-लेकीच्या नात्याचा हृदयस्पर्शी गोफ
कौटुंबिक नातेसंबंधांवर आधारित असलेल्या मराठी कथा अनुभवणे हा नेहमीच एक नितांत सुंदर आणि हृदयस्पर्शी अनुभव असतो. मग तो रूपेरी पडद्यावरचा चित्रपट असो वा आजकालच्या डिजिटल माध्यमांवरील एखादी वेबसिरीज असो, प्रेक्षक अशा कलाकृतींशी लगेच जोडले जातात. याच भावनेला साद घालणारी आणि कौटुंबिक जिव्हाळ्याची एक सुरेख कथा सांगणारी "अग आई, अहो आई" ही नवी वेब सिरीज नुकतीच 'झी५' या ओटीटी प्लॅटफॉर्मवर प्रदर्शित झाली आहे.
आई-मुलगी आणि सासू-सून या दोन भिन्न आणि नाजूक नात्यांमधला भावनिक बंध या वेबसिरीजच्या माध्यमातून तरलपणे उलगडून दाखवण्यात आला आहे. कथेची नायिका श्रेया आणि तिचा जोडीदार अनिश यांचा प्रेमविवाह झाल्यानंतर ते दोघे कोल्हापूरला वास्तव्याला येतात. या नव्या प्रवासात श्रेयाची सख्खी आई पुण्याला राहते, तर तिच्या सासूबाई कोल्हापूरला तिच्यासोबत असतात. लग्नापूर्वी श्रेयाचे तिच्या आईसोबत जे एक घट्ट आणि मैत्रीपूर्ण नाते असते, तेच नाते लग्नानंतर हळूहळू तिच्या सासूबाईंसोबत निर्माण होऊ लागते. एका वेगळ्या अर्थाने या नात्याचे सुंदर स्थित्यंतर होताना दिसते. श्रेयाच्या सासूबाईदेखील तिला अगदी पोटच्या मुलीप्रमाणे, एका खऱ्या आईच्या मायेने जीव लावतात आणि तिला सांभाळून घेतात. यामुळे सासू आणि सुनेमध्ये एक अनोखा आणि अतूट असा भावनिक बंध विणला जातो. हा बंध इतका घट्ट असतो की, कुटुंबाबाहेरच्या कोणत्याही त्रयस्थ व्यक्तीला या दोघींकडे पाहून आई कोणती आणि सासू कोणती, याचा उलगडा सहजासहजी होणार नाही.
मात्र, याच स्थित्यंतराच्या काळात श्रेयाच्या आईची भावनिक घालमेल सुरू होते. आपली मुलगी तिच्या सासरी, नवऱ्यासोबत आणि सासूच्या छायेत अतिशय सुखी आणि आनंदी आहे हे पाहून तिला समाधान नक्कीच असते; परंतु कुठेतरी आपली लाडकी लेक आता आपल्यापासून दुरावत चालली आहे, अशी एक अनामिक खंत आणि असुरक्षितता तिच्या मनात घर करू लागते. दैनंदिन आयुष्यातील अगदी छोट्या-छोट्या प्रसंगांमधून आणि साध्या घटनांमधून श्रेयाचे तिच्या या दोन्ही 'आईं'सोबतचे संबंध अत्यंत वास्तववादी आणि उत्तमरीत्या चितारलेले आहेत. सासू-सुनेच्या पारंपारिक आणि नेहमीच्या कुरबुरींच्या नात्याला छेद देत, हे सकारात्मक नाते प्रेक्षकांच्या मनाला विशेष भावते. विशेष म्हणजे सासू आणि सून या दोघींचाही एकमेकींकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन पारदर्शक आणि सकारात्मक असल्याने या कथेची खोली आणि भावनिक उंची अधिकच वाढते. आईच्या भूमिकेत असणाऱ्या ज्येष्ठ अभिनेत्री रेणुका शहाणे आणि सासूच्या भूमिकेतील अष्टपैलू अभिनेत्री निर्मिती सावंत या दोघीही आपल्या कसलेल्या आणि सहजसुंदर अभिनयाने प्रत्येक प्रसंगावर आपली वेगळी छाप सोडतात.
एकूण सहा भागांमध्ये विभागलेली ही वेब सिरीज प्रेक्षकांना कुठेही कंटाळवाणी वाटत नाही, उलट कथेचा ओघ अतिशय वेगाने आणि रंजकपणे पुढे जात राहतो. कधी भूतकाळात तर कधी वर्तमानकाळात डोकावणारी ही मालिका अनेक प्रसंगांतून प्रेक्षकांना भावूक करते, तर बऱ्याचदा चेहऱ्यावर निखळ हास्यही फुलवते. मात्र, या सिरीजचा शेवटचा भाग पाहताना, दिग्दर्शकाने ही मालिका काहीशी घाईघाईने संपवली की काय, असा प्रश्न प्रेक्षकांच्या मनात नक्कीच निर्माण होतो. असे असले तरी, हा शेवट पुढच्या पर्वाची किंवा पुढील भागांची उत्सुकता अधिकच ताणून ठेवण्यात पूर्णपणे यशस्वी ठरला आहे, हे नक्की. एकंदर, ही मालिका प्रत्येक कुटुंबाने एकत्र बसून पाहावी आणि अनुभवावी अशीच आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #वेबसिरीज #चित्रपट #झी
Saturday, July 25, 2026
'आवरण': इतिहासाच्या गर्भातील वास्तवाचा वेध घेणारी एक वैचारिक कादंबरी
इतिहासाचा स्पर्श असणाऱ्या आणि गतकाळाची सखोल जाणीव करून देणाऱ्या कादंबऱ्या मला नेहमीच आतून ओढ लावतात आणि हव्याहव्याशा वाटतात. आपल्या भारताचा इतिहास म्हणजे केवळ एकाच रंगाने रंगवलेले साधे चित्र नाही, तर तो अनेक कंगोरे आणि पदर असणारा एक अत्यंत गुंतागुंतीचा आणि विशाल पट आहे. या इतिहासामध्ये एका बाजूला शूरवीर भारतीय राजांच्या अचाट पराक्रमाची आणि शौर्याची सोनेरी कहाणी आहे, तर दुसऱ्या बाजूला परकीय आक्रमकांनी केलेल्या अमानुष आणि अनिर्बंध जुलूमशाहीची काळीकुट्ट किनारही आहे. आपली आजची जी काही राजकीय, सामाजिक आणि सांस्कृतिक स्थिती आहे, ती बऱ्याच अंशी आपल्या इतिहासामुळेच घडली आहे, हे त्रिवार सत्य आहे. याशिवाय, इतिहासाचा केवळ भूतकाळ म्हणून उहापोह करण्याऐवजी, त्यातून योग्य तो धडा घेत भविष्यात होऊ शकणाऱ्या चुका टाळण्यासाठी आपण नेहमीच सजगपणे विचार करायला हवा आणि त्यासाठी ऐतिहासिक वाचन अत्यंत महत्त्वाचे ठरते.
प्रसिद्ध आणि दिग्गज लेखक डॉ. एस. एल. भैरप्पा यांनी मूळ कन्नड भाषेत लिहिलेल्या 'आवरण' या कादंबरीत असाच इतिहासाचा आणि वास्तवाचा वेध घेणारी एक अत्यंत प्रभावी गोष्ट वाचायला मिळते. या कादंबरीचे कथानक रझिया नावाच्या एका धर्मांतरित स्त्रीभोवती फिरते. ती जेव्हा ऐतिहासिक हम्पीमध्ये फिरत असते, तेव्हा तिथे विखुरलेले विजयनगर साम्राज्याचे उद्ध्वस्त अवशेष पाहून तिचे मन विषण्ण होते. एवढे वैभवशाली साम्राज्य असे का आणि कसे नष्ट झाले असावे, या प्रश्नाने ती अस्वस्थ होते. काशीच्या प्रसिद्ध काशी विश्वेश्वर मंदिराबाबतही तिच्या मनात अशीच तीव्र आणि संमिश्र भावना निर्माण होते.
रझियाने आंतरधर्मीय विवाह केल्यामुळे, तिचे तिच्या वडिलांशी अनेक वर्षे कोणतेही संबंध नसतात. त्यांच्यात दुरावा आलेला असतो. मात्र, वडिलांच्या मृत्यूनंतर जेव्हा ती कित्येक वर्षांनी आपल्या गावी परतते, तेव्हा तिला तिच्या घरच्या वाड्यात वडिलांची एक समृद्ध लायब्ररी पाहायला मिळते. या ग्रंथालयात भारताच्या खऱ्या इतिहासाशी संबंधित अनेक दुर्मिळ पुस्तके तिला सापडतात, ज्यांचा तिच्या वडिलांनी अतिशय सखोल अभ्यास केलेला असतो. साहजिकच, रझियाही या पुस्तकांच्या वाचनाकडे ओढली जाते आणि त्यांचा सखोल अभ्यास करू लागते. जसजसे ती वाचत जाते, तसतशी इतिहासाची अनेक दडपली गेलेली पाने तिच्यासमोर हळूहळू उलगडू लागतात. आजवर ऐकलेल्या इतिहासापेक्षा एक वेगळेच वास्तव तिच्यासमोर येते आणि ती भारताच्या इतिहासाकडे एका पूर्णपणे नवीन आणि उघड्या नजरेने पाहू लागते.
या अभ्यासातून आणि चिंतन प्रक्रियेतून तिची स्वतःची एक कादंबरी आकार घेऊ लागते. मात्र, सत्याची कास धरल्यामुळे आणि तिचे विचार अत्यंत स्पष्ट व खरे असल्यामुळे, तिचा जीवनसाथी तिच्यापासून दुरावतो. एवढेच नाही, तर स्वतःच्या मुलाच्या खऱ्या स्वभावाची आणि मानसिकतेचीही तिला नव्याने ओळख होते. तिने या सर्व कटू अनुभवांतून लिहिलेली कादंबरी वाचकांचे मन प्रचंड विषण्ण करते. परंतु, या कादंबरीमध्ये आलेले ऐतिहासिक संदर्भ त्यातील घटनांना शंभर टक्के पुष्टी देणारे आहेत. भूतकाळाच्या गर्तेतून वर्तमानाकडे परतताना ही कादंबरी वाचकाला एका वेगळ्याच आणि गंभीर विचारचक्रात अडकवून जाते.
साधारणपणे कोणतीही कादंबरी ही काल्पनिक अंगाने जाणारी असते, असे मानले जाते. परंतु जेव्हा एखाद्या कादंबरीचा सत्यतेच्या आणि ऐतिहासिक पुराव्यांच्या दृष्टिकोनातून सखोल विचार होतो, तेव्हा ती वाचकाला अंतर्मुख व्हायला आणि विचार करायला भाग पाडते. 'आवरण' ही याच पठडीतील एक अत्यंत सशक्त कादंबरी आहे. वरवर पाहता, काही जणांना ती एका विशिष्ट धार्मिक दृष्टिकोनातून किंवा चौकटीतून लिहिलेली वाटू शकते. परंतु, जर पूर्वग्रह बाजूला ठेवून अत्यंत शांतपणे आणि तार्किकदृष्ट्या विचार केला, तर त्यातील सत्यासत्यतेची आणि वास्तवाची पुष्टी आपल्या मनाला अत्यंत सहजपणे होऊ शकते.
या महत्त्वाच्या कादंबरीच्या मराठी अनुवादाविषयी आवर्जून सांगायचे तर, ज्येष्ठ अनुवादक उमा कुलकर्णी यांनी हे काम अतिशय सुरेख, ओघवत्या आणि प्रवाही भाषेमध्ये पार पाडले आहे. मूळ लेखकाला आपल्या कन्नड भाषेतून जे सूक्ष्म विचार आणि भावना लोकांपर्यंत पोहोचवायच्या आहेत, त्या सर्व गोष्टी या मराठी अनुवादित कादंबरीतही तितक्याच ताकदीने आणि पारदर्शकपणे आपल्याला समजतात. वाचनाचा ओघ कुठेही तुटत नाही. ही कादंबरी वाचून पूर्ण झाल्यानंतरही ती दीर्घकाळ आपल्या मनात आणि स्मरणात रेंगाळत राहते. वाचकाला विचार करायला लावणे आणि त्याला सत्याची जाणीव करून देणे, हेच मूळ लेखकाच्या आणि अनुवादिकेच्या लेखनशैलीचे सर्वात मोठे आणि मुख्य यश आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #पुस्तक #परीक्षण #इतिहास #भारत #अनुवाद
Friday, July 24, 2026
कृत्रिम बुद्धिमत्तेची अर्थव्यवस्था
मानवी इतिहासाकडे नजर टाकल्यास आपल्याला असे दिसून येते की, प्रत्येक शतकात एखादे असे तंत्रज्ञान जन्माला येते जे संपूर्ण जगाची दिशा आणि मानवी जीवनाची कार्यपद्धती मुळापासून बदलून टाकते. अठराव्या शतकात वाफेच्या इंजिनाने औद्योगिक क्रांतीची पायाभरणी केली, एकोणिसाव्या शतकात विजेच्या शोधाने जगाला प्रकाशमान करत उत्पादनाचा वेग अनेक पटींनी वाढवला, आणि विसाव्या शतकाच्या शेवटी इंटरनेटने संपूर्ण जगाला एका जागतिक खेड्यात रूपांतरित करून माहितीचे दरवाजे सर्वांसाठी खुले केले. आता एकविसाव्या शतकात आपण अशाच एका अभूतपूर्व आणि अत्यंत वेगवान क्रांतीचे साक्षीदार होत आहोत, जिचे नाव आहे कृत्रिम बुद्धिमत्ता. गुगलसारख्या तंत्रज्ञान क्षेत्रातील आघाडीच्या कंपन्यांच्या आणि जागतिक संशोधकांच्या मते, कृत्रिम बुद्धिमत्ता हे आता केवळ एखादे सॉफ्टवेअर, तांत्रिक साधन किंवा प्रयोगशाळेतील संशोधनाचा विषय राहिलेले नाही. कृत्रिम बुद्धिमत्ता स्वतःच एक संपूर्ण, स्वतंत्र आणि अवाढव्य अर्थव्यवस्था बनली आहे. या नव्या अर्थव्यवस्थेचा आकार, तिची व्याप्ती आणि तिचा जागतिक विकासावरील प्रभाव हा पूर्वीच्या कोणत्याही तंत्रज्ञानापेक्षा कितीतरी पटीने अधिक असणार आहे. आपण आज मोबाईलवर वापरत असलेले साधे व्हॉईस असिस्टंट असोत किंवा रुग्णालयांमध्ये अत्यंत गुंतागुंतीच्या आजारांचे अचूक निदान करणाऱ्या प्रगत प्रणाली असोत, कृत्रिम बुद्धिमत्तेने मानवी जीवनाच्या आणि अर्थव्यवस्थेच्या प्रत्येक घटकात आपला भक्कम पाया रोवला आहे.
शेतीसारख्या पारंपारिक आणि निसर्गावर अवलंबून असलेल्या क्षेत्रातही कृत्रिम बुद्धिमत्तेमुळे मोठे बदल होत आहेत. हवामानाचा अत्यंत अचूक अंदाज वर्तवणे, जमिनीच्या पोतानुसार कोणता खत किती प्रमाणात टाकायचा याचे विश्लेषण करणे आणि पिकांवर पडणाऱ्या रोगांची आधीच माहिती देऊन शेतकऱ्यांचे मोठे आर्थिक नुकसान टाळणे, हे सर्व काम आता प्रगत अल्गोरिदम्स करत आहेत. आर्थिक क्षेत्रात बँका आणि गुंतवणूक संस्था शेअर बाजारातील धोके ओळखण्यासाठी, फसवणूक टाळण्यासाठी आणि ग्राहकांना योग्य आर्थिक सल्ले देण्यासाठी या तंत्रज्ञानाचा मोठ्या प्रमाणावर वापर करत आहेत. शिक्षण क्षेत्रात प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या शिकण्याच्या गतीनुसार, त्याच्या आवडीनुसार आणि क्षमतेनुसार स्वतंत्र अभ्यासक्रम तयार करण्याचे काम कृत्रिम बुद्धिमत्ता करत आहे. याचाच अर्थ असा की, जगात आज असा कोणताही मोठा उद्योग किंवा व्यवसाय शिल्लक राहिलेला नाही, ज्याला कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या या नव्या अर्थव्यवस्थेने स्पर्श केलेला नाही. हे अफाट आणि सार्वत्रिक रूपच या तंत्रज्ञानाला खऱ्या अर्थाने जागतिक अर्थव्यवस्थेचे नवे आणि शक्तिशाली इंजिन बनवते.
या नव्या अर्थव्यवस्थेचा सर्वात सकारात्मक, प्रभावी आणि थेट परिणाम जर कशावर होत असेल, तर तो कामगारांच्या उत्पादकतेवर होत आहे. अर्थशास्त्रात उत्पादकता वाढणे म्हणजे कमी वेळेत आणि कमी कष्टात जास्त तसेच चांगल्या दर्जाचे काम पूर्ण करणे. जनरेटिव्ह कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या आगमनामुळे मानवी बौद्धिक क्षमतेला आणि विचार करण्याच्या प्रक्रियेला एक प्रकारचा नवा वेग मिळाला आहे. कार्यालयांमध्ये काम करणाऱ्या बहुतांश कर्मचाऱ्यांचा मोठा वेळ हा ईमेल्सना उत्तरे देणे, शेकडो पानांचे मोठे अहवाल वाचून त्यांचा सारांश काढणे, सादरीकरणे तयार करणे आणि डेटाचे विश्लेषण करणे यांसारख्या अत्यंत कंटाळवाण्या आणि वेळखाऊ कामांमध्ये जातो. कृत्रिम बुद्धिमत्तेमुळे ही सर्व कामे आता काही सेकंदांत अत्यंत अचूकपणे आणि मानवी चुकांशिवाय पूर्ण करणे शक्य झाले आहे.
उदाहरणादाखल पाहायचे झाल्यास, एखादा सॉफ्टवेअर इंजिनिअर पूर्वी जो कोड लिहिण्यासाठी आणि त्यातील चुका शोधण्यासाठी पूर्ण दिवस घालवत असे, तोच गुंतागुंतीचा कोड आता प्रगत एआय मॉडेल्सच्या मदतीने केवळ काही मिनिटांत लिहून पूर्ण होतो. यातून उरलेला वेळ हा कर्मचारी अधिक कल्पक, धोरणात्मक आणि नाविन्यपूर्ण संकल्पनांवर काम करण्यासाठी वापरू शकतो. गुगलच्या सखोल संशोधनानुसार, कृत्रिम बुद्धिमत्ता माणसाची जागा घेण्यापेक्षा माणसाला अधिक सक्षम आणि गतीमान बनवण्याचे काम करत आहे. जेव्हा माणसाची नैसर्गिक बुद्धिमत्ता, त्याची कल्पकता आणि मशीनचा अफाट वेग एकत्र येतो, तेव्हा उत्पादकतेचे जे नवीन शिखर गाठले जाते, ते कोणत्याही देशाच्या अर्थव्यवस्थेसाठी सर्वाधिक फायदेशीर आणि क्रांतीकारी असते.
कोणत्याही अर्थव्यवस्थेला आणि उद्योगाला अखंडपणे चालवण्यासाठी एका विशिष्ट इंधनाची अत्यंत मोठी गरज असते. ऐतिहासिक औद्योगिक क्रांतीमध्ये ते काम कोळशाने केले, विसाव्या शतकातील वाहन आणि दळणवळण क्रांतीत तेच काम खनिज तेलाने केले, आणि आता एकविसाव्या शतकात या कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या अवाढव्य अर्थव्यवस्थेचे मुख्य इंधन म्हणजे केवळ 'डेटा' किंवा माहिती हे आहे. आपण दररोज इंटरनेटवर जो वेळ घालवतो, समाज माध्यमांवर जे काही पाहतो, ऑनलाईन शॉपिंग करताना जे निर्णय घेतो, आणि अगदी मोबाईलवर जे लोकेशन वापरतो, तो सर्व प्रचंड मोठा डेटा या मॉडेल्सना अधिक हुशार आणि मानवी वर्तनाशी सुसंगत बनवण्यासाठी वापरला जातो.
आजच्या जगात ज्या देशाकडे आणि ज्या जागतिक कंपनीकडे सर्वात जास्त, अचूक आणि गुणवत्तापूर्ण डेटा आहे, तेच या अर्थव्यवस्थेवर निर्विवाद राज्य करणार आहेत. म्हणूनच आता डेटाची सुरक्षा, ग्राहकांची गोपनीयता आणि माहितीचे संकलन यांवर जगभरात अत्यंत कडक कायदे आणि नियम बनवले जात आहेत. ग्राहकांचा वैयक्तिक डेटा गोळा करताना अत्यंत पारदर्शकता असणे आणि तो डेटा सायबर हल्ल्यांपासून सुरक्षित ठेवणे हे या नव्या अर्थव्यवस्थेपुढील सर्वात मोठे आव्हान मानले जात आहे. कृत्रिम बुद्धिमत्ता जितकी जास्त आणि अचूक माहितीवर प्रक्रिया करते, तितकेच तिचे अंदाज आणि निर्णय अचूक होत जातात. त्यामुळेच भविष्यात डेटा संकलन, डेटा अभियांत्रिकी आणि त्याचे विश्लेषण या क्षेत्रांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर रोजगार आणि नवीन व्यवसायाच्या अब्जावधी डॉलर्सच्या संधी निर्माण होत आहेत.
जेव्हा जेव्हा जगात कोणतेही नवीन आणि प्रगत तंत्रज्ञान येते, तेव्हा समाजातील सर्वसामान्यांच्या मनात सर्वात पहिली आणि मोठी भीती स्वतःच्या नोकऱ्या जाण्याची असते. कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या बाबतीतही सध्या अशीच एक मोठी भीती आणि अनिश्चिततेचे वातावरण जगभरात निर्माण झाले आहे. मात्र, कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या अर्थव्यवस्थेच्या सखोल विश्लेषणानुसार, नोकऱ्या पूर्णपणे नष्ट होण्यापेक्षा त्यांच्या मूळ स्वरूपात आमूलाग्र आणि सकारात्मक बदल होणार आहे. ज्या नोकऱ्यांमध्ये एकाच प्रकारचे काम वारंवार आणि यंत्रवत करावे लागते, ती कामे यंत्रांकडे जातील हे आता निश्चित झाले आहे. पण त्याच वेळी, या अत्यंत प्रगत यंत्रांना नियंत्रित करण्यासाठी, त्यांना अचूक सूचना देण्यासाठी आणि त्यांच्याकडून योग्य ती कामे करून घेण्यासाठी लाखो नवीन आणि उच्च पगारी नोकऱ्याही निर्माण होणार आहेत.
भविष्यातील जगात माणसाची मुख्य स्पर्धा कृत्रिम बुद्धिमत्तेशी नसून, ती अशा माणसांशी असेल ज्यांना कृत्रिम बुद्धिमत्ता अत्यंत प्रभावीपणे आणि वेगाने वापरता येते. त्यामुळे प्रत्येक कामगाराला, विद्यार्थ्याला आणि व्यावसायिकाला स्वतःच्या पारंपरिक कौशल्यांमध्ये बदल करून नवीन गोष्टी शिकणे अत्यंत गरजेचे झाले आहे. योग्य प्रश्न विचारण्याची कला म्हणजेच प्रॉम्प्ट इंजिनिअरिंग, डेटा साक्षरता आणि एआय मॉडेल्सचे सुरक्षित व्यवस्थापन ही भविष्यातील सर्वात महत्त्वाची आणि मागणी असलेली कौशल्ये मानली जात आहेत. कंपन्यांनी आणि सरकारांनी आपल्या कामगारांना या नवीन तंत्रज्ञानाचे प्रशिक्षण देण्यासाठी मोठ्या प्रमाणावर गुंतवणूक करणे आणि अपस्किलिंगला प्रोत्साहन देणे ही आता काळाची सर्वात मोठी गरज बनली आहे.
पूर्वीच्या काळी कोणत्याही नवीन तंत्रज्ञानाचा, संगणकीय क्रांतीचा किंवा सॉफ्टवेअरचा मोठा फायदा सुरुवातीला फक्त आर्थिकदृष्ट्या सक्षम असलेल्या बहुराष्ट्रीय आणि अवाढव्य कंपन्यांनाच मिळत असे. कारण कोणतेही नवीन तंत्रज्ञान उभारण्यासाठी लागणारा प्रचंड खर्च, सर्व्हर्स आणि पायाभूत सुविधांचा डोलारा उभा करणे एका सामान्य किंवा छोट्या व्यावसायिकाला अजिबात परवडत नसे. परंतु, कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या या नव्या अर्थव्यवस्थेने हा पारंपारिक समज पूर्णपणे खोटा ठरवला आहे. क्लाउड कम्प्युटिंग आणि इंटरनेटवरील ओपन-सोर्स मॉडेल्समुळे आज जगातील सर्वात प्रगत कृत्रिम बुद्धिमत्ता एका सामान्य मोबाईलवर, लॅपटॉपवर आणि अत्यंत कमी खर्चात उपलब्ध झाली आहे.
यामुळे एका छोट्या शहरातील एखादे नव्याने सुरू झालेले स्टार्टअप किंवा मध्यम आकाराचा व्यावसायिक आता जगातील कोणत्याही मोठ्या कंपनीशी अत्यंत आत्मविश्वासाने आणि बरोबरीने स्पर्धा करू शकतो. छोटे उद्योग आता त्यांच्या ग्राहकांच्या वर्तनाचे अचूक विश्लेषण करून त्यांना हव्या असलेल्या सेवा तत्काळ देऊ शकतात. मार्केटिंग आणि जाहिरातींच्या क्षेत्रात तर कृत्रिम बुद्धिमत्तेने मोठी क्रांती केली आहे, जिथे छोटे व्यावसायिक अगदी कमी बजेटमध्येही अत्यंत प्रभावी आणि ग्राहकांच्या वैयक्तिक आवडीनिवडीनुसार जाहिराती तयार करू शकत आहेत. अत्याधुनिक तंत्रज्ञानाचे हे जे जागतिक स्तरावर लोकशाहीकरण झाले आहे, ते या नव्या अर्थव्यवस्थेचे सर्वात सुंदर, पारदर्शक आणि आशेचे रूप आहे.
कोणत्याही अर्थव्यवस्थेला सक्षमपणे, गतीने आणि विनाअडथळा चालवण्यासाठी अत्यंत मजबूत पायाभूत सुविधांची आवश्यकता असते. ज्याप्रमाणे पारंपारिक अर्थव्यवस्थेत रस्ते, रेल्वे, विमानतळ आणि बंदरे महत्त्वाची असतात, तशीच कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या आधुनिक अर्थव्यवस्थेत प्रचंड मोठे डेटा सेंटर्स, अत्यंत शक्तिशाली मायक्रोचिप्स आणि अविरत चालणारी ऊर्जा यांची सर्वात मोठी गरज असते. आज जगभरातील सर्व मोठ्या तंत्रज्ञान कंपन्या या एआय पायाभूत सुविधांची उभारणी करण्यासाठी दरवर्षी अब्जावधी डॉलर्सची गुंतवणूक करत आहेत. यातून केवळ एआय मॉडेल्सच विकसित होत नाहीत, तर हार्डवेअर उद्योग, सेमीकंडक्टर आणि चिप्सचे उत्पादन, तसेच या अवाढव्य सर्व्हर्सना थंड ठेवण्यासाठी लागणाऱ्या शीतकरण प्रणाली यांसारख्या अनेक पूरक उद्योगांनाही प्रचंड मोठी जागतिक चालना मिळत आहे.
कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या मॉडेल्सना चालवण्यासाठी आणि त्यांना प्रशिक्षित करण्यासाठी प्रचंड मोठ्या प्रमाणावर विजेची आवश्यकता असते. ही विजेची वाढती मागणी पूर्ण करण्यासाठी आता जगभरात अपारंपरिक, स्वच्छ आणि हरित ऊर्जेच्या प्रकल्पांवर विशेष लक्ष केंद्रित केले जात आहे. एका अर्थाने, कृत्रिम बुद्धिमत्तेची ही अफाट भूक भागवण्यासाठी जगातील संपूर्ण ऊर्जा क्षेत्रात, स्थापत्य क्षेत्रात आणि हार्डवेअर क्षेत्रातही नवनवीन संशोधन आणि मोठी आर्थिक उलाढाल वेगाने होत आहे, ज्यामुळे जागतिक अर्थव्यवस्थेला मंदीच्या काळातही एक मोठी आणि भक्कम उभारी मिळत आहे.
तंत्रज्ञान जितके प्रगत आणि शक्तिशाली असते, तितकाच त्याचा समाजाला असणारा धोकाही मोठा असतो, हा आजवरचा मानवी इतिहास आहे. कृत्रिम बुद्धिमत्तेची अर्थव्यवस्था जसजशी मोठी होत आहे, तसतसे तिचे दुष्परिणाम रोखण्याची आणि नैतिकतेचे पालन करण्याची जबाबदारीही मोठी होत आहे. गुगलसारख्या तंत्रज्ञान क्षेत्रातील अग्रणी संस्था नेहमीच जबाबदार कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या विकासावर आणि त्याच्या सुरक्षित वापरावर सर्वाधिक भर देतात. या प्रगत मॉडेल्सना प्रशिक्षण देण्यासाठी जगभरातून जो डेटा वापरला जातो, त्यात कोणताही पूर्वग्रह, वंशवाद किंवा भेदभाव नसावा याची काळजी घेणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. अन्यथा, या सिस्टीम्स समाजातील विशिष्ट वर्गावर अन्याय करू शकतात आणि चुकीचे निर्णय घेऊ शकतात.
याशिवाय, कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा वापर करून तयार केले जाणारे डीपफेक व्हिडिओ आणि खोट्या माहितीचा अत्यंत वेगाने होणारा प्रसार रोखण्यासाठी केवळ तंत्रज्ञानावर विसंबून न राहता अत्यंत कडक कायदेशीर नियमांची आणि जागतिक धोरणांचीही आवश्यकता आहे. समाजातील सर्व घटकांना, मग ते कोणत्याही आर्थिक स्तरातील असोत, या तंत्रज्ञानाचा समान आणि योग्य फायदा मिळायला हवा. जर ही अवाढव्य अर्थव्यवस्था केवळ काही मोजक्या श्रीमंत कंपन्यांच्या किंवा प्रगत देशांच्याच हातात एकवटून राहिली, तर जगातील श्रीमंत आणि गरीब यांच्यातील आर्थिक दरी अधिकच भयानक होईल. त्यामुळे या तंत्रज्ञानाचा विकास आणि प्रसार करताना मानवी हक्क, लोकांची गोपनीयता आणि जागतिक सुरक्षितता यांना सर्वोच्च प्राधान्य देणे आता सर्वच सरकारांसाठी बंधनकारक झाले आहे.
येणाऱ्या पुढील दशकात जागतिक अर्थव्यवस्थेचा वेग, तिचा आकार आणि तिची दिशा ही पूर्णपणे कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या प्रगतीवर आणि तिच्या सुरक्षित वापरावर अवलंबून असणार आहे. अनेक जागतिक आर्थिक संस्थांनी आणि विश्लेषकांनी असा ठाम अंदाज वर्तवला आहे की, केवळ कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या योग्य वापरामुळे पुढील काही वर्षांत जागतिक उत्पादनात ट्रिलियन्स डॉलर्सची मोठी भर पडणार आहे. परंतु, विकासाचा हा सुवर्णकाळ आपोआप किंवा विनासायास येणार नाही. त्यासाठी जगातील सर्व सरकारे, खाजगी औद्योगिक क्षेत्र आणि शैक्षणिक संस्थांना एकत्र येऊन एका समान ध्येयाने काम करावे लागेल. आपल्या पारंपारिक शिक्षण व्यवस्थेत अत्यंत वेगाने बदल करून नवीन पिढीच्या विद्यार्थ्यांना भविष्यातील या गुंतागुंतीच्या तंत्रज्ञानासाठी अगदी शालेय वयापासूनच तयार करावे लागेल.
कायदा आणि सुव्यवस्था बनवणाऱ्या धोरणकर्त्यांना या बदलत्या तंत्रज्ञानाचा वेग समजून घेऊन त्यानुसार अत्यंत लवचिक परंतु भक्कम धोरणे आखावी लागतील. कृत्रिम बुद्धिमत्तेची अर्थव्यवस्था ही केवळ निर्जीव यंत्रांची किंवा सॉफ्टवेअरची अर्थव्यवस्था राहिलेली नाही, तर ती मानवी बुद्धिमत्ता आणि यंत्रांची अफाट क्षमता यांच्या एका अनोख्या आणि अभूतपूर्व मिलाफाची अर्थव्यवस्था आहे. आपण या तांत्रिक बदलाला घाबरून त्यापासून दूर पळण्यापेक्षा, त्याचा अत्यंत खुल्या मनाने स्वीकार करून आणि त्यात स्वतःला सतत अपग्रेड करून पुढे जाणे, हाच या नव्या स्पर्धेच्या जगात टिकून राहण्याचा आणि मोठी प्रगती साधण्याचा एकमेव खात्रीशीर मार्ग आहे. ही नवीन अर्थव्यवस्था जगातील प्रत्येकासाठी प्रगतीची आणि यशाची नवी दारे उघडी करत आहे, आता फक्त गरज आहे ती वेळेवर पाऊल टाकून या प्रवासाचा भाग बनण्याची. (चित्र : एआय निर्मित)
--- तुषार भ. कुटे
#ArtificialIntelligence #Marathi #GenerativeAI #AgenticAI #Article #Economy #Google
सातवाहनकालीन स्त्रीजीवन: आर्थिक स्वावलंबन, धार्मिक दातृत्व आणि समाजाचा भक्कम पाया (भाग ३)
पहिल्या दोन भागांमध्ये आपण सातवाहन काळातील राजघराण्यातील स्त्रियांचे राजकीय वर्चस्व, मातृसत्ताक पद्धतीचा अभिमान, कौटुंबिक स्वातंत्र्य आणि साहित्यातील त्यांचे भावविश्व यावर सविस्तर चर्चा केली. या लेखमालेच्या तिसऱ्या आणि अंतिम भागामध्ये आपण तत्कालीन स्त्रीच्या जीवनातील सर्वात महत्त्वाच्या पैलूवर म्हणजेच तिच्या आर्थिक स्वावलंबनावर आणि धार्मिक स्वातंत्र्यावर प्रकाश टाकणार आहोत. कोणत्याही समाजातील स्त्री खऱ्या अर्थाने स्वतंत्र तेव्हाच मानली जाते, जेव्हा ती आर्थिकदृष्ट्या कुणावरही विसंबून नसते आणि स्वतःच्या संपत्तीचा निर्णय घेण्याचा तिला पूर्ण अधिकार असतो. सातवाहनकालीन समाजव्यवस्थेने स्त्रीला केवळ घराची मालकीण बनवले नाही, तर तिला अर्थव्यवस्थेचा एक अत्यंत सक्रिय आणि महत्त्वाचा घटक बनवले. या काळात स्त्रीला स्वतःची संपत्ती बाळगण्याचा आणि तिचा मर्जीनुसार विनियोग करण्याचा जो कायदेशीर अधिकार होता, त्याला 'स्त्रीधन' असे म्हटले जात असे. हे स्त्रीधन म्हणजे केवळ तिला लग्नात मिळालेले दागिने नव्हते, तर त्यामध्ये जमिनीचा वाटा, रोख रक्कम आणि तिने स्वतःच्या कष्टाने मिळवलेली संपत्ती याचाही समावेश होता. तत्कालीन स्त्री ही केवळ उपभोक्त्या नव्हती, तर ती संपत्तीची निर्माती होती.
अर्थव्यवस्थेमध्ये स्त्रियांचा सहभाग अत्यंत लक्षणीय होता. गाथासप्तशतीमधील गाथा आणि तत्कालीन कोरीव लेख याचा अत्यंत स्पष्ट पुरावा देतात. ग्रामीण भागात शेती हा जरी मुख्य व्यवसाय असला, तरी स्त्रिया केवळ घरातील कामे करून थांबत नसत. शेतीच्या प्रत्येक कामात स्त्रियांचा हिरिरीने सहभाग असे. बी-बियाणे निवडणे, पेरणी करणे, पिकांची राखण करणे आणि धान्य बाजारात नेऊन विकणे या सर्व प्रक्रियांमध्ये स्त्रिया अत्यंत कुशल होत्या. नागरी आणि व्यापारी केंद्रांमध्ये स्त्रिया विविध प्रकारच्या उद्योगांमध्ये मग्न होत्या. कापूस पिंजणे, अत्यंत बारीक आणि तलम सूत कातणे, आणि वस्त्रे विणणे यांसारख्या अत्यंत कौशल्याच्या कामांमध्ये स्त्रियांचा मोठा वाटा होता. सातवाहन काळात कोल्हापूर, तेर, जुन्नर आणि पैठण यांसारख्या शहरांमध्ये ज्या मोठ्या 'व्यापारी श्रेणी' अस्तित्वात होत्या, त्यांच्या कामकाजातही स्त्रियांचा सहभाग असे. काही ठिकाणी तर स्त्रिया स्वतः या श्रेणींचे नेतृत्व करत असत किंवा आपले पैसे बँकांप्रमाणे या श्रेणींमध्ये गुंतवत असत. या गुंतवणुकीवर मिळणाऱ्या व्याजातून त्या सामाजिक आणि धार्मिक कार्ये करत असत. स्वतःच्या पायावर उभ्या असलेल्या या स्वावलंबी स्त्रीने सातवाहन साम्राज्याच्या आर्थिक भरभराटीत एक अत्यंत भक्कम आणि मूक योगदान दिलेले आहे.
आर्थिक स्वातंत्र्यासोबतच सातवाहनकालीन स्त्रियांना लाभलेले दुसरे सर्वात मोठे स्वातंत्र्य म्हणजे त्यांचे 'धार्मिक स्वातंत्र्य'. या काळात समाजात वैदिक, बौद्ध आणि जैन हे तिन्ही धर्म अत्यंत गुण्यागोविंदाने नांदत होते. स्त्रियांना यापैकी कोणत्याही धर्माचे आचरण करण्याचे, तत्त्वज्ञान समजून घेण्याचे आणि धार्मिक कार्यात सक्रिय सहभाग घेण्याचे पूर्ण स्वातंत्र्य होते. वैदिक धर्माचा विचार केल्यास, राणी नागनिकेने राजा पहिल्या सातकर्णीसोबत अश्वमेध आणि राजसूय यांसारखे मोठे यज्ञ अत्यंत अधिकाराने पार पाडले. यज्ञाच्या वेळी पत्नीचे असणे आणि तिने यजमान म्हणून आहुती देणे, हे तत्कालीन वैदिक व्यवस्थेतील स्त्रीच्या बरोबरीच्या स्थानाचे द्योतक आहे. मात्र, सातवाहनकालीन स्त्रियांच्या धार्मिक स्वातंत्र्याचा आणि त्यांच्या आर्थिक सधनतेचा सर्वात मोठा आणि अविनाशी पुरावा आपल्याला तत्कालीन बौद्ध लेण्यांमधील शिलालेखांमधून मिळतो. सह्याद्रीच्या डोंगररांगांमध्ये कोरलेल्या या लेण्या म्हणजे खऱ्या अर्थाने या स्त्रियांच्या दातृत्वाची आणि त्यांच्या स्वतंत्र अस्तित्वाची साक्ष देणारे जिवंत पाषाण आहेत.
कार्ला, भाजे, कान्हेरी, कुडा, जुन्नर आणि नाशिक येथील लेण्यांमध्ये प्राचीन ब्राह्मी लिपीत कोरलेले शेकडो लेख सापडतात. या कोरीव लेखांचे अत्यंत बारकाईने वाचन केल्यास एक थक्क करणारी बाब समोर येते. या लेण्यांमधील अनेक खांब, पाण्याची टाकी (पोढी), भिक्खूंसाठी बांधलेले विहार आणि प्रवेशद्वारे ही केवळ राजांनी किंवा श्रीमंत व्यापाऱ्यांनी बांधलेली नाहीत, तर ती सर्वसामान्य घरातील स्त्रियांनी स्वतःच्या पैशातून दान केलेली आहेत. या दानशूर स्त्रियांमध्ये सुताराची पत्नी, लोहाराची पत्नी, सोनाराची पत्नी, आणि सामान्य शेतकऱ्यांच्या घरातील स्त्रियांचा मोठ्या प्रमाणावर समावेश आहे. कुडा येथील लेण्यांमध्ये एका शिलालेखात दोन सख्या बहिणींनी एकत्र येऊन भिक्खूंसाठी एक मोठी लेणी कोरून दिल्याचा अत्यंत अभिमानास्पद उल्लेख आहे. एखाद्या स्त्रीने स्वतःच्या कमाईतून किंवा स्त्रीधनातून एवढे मोठे दान करणे आणि पाषाणावर स्वतःचे नाव कोरून घेणे, हे तत्कालीन समाजातील स्त्रीच्या अफाट आत्मविश्वासाचे आणि तिला असलेल्या समाजमान्यतेचे सर्वोच्च उदाहरण आहे. पतीच्या किंवा पित्याच्या नावाशिवाय स्वतःच्या स्वतंत्र नावाने दान देण्याची ही प्रथा खऱ्या अर्थाने स्त्रीमुक्तीची नांदी होती.
धार्मिक जीवनात स्त्रियांनी केवळ दातृत्वच दाखवले नाही, तर त्यांनी आध्यात्मिक आणि बौद्धिक पातळीवरही मोठी उंची गाठली होती. बौद्ध धर्मात स्त्रियांना भिक्खुनी संघात प्रवेश घेण्याचा पूर्ण अधिकार होता. अनेक स्त्रियांनी संसाराचा त्याग करून भिक्खुनी होणे पसंत केले. त्यांनी बौद्ध तत्त्वज्ञानाचा, सुत्तपिटक आणि विनयपिटकाचा अत्यंत सखोल अभ्यास केला. या विद्वान भिक्खुनींना 'थेरी' म्हणून अत्यंत आदराने संबोधले जात असे. या थेरी स्त्रिया केवळ स्वतःच्या मुक्तीसाठी प्रयत्न करत नसत, तर त्या गावोगावी प्रवास करून सामान्य जनतेला आणि विशेषतः इतर स्त्रियांना धर्माचे आणि नीतीचे धडे देत असत. तत्कालीन समाजात या विद्वान स्त्रियांना राजापासून ते सामान्य माणसापर्यंत सर्वांकडून प्रचंड आदर आणि सन्मान मिळत असे. या भिक्खुनींनीही स्वतःच्या जवळ असलेल्या थोड्याफार संपत्तीतून लेण्यांच्या निर्मितीसाठी मोठी मदत केल्याचे अनेक शिलालेख आपल्याला पाहायला मिळतात. शिक्षणाचा हक्क आणि आध्यात्मिक प्रगतीचा मार्ग स्त्रियांसाठी पूर्णपणे खुला होता, हे यातून सिद्ध होते.
समारोप करताना असे ठामपणे म्हणता येते की, सातवाहनकालीन समाज हा खऱ्या अर्थाने एक सुसंस्कृत, प्रगल्भ आणि स्त्रीचा सर्वोच्च सन्मान करणारा समाज होता. आज आपण एकविसाव्या शतकात स्त्री मुक्तीच्या, समानतेच्या आणि तिच्या आर्थिक स्वातंत्र्याच्या ज्या गप्पा मारतो, ते सर्व अधिकार महाराष्ट्रातील या लाल मातीत आणि सह्याद्रीच्या काळ्या पाषाणात दोन हजार वर्षांपूर्वीच अत्यंत भक्कमपणे रुजलेले होते. राजकारणात कुशल प्रशासक असणारी राणी नागनिका आणि राजमाता गौतमी बलश्री, साहित्यात स्वतःच्या भावना अत्यंत मोकळेपणाने मांडणारी गाथासप्तशतीमधील सामान्य स्त्री, आणि धर्माच्या क्षेत्रात स्वतःच्या कष्टाच्या पैशातून लेणी कोरून घेणारी स्वावलंबी दानशूर स्त्री, ही सातवाहनकालीन स्त्रीची सर्व रूपे आजही आपल्याला थक्क करतात. सातवाहन साम्राज्याचे हे वैभव केवळ त्यांच्या अफाट लष्करी ताकदीवर किंवा आंतरराष्ट्रीय व्यापारावर उभे नव्हते, तर ते इथल्या स्त्रियांच्या कर्तृत्वावर, त्यांच्या त्यागावर आणि त्यांना मिळालेल्या स्वातंत्र्यावर उभे होते. प्राचीन महाराष्ट्राचा हा स्त्रीकेंद्री इतिहास आजच्या पिढीसाठी केवळ एक अभिमानाची गोष्ट नसून, तो एक अत्यंत मार्गदर्शक आणि प्रेरणादायी दीपस्तंभ आहे.
संदर्भ ग्रंथांची सूची: या लेखमालेसाठी काही अत्यंत महत्त्वपूर्ण ग्रंथांचा आधार घेण्यात आला आहे. त्यामध्ये डॉ. रा. शं. मोरवंचीकर यांचा 'सातवाहनकालीन महाराष्ट्र' हा ग्रंथ अत्यंत सविस्तर माहिती देतो. तसेच डॉ. म. के. ढवळीकर लिखित 'महाराष्ट्राची कुळकथा' हा ग्रंथ पुरातत्वीय पुराव्यांसाठी महत्त्वाचा आहे. महामहोपाध्याय वा. वि. मिराशी यांचा 'सातवाहन आणि पश्चिमी क्षत्रप यांचा इतिहास आणि कोरीव लेख' हा ग्रंथ शिलालेखांच्या अचूक वाचनासाठी उपयुक्त आहे. तत्कालीन साहित्याचा अभ्यास करण्यासाठी डॉ. रामचंद्र चोथे आणि प्रा. शशांक चोथे यांचा 'रसिक महाराष्ट्र (गाथासप्तशतीचा काव्यानुवाद)' हा ग्रंथ मार्गदर्शक ठरतो. यासोबतच डॉ. श. गो. कोलारकर यांचा 'प्राचीन भारताचा इतिहास आणि संस्कृती' हा ग्रंथ तत्कालीन धार्मिक आणि सामाजिक स्थिती समजून घेण्यासाठी अत्यंत उपयुक्त मानला जातो.
'आता वेळ झाली': जगण्याची सार्थकता आणि इच्छामरणाचा वेध घेणारा एक वैचारिक चित्रपट
चित्रपटसृष्टीत असे काही मोजकेच चित्रपट तयार होतात, जे पाहिल्यानंतर त्यांच्या गाभ्यावर किंवा मूळ कथेवर नक्की कोणत्या दृष्टिकोनातून भाष्य करावे, हे प्रेक्षकांना चटकन समजत नाही. माणसाला एका वेगळ्याच वैचारिक कोंडीत पकडण्याचे सामर्थ्य अशा कलाकृतींमध्ये असते. अगदी याच धाटणीतला व माणसाला अंतर्मुख करणारा मराठी चित्रपट म्हणजे ‘आता वेळ झाली.’
गेल्या दशकभरामध्ये 'इच्छामरण' या गुंतागुंतीच्या विषयावर आधारित काही मोजके चित्रपट येऊन गेले आहेत. हा चित्रपटही याच प्रवर्गात मोडणारा असला, तरी याचे कथानक आणि हाताळणी मात्र पूर्णपणे निराळी आहे. ही गोष्ट आहे शहरात वास्तव्याला असलेल्या एका उच्चशिक्षित आणि सुसंस्कृत वृद्ध जोडप्याची. आपल्या सत्तर-पंचाहत्तर वर्षांच्या प्रदीर्घ आयुष्यामध्ये आपण सर्व गोष्टी अत्यंत समाधानाने केल्या आहेत, आयुष्यातील अनेक ऊन्ह-पावसाळे आणि सुख-दुःखे आपण एकत्र पाहिली आहेत, आणि आता खऱ्या अर्थाने जीवनात नव्याने करण्यासारखे काहीही उरलेले नाही, अशी या दांपत्याची ठाम धारणा झाली आहे. याच वैचारिक बैठकीतून, आपली सर्व संपत्ती समाजासाठी दान करून आता आपल्याला सन्मानाने 'इच्छामरण' देण्यात यावे, यासाठी या दोघांचा सरकारदरबारी संघर्ष सुरू होतो. आपल्या देशातील सध्याच्या कायद्यानुसार पूर्णपणे धडधाकट आणि निरोगी असलेल्या कोणत्याही व्यक्तींना असे इच्छामरण देता येत नाही. तरीसुद्धा, अतिशय शांतपणे आणि कायदेशीर मार्गाने आपली बाजू लावून धरत, हे दोघेही जण सरकारकडून इच्छामरण मिळण्याच्या प्रतीक्षेत आहेत. ही संपूर्ण वैचारिक गोष्ट ‘आता वेळ झाली’ या चित्रपटात संयतपणे मांडलेली पाहायला मिळते.
या चित्रपटाचे सर्वात मोठे बलस्थान म्हणजे ज्येष्ठ अभिनेते दिलीप प्रभावळकर आणि अष्टपैलू अभिनेत्री रोहिणी हट्टंगडी यांनी साकारलेल्या प्रमुख भूमिका. या दोन तगड्या कलाकारांनी आपल्या सहजसुंदर अभिनयाने हा चित्रपट एका वेगळ्याच उंचीवर नेऊन ठेवला आहे. ते केवळ अभिनय करत नाहीत, तर प्रेक्षकांना या गंभीर विषयावर सखोल विचार करायला भाग पाडतात. आयुष्यात आपले सर्व काही आनंदाने करून झाले आहे, जगण्याची सार्थकता पूर्ण झाली आहे, आणि आता खऱ्या अर्थाने 'वेळ झाली' असल्यामुळे या जगाचा अत्यंत कृतज्ञतेने निरोप घ्यावा, असा या जोडप्याचा मृत्यूकडे पाहण्याचा सकारात्मक आणि वेगळा दृष्टिकोन आहे. परंतु, त्यांच्या आजूबाजूच्या लोकांना, नातेवाईकांना आणि साहजिकच सरकारी यंत्रणेलाही ही गोष्ट अजिबात पटत नाही. किंबहुना, मृत्यूला असे हसत-खेळत सामोरे जाण्याची त्यांची ही कल्पना समाजाला विचित्र आणि धक्कादायक वाटते. तरीदेखील, हे दांपत्य आपला विचार अतिशय शांतपणे सर्वांना पटवून देण्याचा अटोकाट प्रयत्न करत राहते.
चित्रपट पाहताना आपण प्रेक्षक म्हणून या दोन्ही परस्परविरोधी दृष्टिकोनातून या परिस्थितीकडे बघण्याचा प्रयत्न करतो. जीवनाकडे आणि मृत्युकडे पाहण्याचा प्रत्येकाचा दृष्टिकोन भिन्न असू शकतो, त्यामुळे या चित्रपटाच्या पटकथेकडे आणि त्याच्या शेवटाकडे बघण्याचा ज्याचा-त्याचा दृष्टिकोन वेगळा असू शकतो. या वैचारिक द्वंद्वात योग्य काय आणि अयोग्य काय, हे ज्याने त्याने आपल्या वैयक्तिक पातळीवरच ठरवायचे आहे, हेच या कलाकृतीचे आणि दिग्दर्शकाचे खरे यश आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #चित्रपट #परीक्षण #इच्छामरण
Wednesday, July 22, 2026
अक्कलखाते': एका पित्याने आपल्या मुलींना दिलेला अमूल्य जीवनमंत्र
आपल्या सर्वांच्याच आयुष्यात बऱ्याचदा असे घडते की, एखाद्या पुस्तकाच्या दुकानात किंवा प्रदर्शनात एखादे पुस्तक आपल्याला अचानक खुणावते आणि आपण ते अत्यंत उत्साहाने विकत घेतो. मात्र, रोजच्या धकाधकीच्या जीवनात, कामाच्या व्यापात ते शांतपणे वाचण्यासाठी पुरेसा वेळ मिळत नाही. मग ते पुस्तक कपाटात तसेच एका कोपऱ्यात पडून राहते. कालांतराने, निवांत क्षणी अचानक त्या पुस्तकाची आठवण होते आणि आपण ते पुन्हा हातात घेतो. वर्षभरापूर्वी विकत घेतलेल्या डॉ. अमित करकरे लिखित 'अक्कलखाते' या पुस्तकाच्या बाबतीत माझा अनुभव अगदी असाच होता. अनेक दिवस कपाटात विसावलेल्या या पुस्तकाला अखेर वाचनाचा योग आला. एकदा हे पुस्तक हातात घेतल्यानंतर ते इतके खिळवून ठेवते झाले की, मी ते एकाच बैठकीत वाचून संपवले.
हे पुस्तक हातात घेताना मला त्याच्या विषयाबद्दल फारशी कल्पना नव्हती, परंतु पहिले प्रकरण वाचताच या पुस्तकाच्या एकंदर स्वरूपाचा मला अंदाज आला. डॉ. अमित करकरे यांनी सन २०१८ मध्ये फेसबुकवर दर आठवड्याला लिहिलेल्या साप्ताहिक लेखांचा हा एक सुरेख संग्रह आहे. मात्र, याला केवळ 'लेख' म्हणणे अन्यायकारक ठरेल; कारण मुळात ही एका संवेदनशील पित्याने आपल्या 'नूपुर' आणि 'राधा' या लाडक्या मुलींसाठी लिहिलेली जिव्हाळ्याची पत्रे आहेत. आपल्या आयुष्यातील खाचखळगे, आपले अनुभव आणि त्यातून आलेले शहाणपण म्हणजेच 'अक्कल' अत्यंत साध्या, सोप्या आणि पारदर्शक शब्दांत आपल्या मुलींपर्यंत पोहोचावी, या हेतूने हा पत्रप्रपंच आकाराला आला आहे. एका पिढीने आपले सखोल विचार आणि जीवनमूल्ये पुढच्या पिढीकडे हस्तांतरित करणे, त्यांचे योग्य मार्गदर्शक बनणे, ही भारताची प्राचीन काळापासून चालत आलेली एक अलिखित परंपरा आहे. याच परंपरेचा वसा पुढे चालवत डॉ. अमित करकरे यांनी ही लेखमालिका लिहिली, जिचे रूपांतर पुढे या अप्रतिम पुस्तकात झाले.
आजची तरुण पिढी तंत्रज्ञानाच्या मायाजालाशी अत्यंत घट्ट जोडलेली आहे. मात्र, त्याच वेळी या पिढीला मागच्या पिढीच्या अनुभवी मार्गदर्शनाची नितांत गरज भासते आहे. एकेकाळी एकत्र कुटुंब पद्धतीत घरातील मोठ्या माणसांच्या वर्तनातून आणि संस्कारांतून मुले आपोआप घडत असत. परंतु आज कुटुंबाचा आकार लहान झाला आहे, विभक्त कुटुंब पद्धती आली आहे आणि तंत्रज्ञानाच्या आहारी गेल्यामुळे नात्यांमधला प्रत्यक्ष सहवास खूपच दुर्मिळ झाला आहे. अशा या गुंतागुंतीच्या काळात मुलांना व्यक्तिगत मार्गदर्शनाची खूप मोठी गरज निर्माण झाली आहे. या जगाशी ओळख करून देताना, जीवनातील आव्हानांना सामोरे जाताना एक 'उत्तम माणूस' म्हणून कसे जगावे, हे आजच्या मुलांना अत्यंत सोप्या व मैत्रीपूर्ण भाषेत समजावून सांगावे लागते. या सर्व महत्त्वाच्या गोष्टी डॉ. करकरे यांनी लिहिलेल्या पत्रांमधून प्रकर्षाने आपल्यापर्यंत पोहोचतात. दैनंदिन जीवनातील अगदी छोट्या-छोट्या प्रसंगांमधून आणि साध्या अनुभवांमधून एका पित्याने आपल्या मुलींना आयुष्याचे मोठे तत्त्वज्ञान शिकवले आहे. खरा आनंद, आंतरिक समाधान आणि खरे सुख नक्की कशामध्ये दडलेले असते, याची प्रचिती ही पत्रे वाचताना प्रत्येक क्षणी येत राहते. डॉ. करकरे यांची लेखनशैली अत्यंत ओघवती, प्रवाही आणि थेट हृदयाला भिडणारी आहे. अनेकदा एखाद्या लेखकाला आपले विचार वाचकांपर्यंत पोहोचवणे कठीण जाते, परंतु या पुस्तकात अत्यंत सुंदर आणि रेखीव मांडणीचा वापर करून, वाचकांच्या मनाचा ठाव घेणाऱ्या शब्दांत ही पत्रे गुंफण्यात आली आहेत.
संपूर्ण वर्षभर दर आठवड्याला आपल्या मुलींना एक पत्र लिहिण्याचा डॉ. करकरे यांचा हा सुंदर संकल्प तर पूर्ण झालाच, पण त्यासोबतच मराठी वाचकांना एका अत्यंत सकस, दर्जेदार आणि जीवनाला दिशा देणाऱ्या साहित्याची अनोखी ओळख झाली. पुस्तकाच्या बाह्य आणि अंतर्गत रचनेविषयी आवर्जून सांगावेसे वाटते की, यामध्ये वापरण्यात आलेला फॉन्ट अत्यंत वेगळा आणि लक्षवेधी आहे. अशा प्रकारचा फॉन्ट मी तरी पहिल्यांदाच एखाद्या पुस्तकात पाहिला आहे. हा हस्तलिखित पद्धतीचा वळणदार फॉन्ट सुरुवातीला वाचताना डोळ्यांना थोडा जड जाऊ शकतो. परंतु जसजशी आपण पाने उलटत जातो, तसतसा तो फॉन्ट आणि त्यातील आशय वाचकांच्या मनाचा असा काही ताबा घेतो की, आपण त्या पुस्तकाच्या दुनियेतून सहजासहजी बाहेर पडू शकत नाही. आशय आणि सादरीकरण या दोन्हींच्या माध्यमातून वाचकाला खिळवून ठेवणे, हेच या 'अक्कलखाते' नावाच्या पुस्तकाचे खरे आणि निर्विवाद यश आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#मराठी #पुस्तक #परीक्षण #अनुभव
















