आयटी कंपन्या व कॅम्पस प्लेसमेंट

गेल्या दोन-तीन वर्षांत कमी झालेली आयटी बूम यावर्षी पुन्हा बहरात येत असताना दिसत आहे. आयटीचे ग्लॅमर जरी कमी झाले असले तरी आयटी कंपन्या मागील वर्षी पुन्हा कॅम्पसमध्ये येताना दिसल्या. ’बिझनेस टूडे’ मॅगझीनने आपल्या मागच्या अंकात मागील वर्षी अर्थात २००९-२०१० या काळामध्ये भारतातील आयआयटी, एनआयटी व अन्य टॉप इंजिनियरिंग कॉलेजमध्ये कॅम्पस प्लेसमेंट साठी येऊन गेलेल्या काही मोठ्या आयटी कंपन्यांची यादी प्रसिद्ध केली होती. प्रत्येक आयटी इंजिनियरच्या ह्या ’ड्रीम कंपन्या’च म्हणता येतील. यावर्षीही आयटीची प्रगती वेगाने चालू राहणार असे ’बिझनेस टूडे’ ने म्हटले आहे.

1. मायक्रोसॉफ्ट

सॉफ्टवेयर क्षेत्रातील बादशहा मानली जाणारी ही कंपनी मागील वर्षी आयआयटी सह काही निवडक कॉलेजेस मध्ये आली होती. मायक्रोसॉफ्ट इंडिया डेव्हलपमेंट सेंटर ने केवळ २५ इंजिनियरिंग कॉलेजेसला कॅम्पससाठी भेट दिली व त्यातून जवळपास ७५ जणांनी निवड केली होती. यावर्षी हा आकडा १०० वर जाण्याची अपेक्षा आहे.

2. विप्रो

भारतातील एक मोठी सॉफ्टवेयर कंपनी म्हणून अझीम प्रेमजींची विप्रो ओळखली जाते. मागील वर्षी या कंपनीने २,५०० जणांची निवड केली. व अन्य १३०० जणांची ’विप्रो ऍकॅडमी ऑफ सॉफ्टवेयर’ एक्सलेंस साठी निवड झाली होती. विप्रोने हे आकडे यावर्षी मोठ्या संख्येने वाढवायचे ठरविले आहे. विप्रोच्या अधिकृत माहितीनुसार यावर्षी कंपनी ११,००० ते १२,००० नवे कर्मचारी भरती करणार आहे. इंजिनियरिंग व्यतिरिक्त अन्य विज्ञान शाखेचे विद्यार्थीही विप्रोमध्ये निवडले जाण्याची शक्यताही कंपनीने व्यक्त केली आहे. त्यामुळे २००९ व २०१० च्या विज्ञान

पदवीधारकांनाही नवी संधी उपलब्ध होणार आहे.

3. कॉग्निझंट सोल्युशन्स

अत्यंत निवडक भरती करण्यावर भर देणारी कंपनी म्हणजे ’कॉग्निझंट सोल्युशन्स’ होय. मागील वर्षी त्यांच्या टेक्नॉलॉजी सोल्युशन्स बिझनेससाठी त्यांनी ७५ कॉलेजेसला भेट दिली होती. मागील वर्षीच्या कॅम्पस प्लेसमेंटचा निश्चित आकडा कंपनीने जरी अधिकृत जाहिर केला नसला तरी त्यांच्या एकुण २१,८०० कर्मचाऱ्यांपैकी ६० टक्के कर्मचारी हे इंजिनियरिंग व विज्ञान शाखेचे फ्रेशर विद्यार्थी असल्याचे समजते. अमेरिकास्थित या कंपनीने यावर्षी आपल्या रेव्हेन्यु मध्ये मोठ्या प्रमाणात वाढ करण्याचे ठरविले आहे.

4. टाटा कन्सल्टन्सी सर्व्हिसेस

टाटा कन्सल्टन्सी सर्व्हिसेस अर्थात टीसीएस ही देशातील सर्वात मोठी आयटी कंपनी आहे. मागील शैक्षणिक वर्षात त्यांनी भारतातील ३७१ इंजिनियरिंग कॉलेजेसेला भेट दिली व त्यातून जवळपास २०,०५० नव्या कर्मचाऱ्यांची भरती केली आहे. या २०,०५० पैकी ७२ टक्के भरती ही जानेवारी ते मार्च या तीनच महिन्यात झाली आहे. मे २०१० पर्यंत कंपनीने भारतातल्या टॉप टेन इंजिनियरिंग कॉलेजेस मधून ४३८ विद्यार्थ्यांची निवड केली होती. आज कंपनी कर्मचाऱ्यांची संख्या ही १ लाख ६०,४२९ झाली आहे. यावर्षी कंपनीने आपल्या ग्लोबल कॅम्पस प्लेसमेंट मधून ३०,००० नव्या कर्मचाऱ्यांची निवड करण्याचे ठरविले आहे. त्यात ६० टक्क्यांपेक्षा अधिक फ्रेशर व ३० टक्क्यांपेक्षा जास्त अनुभवी कर्मचारी असणार आहेत.

5. इन्फोसिस टेक्नॉलॉजिस

मागील वर्षी १९,००० नवे कर्मचारी इन्फोसिसमध्ये नव्याने रुजू झाले. नॅस्डॅकच्या आकडेवारीनुसार या कंपनीत काम करणाऱ्यांची संख्या ही १.१३ लाख झाली आहे. त्यात १.०६ लाख सॉफ्टवेयर प्रोफेशनल्स, ८,८८० ट्रेनी व ६,९३२ हा अन्य सपोर्ट स्टाफ आहे. मागील चार महिन्यांत इन्फोसिसमध्ये ९,३१३ नवे कर्मचारी भरती झाले. कंपनीचे मुख्य कार्यकरी अधिकारी क्रिस गोपालकृष्णन यांनी सांगितले की, आयटी पुन्हा भरात आल्याने यावर्षी इन्फोसिस ३०,००० कर्मचाऱ्यांची नव्याने भरती करणार आहे.

6. ऍरिसेंट

टेलिकॉम सर्विसेस मध्ये काम करणाऱ्या ऍरिसेंटला ’बिझनेस टूडे’ने सहावे स्थान दिले आहे. मागील वषी त्यांनी १,००० नवे कर्मचारी भरती केले. एप्रिलमध्ये कंपनीने जाहिर केले होते की, यावर्षी कंपनीत नवे ३,००० कर्मचारी घेतले जाणार आहेत. व त्यातील १,००० जण हे भारतातून घेतले जातील. या कंपनीची भारतात चेन्नई, बेंगळूरू व गुरगाव अशी भारतात तीन विकसन केंद्रे आहेत. चेन्नईच्या केंद्रामध्ये लवकरच ३०० कर्मचारी नव्याने रुजू होतील, असे कंपनीने जाहिर केले आहे.

7. ओरॅकल

इंटरप्राईझ सॉफ्टवेयर्स बनविणारी सर्वात मोठी कंपनी म्हणजे ओरॅकल होय. सन २०१० च्या सुरूवातीपासून त्यांनी ७२ नवे कर्मचारी रुजू केले. सन मायक्रोसिस्टिम्सला ७.४ बिलियन डॉलर्सला विकत घेणारी ही कंपनी यावर्षी भारतात २,००० नवे सेल्स व इंजिनियरिंग ग्रॅज्यएट्स रिक्रुट करणार आहे.

8. आयगेट

आयटी सर्विसेसमध्ये काम करणाऱ्या आयगेट कंपनीने यावर्षी ३५ फ्रेशर्सची टॉप इंजिनियरिंग कॉलेजेसमधून निवड केली. भारतामध्ये आपला आणखी विस्तार करण्यासाठी आयगेट यावर्षी ५०० नवे कर्मचारी निवड करणार आहे. भारताबरोबरच अमेरिका व मेक्सिकोमधून ही निवड होईल. जानेवारी ते मार्च मध्ये ४४७ नव्या कर्मचाऱ्यांनी आयगेटमध्ये प्रवेश केला. त्यामुळे कंपनीची कर्मचारी संख्या ही ७,३५७ झाली आहे.

9. ह्युलेट पॅकार्ड (एचपी)

एचपी ही संगणक तयार करणारी कंपनी आहे. नुकतेच त्यांनी ३५ फ्रेशर्सची कॅम्पस मधून निवड केली होती. यावर्षीही कंपनीच्या सर्व्हिस बिझनेसमध्ये नव्याने भरती होणार आहे.

10. आयबीएम

अमेरिकस्थित आयबीएमने भारतातून यावर्षी १७९ नव्याने फ्रेशर्सला रिक्रुट केले. जानेवारी-मार्च या काळात कंपनीच्या रिव्हेन्युमध्ये १३ टक्क्यांनी वाढ दिसून आली. मार्च मध्ये कंपनीने अमेरिकेतून ५०० कर्मचाऱ्याची सुट्टी केली होती. आयबीएम च्या ३,९९,४०९ कर्मचाऱ्यापैकी हा आकडा म्हणजे अगदीच नगण्य मानला जातो.

वटवृक्षाचे आत्मवृत्त

नववी-दहावीत शिकत असताना मराठी मध्ये आत्मवृत्तात्मक निबंध नेहमी विचारले जायचे. किंबहुना याप्रकारचा एक निबंध हमखास विचारला जायचा. एखाद्याचे आत्मवृत्त लिहायचे म्हणजे मला त्यावेळी महाकठिण काम वाटत असे. जर कधी गरज पडलीच तर नवनीतच्या निबंधमालेतून निबंध थेट उतरवून काढायचो. या प्रकारचे निबंध म्हणजे मोठे आव्हान होते, ते मी फारसे पेलले नाही.

परवा, वटपौर्णिमा साजरी झाली. सकाळीच आमच्या परिसरातील वडाच्या झाडाजवळ बायकांची मोठी गर्दी दिसली होती. बायकांची भांडण वगैरे चालू आहे की काय, असा विचार मनात आला. पण, एवढ्या नटून-थटून कोणी भांडायला जमणार नव्हते. परंतू, जवळ गेल्यावर समजले की, सर्वजणी वडाच्या झाडाची पूजा करायला जमल्या आहेत. परिसरात ते एकच वडाचे झाड होते. त्यामुळे गर्दी होणार हे स्वभाविकच होते. तरी ह्या सर्व नशीबवानच म्हणायला हव्यात की, त्यांना निदान वडाचे झाड तरी मिळाले. मुंबईच्या स्त्रियांना तर वडाच्या झाडाची फांदी बाजारातून विकत आणावी लागते व त्याभोवती त्या प्रदक्षिणा घालतात. त्यामानाने नाशिकच्या स्त्रिया नशिबवान मानाच्या लागतील. बिचाऱ्या एकाच वडासमोर जमलेल्या सर्वजणी पाहून त्या वडाला काय वाटत असेल? असा विचार मनात आल्याने वडाच्या झाडाचे आत्मवृत्त लिहिण्याची कल्पना सुचली. अशा प्रकारचे आत्मवृत्त मी पहिल्यांदाच लिहित असल्याने ’वाचकांनी चूक-भूल देणे घेणे...’

मुलांनो, आज मी तुम्हाला माझी कैफियत सांगणार आहे. ऐकाल ना? काय करू... कोणी माझ्याकडे बघायलाही तयार नसते. निदान तुम्ही तरी माझ्याजवळ येता, खेळता. त्यामुळे मला खूप आनंद मिळतो. त्या मोठ्या लोकांना माझ्याकडे बघायला वेळच नाही. सतत आपल्या कामात गुंतलेले असतात. माझ्याकडून कोणालाही फळं व फुलं मिळत नाहीत, म्हणून मी नेहमीच दुर्लक्षित असतो. कुणीतरी सांगितलेच आहे की, जगातील कोणतीच गोष्ट ही निरूपयोगी नाही. त्यामुळे मला दिलासा मिळाला आहे. वाटत असलो तरी मीही निरूपयोगी नाही, याची मला पूर्ण खात्री आहे. परवाच मला त्याचा प्रत्यक्ष अनुभव आला.

परवा वटपौर्णिमा साजरी झाली. मी त्याला माझा वाढदिवस मानतो. कधी नव्हे ते लोक माझ्याकडे पाहतात व आपुलकीने पाणीही घालतात. माझा वाढदिवस अर्थात वटपौर्णिमा कधी आहे, याची आठवण मला कधीच ठेवावी लागत नाही. जेव्हा परिसरातील स्त्रिया माझी पूजा करायाला येतील, तेव्हाच माझा वाढदिवस असतो असे मी मानतो. पण, त्याकरिता पूर्ण वर्षभर वाट पाहावी लागते. मला याचे समाधान मात्र निश्चित आहे की, निदान वर्षातून एकदा तरी लोक माझी आठवण काढतात. याकरिता मी त्या सावित्री मातेला धन्यवाद देतो, जिने यमाच्या हातून आपल्या पतीचे अर्थात सत्यवानाचे प्राण परत आणले होते. तेव्हापासून आपल्या देशात वटपौर्णिमा साजरी केली जाते. इतर दिवशी माझ्याकडे कोणी ढुंकुनही पाहत नाही.

परवा इथे खूप स्त्रिया जमल्या होत्या. सर्वजणी माझ्या भोवती प्रदक्षिणा घालत होत्या. पण, मला त्या दोऱ्या बांधतात हे फारसे आवडत नाही. शिवाय एकदा बांधलेली दोरी परत कधीच निघत नाही. पुढच्या वर्षीपर्यंत ती तुटायला येते तोच पुन्हा नवी वटपौर्णिमा आलेली असते. त्यामुळे मला बांधून गेल्यासारखे वाटते. आता तर ती माझी ओळख बनून राहिली आहे. ज्या झाडाला दोऱ्या बांधल्या असतील, ते झाड वडाचे असते, अशी व्याख्या आधुनिक आईने मुलासाठी बनविली आहे. पूर्वी आई सांगायची की, ज्या झाडाला पारंब्या असतील ते झाड वडाचे होय. पण, आताच्या मुलांना पारंब्या म्हणजे काय? तेच माहित नसते त्यामुळे आयांनी मुलांना समजविण्याचा सोपा मार्ग सुचविला आहे. या कारणाने मात्र माझी ओळखच पुसून गेली आहे, याचे वाईट वाटते. काही दिवसांपूर्वी पाहिलेल्या एका प्रसंगाने तर माझी झोपच उडविली होती. आजच्या काळातील एक आधुनिक आई आपल्या पिंटूला घेऊन त्याच्या ’स्कूल’ला सोडायला चालली होती. तेवढ्यात त्या पिंटूचे लक्ष माझ्याकडे गेले. व त्याने उत्सुकतेने आपल्या मातोश्रींना विचारले, ’मम्मी मम्मी, त्या ट्रीचे नेम काय आहे?’ त्याची एवढी शुद्ध मराठी मला समजलीच नाही. त्याच्या आईलाही उत्तर देता आले नाही. ती म्हटली, मी तुला टुमारोला सांगते म्हणून. दुसऱ्या दिवशी पुन्हा जेव्हा या मायलेकांची जोडी माझ्याजवळ आली तेव्हा मम्मीने पिंटूला सांगितले की, ’ही बनियन ट्री आहे!’. तेव्हा मात्र मला कसेकसेच झाले. मी काय... बनियन देणारे झाड आहे? इंग्रजीमध्ये मला ’बनियन ट्री’ म्हणतात असे जेव्हा मला समजले तेव्हा माझे भवितव्य किती ’उज्ज्वल’ आहे, याची खात्री मला पटली. आणखी काही वर्षांनी माझी ओळख ’बनियन ट्री’ अशीच होणार आहे, याचे वाईट वाटू लागले होते.

त्यादिवशी वटपौर्णिमेला बायका जमल्या तेव्हा त्या नक्की सण साजरा करायला आल्या आहेत की सामुहिक वार्तालाभ करायला? तेच समजत नव्हते. सतत शब्दसुमने ही प्रत्येकीच्या मुखातून बाहेर पडत होती. त्यामुळे कोण काय बोलत आहे, तेच समजत नव्हते. माझ्या वाढदिवसाला माझ्या जवळ सर्वात जास्त ध्वनी प्रदूषण होत असावे, असे वाटून गेले. याची मला फारशी सवय नाही. पण, दर एका वर्षाने मला हा प्रसंग निभावून न्यावाच लागतो. त्यापेक्षा तुम्ही मुलेच बरी. माझ्यासोबत खेळताना दंगा जरी केला तरी, त्याने मला त्रास होत नाही. पण, आजकाल तुम्हीही माझ्याशी कधी खेळत नाही. या परिसरात जेव्हा शहरी निवास कमी होता तेव्हा इथली मुले माझ्यासोबत सूरपारंब्या खेळायची. मलाही त्यांच्या सहवासात खूप आनंद उपभोगता यायचा. पण, आताच्या मुलांना असे खेळ माहितच नाहीत. आज मुलं केवळ घरात बसून त्या इडियट बॉक्स समोर बसलेले असतात किंवा कॉम्प्युटरवर गेम खेळत असतात. त्यांना घराबाहेर खेळाता येत नाही. फारफार तर घराबाहेर ते क्रिकेटच खेळतात. त्यामुळे माझा व तुम्हा लहान मुलांचा सहवास आता संपुष्टात येऊ लागला आहे. बदल हा निसर्गाचा नियम आहे, असे म्हणतात. पण, हा बदल निसर्गच्याच मुळाशी येवू लागला आहे. पुढील काही वर्षांत माझ्यासारख्या वडाच्या झाडाला तुम्ही मानव मात्र निरूपयोगी ठरवून टाकाल.

शहरीकरणाच्या नादात आज मोठी वृक्षकत्तल तुम्ही करत आहात. पण, त्यामुळे निसर्गाचा समतोल बिघडून गेला आहे, याचा विचार करणारे फारच थोडे आहेत. मागे एकदा तुमच्या खासदाराने वृक्षप्रेमींना सुनावले होते की, आम्ही एवढे प्रयत्न करून रस्तेविकास प्रकल्प आपल्या शहरात आणतो आणि तुम्ही ते होऊ देत नाहित. खरोखर कीव करावीशी वाटते अशा माणसांची. विकास करू नये, रस्ते बांधू नये, असे कोणी म्हणत नाही. पण, जितकी झाडे तोडायची आहेत, त्याच्या तिप्पट झाडे लावल्याशिवाय झाडे तोडण्यास कायदाही परवानगी देत नाही. आधी तिप्पट झाडे लावा मगच झाडे तोडा, अशी मागणी करणाऱ्या वृक्षप्रेमींचे काय चुकले? आमच्या इथल्या महामार्गाचे रूंदीकरण करण्यासाठी ही सारी वृक्षकत्तल होणार आहे. या रस्त्याशेजारील झाडांत आमची वडाची झाडे अर्थात वटवृक्षच सर्वात जास्त आहेत. ही सर्व झाडे तोडल्यास वडाची प्रजात या शहरात किती मोठ्या संख्येने कमी होईल, याची मला फार भीती वाटते. पण, काय करू या पृथ्वीवर कर्ता करविता हा देव नसून मानवच आहे, हेच मोठे दुर्दैव आहे. त्याच्यापुढे आम्ही तरी काय करणार?

काही वर्षांनी आज मुंबईमध्ये जशी माझी व इतर झाडांची स्थिती आहे तशीच अन्य शहरातही होणार आहे. त्यामुळे निसर्गाचा समतोल साधण्यासाठी पुढची पिढी एक जबाबदार पिढी म्हणून तयार होणे गरजेचे आहे. म्हणूनच माझी ही कहाणी मी तुम्हाला सांगितली. भविष्यात माझे अस्तित्व केवळ छायाचित्रातच मर्यादित राहू नये असे तुम्हाला वाटत असेल, तर ते टिकवण्यासाठी आता तुम्हीच मला मदत करा...

सकारात्मकतेकडे नेणारा: झिंग चिक झिंग

झी मराठीच्या झी गौरव पुरस्कारांमध्ये अनेक चित्रपटांच्या स्पर्धेला ’झिंग चिक झिंग’ हा चित्रपटही होता. तोपर्यंत मी हा चित्रपट पाहिला नव्हता. परंतु, बरीच नामांकने मिळाल्याने चित्रपट उत्तम असणार याद वादच नव्हता. नावाने विनोदी वाटणारा हा चित्रपट विनोदी मात्र नाहीच. उलट शेतकऱ्यांची आत्महत्या हा आजच्या ज्वलंत व गंभीर विषयाला हात घालणारा चित्रपट आहे.

शेतकऱ्यांच्या आत्महत्येवर मराठीमध्ये यापूर्वी ’गाभ्रीचा पाऊस’ व ’गोष्ट छोटी डोंगराएवढी’ असे दोन दर्जेदार चित्रपट येऊन गेले आहेत. त्यामुळे, ’जुनी कढई व नवा भात’ अशी अवस्था या चित्रपटाची होणार नाही, याकरिता दिग्दर्शकाने मोठी मेहनत घेतल्याचे दिसून आले. या तिन्ही चित्रपटाचा विषय जरी एक असला तरी तिन्हींमध्ये वेगवेगळी परिमाणे वापरण्यात आल्याने त्यांत तोचतोचपणा बिलकुल जाणवत नाही. उलट, ’झिंग चिक झिंग’ पाहिल्यावर एक वेगळे चित्र पाहिल्याचे समाधान लाभते. याचे सर्व श्रेय चित्रपटात गुंतलेल्या प्रत्येक व्यक्तीला आहे. दिग्दर्शक नितिन नंदनचा हा एक उत्तम चित्रपट आहे.

भरत जाधवच्या अंगचे खरे अभिनयगुण या चित्रपटाच्या निमित्ताने दिसून आले. अगदी तंतोतंत शेतकरी त्याने वठवला आहे. त्याच्या अभिनयात कुठेच कृत्रिमता दिसून येत नाही. डोळ्यातील भाव, अंगातील पेहराव व खुरटलेली दाढी यातून तो आपल्या अभिनयचे प्रदर्शन करतो. एका शेतकऱ्याच्या अंगच्या प्रत्येक हावभावाला त्याने टिपले आहे. त्याला साथ द्यायला माधवी जुवेकरही तितकीच साजेशी वाटली. बऱ्याच दिवसांनी तीलाही एका उत्कृष्ट भूमिकेत बघायला मिळाले. सर्वात जास्त कौतुक करावेसे वाटते ते चिन्मय कांबळी या बालकलाकाराचे. बहुतांश चित्रपट त्याच्या भोवतीच गुंफलेला आहे. म्हणूनच, त्याच्या भूमिकेला चित्रपटात सर्वात मोठे आव्हान होते. ते त्याने समर्थपणे पेललेल्याचे दिसून आले. लहान मुलाच्या अंगातील निरगसता त्यानेही हुबेहूब वठविली आहे. झी गौरव मध्ये त्याला ही सर्वोत्कृष्ट बालकलाकाराचे नामांकन प्राप्त झाले होते. पण, ’बोक्या सातबंडे’ चित्रपटासाठी आर्यन नार्वेकर याला हा पुरस्कार मिळाला. ही हे दोन्ही चित्रपट पाहिले आहेत. मला जर पुरस्कारासाठी कोणाची निवड करावी, असा प्रश्न पडला असता तर मी निश्चितच पहिला क्रम ’झिंग चिक झिंग’ साठी चिन्मय कांबळीला दिला असता. इतका सुंदर अभिनय त्याने केला आहे. मराठीत नावारूपात आलेल्या बालकलाकारांमधील तो एक उत्कृष्ट कलाकार आहे. चित्रपटात बहिण म्हणून आरती मोरेने त्याला दिलेली साथही तितकीच मोलाची आहे.

प्रगत शेतकरी असणारे दिलिप प्रभावळकर व शाळेतील शिक्षक संजय मोने यांच्या भूमिकाही चांगल्याच लक्षात राहतात. संजय मोनेंचा टिपिकल ग्रामीण शिक्षक पाहून खरोखर ते शिक्षक असावेत, असे राहून राहून वाटते. चित्रपटातील प्रसंग टिपण्यासाठी दिग्दर्शकाने बरीच मेहनत घेतल्याचे दिसून येते. ही बाब अगदी छोट्या छोट्या प्रसंगातूनही दिसून आली. असेअभ्यासू दिग्दर्शक मराठी चित्रपटसृष्टीला लाभत आहेत, हे आपले भाग्यच मानावे लागेल.

कोणत्याही कटीण प्रसंगातून मार्ग काढता येतो, हा संदेश या चित्रपटाने दिला आहे. नकारात्मकतेकडून सकारात्मकतेकडे नेणरा चित्रपट म्हणून याचे वर्णन करता येईल.

Roles in Heaven and Epics

From my mailbox...

*Actual Roles in **Heavens and Epics *

Brahma : Systems Installation

Vishnu : Systems Administration & Support

Lakshmi : Finance and Accounts consultant

Saraswati : Training and Knowledge Management

Shiva : DBA (Crash Specialist)

Ganesh : Quality Assuarance & Documentation

Narada : Data transfer

Yama : Reorganization & Downsizing Consultant

Chitragupta : IDP & Personal Records

Apsaras : Downloadable Viruses

Devas : Mainframe Programmers

Surya : Solaris Administrator

Rakshasas : In house Hackers

Ravan : Internet Explorer WWWF

Lakshman : Support Software and Backup

Hanuman : Linux/s390

Jatayu : Firewall

Dronacharya : System Programmer

Vishwamitra : Sr. Manager Projects

Valmiki : Technical Writer (Ramayana Sign off document)

Krishna : SDLC ( Sudarshan Wheel Development Life Cycle )

Arjun : Lead Programmer (all companies are vying for him)

Abhimanyu : Trainee Programmer

Draupadi : Motivation & Team building

Bhima : MAINFRAME LEGACY SYSTEM

Duryodhana : Microsoft product Written in VB

Karna : Contract programmer

Dhrutarashtra : Visual C++

Gandhari : Dreamweaver

100 Kauravas : Microsoft Service Packs and patches

Author: Unknown

रंगीबेरंगी प्रेमकथा: ’क्षणभर विश्रांती’

’क्षणभर विश्रांती’चा रीव्ह्यु लिहायला घेतला तेव्हा महाराष्ट्र टाईम्स मध्ये वैष्णवी मानविंदे यांनी त्याचा रीव्ह्यु लिहिल्याचे ध्यानात आले. यापेक्षा वेगळे मत माझे निश्चितच नाही. त्यांनी चित्रपटाची छान समीक्षा केली आहे. मी त्याच्याशी १०० टक्के सहमत आहे. त्यांचा हा रीव्ह्यु इथे लिहित आहे

सौजन्य: महाराष्ट्र टाईम्स....

रंगीबेरंगी प्रेमकथा

वैष्णवी कानविंदे

उन्हाळ्याने आपला प्रताप दाखवायला सुरुवात केलीय. जीव अक्षरश: नकोसा झालाय आणि अशातच कुठूनतरी एखादी हलकीशी झुळूक येते. भले त्या झुळुकीत अख्खं वातावरण बदलायची क्षमता नसेल; पण त्याक्षणी मात्र ती नक्कीच सुखावून जाते. सचित पाटीलचा नुकताच प्रदर्शित झालेला 'क्षणभर विश्रांती' हा सिनेमा या झुळुकीसारखाच आहे... हळुवार आणि हलका फुलका.

या सिनेमात खूप काही घडणारं नाही. त्यातनं सामाजिक, मानसिक, वैचारिक वगैरे स्थित्यंतरांची फारशी अपेक्षाही करता येत नाही. क्षणभरच्या कथानकाचा जीव तसा अगदी छोटासा असला तरी फॅमिली किंवा फेंडस आऊटिंगसाठी हा सिनेमा चपखल आहे.

या सिनेमाची कथा... त्यापेक्षा प्लॉट म्हणू या; तर क्षणभर विश्ाांतीचा प्लॉट म्हणजे तरुण वयाची स्पंदनं टिपणारी हलकी फुलकी प्रेमकथा. चार तरुण. त्यातला प्रत्येकजण आत्ताच्या पिढीचा प्रतिनिधी. कोणाला अभिनयाची आवड, तर कोणी कवी मनाचा. कोणी रोजी रोटीसाठी भुजीर्ची गाडी लावणारा, तर कोणी पांढरपेशा समजल्या जाणाऱ्या आयटी प्रवाहातला... कॉलेजचा काळ संपल्यानंतरही आपली आवड जिवंत ठेवत समाजात खंबीरपणे पाय रोवायची धडपड करणारे चार पातळीवरचे चार जिवलग मित्र जुन्या दिवसांना उजाळा देण्यासाठी, धकाधकीच्या जीवनातून क्षणभर विश्ाांतीसाठी सहलीला जातात. तिथे गाठ पडते, सहलीसाठीच आलेल्या चार मैत्रिणींशी. मग अर्थातच चार मुली, चार मुलं आहेत म्हटल्यावर त्यातनं भांडणं, मतभेद, प्रेम वगैरे घडून येणं साहजिकच. पण सगळं दिसतं तितकं सहज नसतं. हळूहळू काही गोष्टी उलगडतात आणि मग....?

मग जे घडतं ते म्हणजे हा सिनेमा. साध्यासरळ वाटणाऱ्या या रंगीबेरंगी प्रेमकथेत अडचणी त्या काय येतात आणि मजा, मस्ती अशी संकल्पना घेऊन जगणारा तरुण आयुष्यातल्या प्रश्नांना कसं सामोरं जातो हे या सिनेमातनं सांगायचा प्रयत्न केलाय. अर्थात त्यात विशेष झणझणीतपणा नाही, अनेक गोष्टी अगदी ठरवल्याजोग्या, सहज घडत जातात... गांभीर्याची हलकीशी किनार असणाऱ्या या सिनेमाची धाटणी मात्र संपूर्ण विनोदी आहे. पण सुदैवाने त्या विनोदाचा सूर कुठेही अचकट विचकट होत नाही, ही जमेची बाजू. आणि त्यासाठी सिद्धार्थ जाधवला शंभर टक्के मार्क द्यावे लागतील. त्याची एक टिपीकल स्टाईल घडतेय. पण या सिनेमात अथपासून इतिपर्यंत विनोदाचं बेअरिंग पेलणाऱ्या सिद्धार्थची व्यक्तिरेखा कुठेही बटबटीत होत नाही. उलट त्याच्या ठायी उपजत असणाऱ्या टायमिंग सेन्सचा उत्तम वापर करून घेतल्याने संवाद अधिक फुलले आहेत. मराठी इंडस्ट्रीतला चॉकलेट हिरो म्हणून सचितचं व्यक्तिमत्त्व चपखल आणि त्याने ते पेललंयदेखील छान. त्याच्या आत्तापर्यंतच्या भूमिकांपेक्षा वेगळी, पण तरीही त्याच्या व्यक्तिमत्त्वाला तंतोतंत जुळणारी व्यक्तिरेखा त्याने चांगली उभी केलीय. मौलिक भट आणि हेमंत ढोमे या दोन नव्या चेहऱ्यांच्या दिसण्यात किंवा अभिनयातही ठसा उमटवण्याजोगा प्रभाव नसला तरी सिनेमातल्या प्रवाहात ते मिसळून जातात. सोनाली, मनवा नाईक, कादंबरी कदम आणि पूजा सावंत या अतिशय सुंदर, युथफूल दिसल्या आहेत. भारतीय आणि पाश्चात्त्य संस्कृतीच्या अधेमधे जगणाऱ्या तरुणींचं प्रतिनिधित्व करणाऱ्या या चौघींच्या रंगीबेरंगी वावरामुळे सिनेमाला टवटवी आलीय हे नक्की. आणि स्वत:च्या इतकी वर्षं जोपासलेल्या हिरो प्रतिमेतून प्रयत्नपूर्वक बाहेर पडत कॅरॅक्टर रोल्सकडे वळल्याबद्दल भरतचं विशेष कौतुक. 'शिक्षणाच्या आयचा घो...'नंतरचा त्याचा हा पुढचा प्रयत्न खरंच वाखाणण्याजोगा आहे. आणि विशेष म्हणजे जरी हिरो म्हणून त्याचा वावर नसला, तरी त्याने साकारलेली ही भूमिका अतिशय उत्तम पेलली आहे. शुभांगी गोखलेचा सहज अभिनय आणि जयराम नायकच्या वाट्याला आलेली भूमिका छोटीशीच असली तरी लक्षवेधी.

या सिनेमाची दोन महत्त्वाची शक्तिस्थळं म्हणजे ऋषीकेष कामेरकरचं सुमधूर संगीत आणि संजय जाधवचा कॅमेरा. तसंच लूकवर घेतलेली मेहनतही छान आहे. अशा प्रेमकथेला फुलवण्यासाठी संगीत अतिशय महत्त्वाचं होतं. शब्द, आवाज, संगीत दिग्दर्शन या सगळ्याच जुळून आलेल्या सरंजामाला तोड नाही. अर्थात फ्रेम्स घडवताना रंग दे बसंती, दिल चाहता है, थ्री इडियटस अशा आमीरी सिनेमांचा चिक्कार प्रभाव दिसतो. अशा अनेक गाजलेल्या फ्रेम्स एकत्र करून या सिनेमात सढळ हस्ते वापरल्या आहेत. पण त्यात थोडा कृत्रिमपणा आलाय. पण संधिप्रकाशात घेतलेल्या समुदाच्या सगळ्याच फ्रेम्स अप्रतिम. ही प्रेमकथाच असल्यामुळे चौघांची एकमेकांशी प्रेमं जमणं साहजिकच. पण चौघांच्याही जोड्या आधीच ठरवून दिल्यासारख्या घडून आल्या आहेत. सिनेमातली प्रेमं फुलवताना त्यात कुठेतरी सरप्राईज एलिमेण्ट किंवा रोचकता अपेक्षित होती. पण त्या चारही कथा अतिशय सरळसोट घडून आल्या आहेत. सिनेमाचा शेवटही खूपच अपेक्षित झालाय. त्यात थोडा ट्विस्ट आणणं आणि आधीचा वेळ थोडा कमी करून शेवटाकडे प्रेक्षकाची उत्सुकता ताणणं शक्य होतं...

पण अर्थातच संगीतमय हलक्या फुलक्या धाटणीची रंगीबेरंगी प्रेमकथा अशा साच्याचा विचार केल्यावर निर्माण होणाऱ्या अपेक्षा पूर्ण करायचा दिग्दर्शकाने प्रामाणिक प्रयत्न केलाय. एक चेंज म्हणून हा रंगीबेरंगी आस्वाद घ्यायला काहीच हरकत नाही.

निर्माता : संदीप शिंदे, मौलिक भट, दिग्दर्शक : सचित पाटील, संगीत : ऋषिकेश कामेरकर, कथा : सचित पाटील, हेमंत ढोमे, गायक : ऋषिकेश कामेरकर, शिल्पा पै, जान्हवी प्रभू अरोरा, अवधूत गुप्ते, गीते : गुरू ठाकूर, कलाकार : सचित पाटील, पूजा सावंत, भरत जाधव, सिद्धार्थ जाधव, सोनाली कुलकर्णी, हेमंत ढोमे, मौलिक भट, मनवा नाईक, कादंबरी कदम, शुभांगी गोखले

मृत्युपूर्वीची मजा... ’हसतील त्याचे दात दिसतील’

कल्पना करा की तुम्ही (अर्थात दोघांनी) आयुष्याच्या साठ वर्षांत खूप मेहनत केली आहे. तुम्हाला एकही अपत्य नाही. व अचानक एक दिवस तुम्हाला समजते की सहा महिन्यात तुमचा मृत्यू होणार आहे. मग, आता या काटकसर करून जमविलेल्या संपत्तीचे करायचे काय? हा प्रश्न तुमच्या दोघांच्याही समोर उभा ठाकला तर तुम्ही काय निर्णय घेणार? हीच पटकथा घेवून अभिजित फिल्मसने ’हसतील त्याचे दात दिसतील’ हा चित्रपट तयार केला आहे. या चित्रपटाचे दिग्दर्शक आहेत, राजू फुलकर.

चित्रपटात मुख्य पात्रे दोनच, राजा आणि राजी. (नावं छान आहेत.) अशोक सराफ व शुभांगी गोखले यांनी या भूमिका साकारल्या आहेत. दोघांचाही राजा-राणीचा संसार असतो. पण, त्यांना मूलबाळ नसते. आयुष्यभर काटकसर करून त्यांची मोठी कमाई असते. मग, एक दिवस अचानक त्यांना समजते की, राजीला श्वसनाचा कसला तरी आजार आहे. ती फारफार तर सहा महिने आणखी काढू शकते. आता, राजी जर सहा महिन्यात गेली तर राजाही तीच्याशिवाय फार काळ जगू शकत नव्हता. मग, करायचे काय? यावर ते एक मार्ग काढतात. या सहा महिन्यांमध्ये सर्व संपत्ती चैनीत घालवायची. सर्व हौस मौज करून घ्यायची व मगच मरायचे. राजा तर राजीनंतर विष पिऊनही मरायला तयार होते. आता या सहा महिन्यांत दोघेही राजा-राजी काय काय मजा करून आपले पैसे संपवितात, हे चित्रपटात चित्रित केले आहे. अशोक सराफ असल्याने हा चित्रपट कॉमेडी बाज असणारा असेल, यात शंका नाही. कथेत फारसा दम वाटत नसला तरी अशोक सराफ व शुभांगी गोखले या दोघांनीही उत्तम अभिनयाने चित्रपट किमान एकदा तरी बघण्यालायक बनविला आहे. राजीची मध्यम वर्गीय मानसिकता तीने उत्तम वठविली आहे.

चित्रपटाच्या अंतिम टप्प्यात कथेला वळण देण्याचे काम किशोरी आंबिये करते. खरं तर चित्रपटाचा काथा-सार तीच सांगते. दिग्दर्शकाला नेमके काय सांगायचे आहे, ते मात्र समजते, यातच कथेचे काही प्रमाणात यश आहे. काही ठिकाणी तो कंटाळवाणा वाटत असला तरी एकदा बघण्यासारखा आहे. चित्रपटाला असे विसंगत नाव का दिले तेच समजत नाही. कदाचित इतर कोणतेही शीर्षक सुचत नसल्याने कदाचित या नावाची निवड केली असावी.

काळशेकर आहेत का?.. एक सस्पेंस, थ्रिलर, रोमॅंटिक कॉमेडी!

काळशेकर आहेत का? हा गेल्या वर्षी आलेला चित्रपट होय. मागील वर्षी तो पाहण्याची संधी मला मिळाली नव्हती. पण, कालच तो पाहिला. हा चित्रपट म्हणजे एक एक सस्पेंस, थ्रिलर, रोमॅंटिक कॉमेडीपट आहे. इतकी सर्व वैशिष्ट्ये असलेला मराठीतील एक पाहण्यासारखे चित्र होय.

काळशेकर अर्थात विजय चव्हाण हे यातील मध्यवर्ती पात्र होय. त्यांना सतत वाटत असते की, त्यांचा कोणीतरी खून करणार आहे. पण, कोण ते माहित नाही. बंगल्यावर ते एकटेच राहत असतात. एक दिवस पळून जावून लग्न केलेली प्रेमवीरांची जोडी अर्थात भरत जाधव व दिपाली सय्यद त्यांच्या बंगल्यावर येतात व पुढे यात कॉमेडी काय व रहस्य काय हे चित्रपटातच पाहण्याचे औत्सुक्याचे ठरेल. चित्रपटाची सुरूवातच लग्नाच्या मंडपातून होणाऱ्या पळवापळवीत होते. व पुढे ही कहाणी एक वेगळे वळण घेऊ लागते.

दिपाली सय्यदच्या आई व मामाची भूमिका अनुक्रमे उषा नाडकर्णी व पुरूषोत्तम बेर्डे यांनी केली आहे. त्या भूमिकेत ते फिट्ट बसतात. भरत जाधवला व दिपाली सय्यदला नेहमीचाच रोल मिळाल्याचे दिसते. दिपाली अजुनही आपल्या टिपिकल भूमिकेतून बाहेर येताना दिसत नाही. तिला तीची इमेज बदलविण्याची प्रकर्षाने गरज दिसते. चित्रपटात फारशी गाणी नाहितच. विजय सातघरे यांनी दिग्दर्शित केलेला हा पहिलाच चित्रपट आहे. पहिला प्रयत्न त्यांना बऱ्यापैकी जमल्याचे दिसते.

The sea of marks

I did not see the sea (sorry… ocean!) of marks before the declaration of the result of the 10th standard examination of Maharashtra state. I was surprised when I saw many of the students got 100 out of 100 marks. Hopefully, any of the students did not get the marks above 100! Because, in the sports’ marks of student some students got 21, some got 22 and at max 25…

I was funny to hear the marks of the students. Whatever the marks that I heard were above eighty! Now, we must think to make the first class above 80 percentages! I saw the results on the website of SSC board, there were more than 40 thousands students above 90 percentages! This was great! Now we are producing the bunch of ‘scholar’ students. How the ‘quality’ of these students is improved? I know that the sincere ‘efforts’ made by the education ministry of the Maharashtra state led the result improvement! I must congratulate them!

When I completed my SSC, it was very hard to achieve the 80 percentage marks. The student getting eighty percentages was called as brilliant students. Now, 50 percentages of passed students are made ‘brilliant’ by our educational policy. We were ‘unlucky’ that we did not get the education ministry like todays. After the introduction of pattern 80+20, the ‘quality’ of our students get improved so as the results! By this, schools go chance to improve the ‘quality’ of their students. They achieved a lot in that. The credit goes to the decision makers. After the introduction of ATKT pattern, again the Maharashtrian students stood top in their careers! They got many of the opportunities in their future. Our state ‘emperors’ did not consider why the students are failing but they only consider that after failing also how to improve the ‘quality’ of the students by giving them ATKT!

I must congratulate the state for introduction of ‘best of five’ pattern in SSC exams. This will be very useful to improve the ‘excellence’ and ‘quality’ of the students to stand still in practical life. Now, they must think on the ‘best of three’ pattern. They should have to give the name ‘super three’ to this and calculate the percentages accordingly. The ‘best of one’ pattern is also thinkable. In order to improve more and more quality, education ministry must fight against high court and even Supreme Court. If CBSE and ICSE is producing the brilliant qualitative students by 90 percent marks, then why not we? We must have to squander and shower more and more marks to our students so their ‘quality’ will be improved! We must not have to worry about the decision of any court in this country. Why the courts are made? They don’t know anything about our capabilities.

By all this, we will be able to improve the ‘excellence’, ‘abilities’, ‘knowledge’ and ‘quality’ of the students! So, the Maharashtra will be a proud state that we are having a large population of brilliant students!

Thanks a lot to the educational policies of the government and hats off to them…