'बोल राणी बोल': सत्याचे अनेक चेहरे दाखवणारा एक गुंतागुंतीचा आणि प्रगल्भ चित्रपट

अमेझॉन प्राईमवर प्रदर्शित झालेला आणि आपल्या भन्नाट ट्रेलरमुळे आधीच प्रेक्षकांची उत्सुकता ताणून धरणारा 'बोल राणी बोल' हा चित्रपट सहजासहजी आकलन होणाऱ्या कलाकृतींपैकी नक्कीच नाही. मानवी मानसिकतेचे आणि दृष्टिकोनांचे गुंतागुंतीचे पदर उलगडणारा हा एक सखोल विचार करायला लावणारा चित्रपट आहे.

कथेची सुरुवात एका नेहमीच्या धाटणीसारखी होते, जिथे एक पत्रकार एका खेडेगावात 'माया' नावाच्या रहस्यमयी मुलीची कथा शोधण्यासाठी येतो. मायाचे नुसते नाव काढताच गावकरी भीतीने पळ काढतात. अशा वेळी एक मद्यपी माणूस पत्रकाराच्या मदतीला धावून येतो आणि मायाची पहिली गोष्ट उलगडू लागते. या कथेत माया (सई ताम्हणकर) गेल्या पाच वर्षांपासून साखळदंडाने बांधलेल्या अवस्थेत आणि नवऱ्याच्या अत्यंत जुलमी कैदेत असलेली दिसते. कथेतील हा गूढ आणि काहीसा विस्कळीतपणा प्रेक्षकांना संभ्रमात टाकतो. नक्की काय चालले आहे, हा प्रश्न पडत असतानाच संथगतीने पुढे जाणारा हा पहिला भाग संपतो, पण त्यातून ठोस असे काहीच हाती लागत नाही.

त्यानंतर मायाची गोष्ट सांगण्यासाठी दुसरी एक व्यक्ती पुढे येते आणि मायाचे एक पूर्णपणे वेगळेच रूप पडद्यावर साकार होते. पात्रे तीच असली तरी त्यांचे स्वभाव, वागणे आणि संपूर्ण कथाच बदललेली असते. यातून चित्रपटाच्या कथेचा खरा आवाका लक्षात येऊ लागतो. तिसऱ्या भागात पुन्हा तीच पात्रे एका नवीन रूपात आणि नव्या कथेत समोर येतात. विशेष म्हणजे, या तीनही कथांचा शेवट एकसारखाच असला, तरी सुरुवातीपासून शेवटापर्यंत जाण्याचा त्यांचा प्रवास पूर्णपणे भिन्न आणि वेगवेगळ्या दिशांनी जाणारा आहे. यामुळे प्रेक्षकाची मती काही काळ गुंग होते, परंतु हळूहळू प्रत्येक कथेचे पदर उलगडत जातात.

या चित्रपटाचा खरा गाभा मानवी मानसिकतेवर भाष्य करतो. जेव्हा आपण एखाद्या घटनेबद्दल किंवा व्यक्तीबद्दल पूर्ण सत्य जाणत नसतो, तेव्हा आपण आपल्या सोयीचा चष्मा लावून त्या घटनेकडे पाहतो. कथा सांगणारा माणूस स्वतःच्या कल्पनाविलासाने आणि मानसिकतेनुसार पात्रांची जडणघडण करतो. मायाची गोष्ट सांगणाऱ्या या तीनही व्यक्तींवर त्यांच्या स्वतःच्या आयुष्याचा प्रभाव आहे. पहिल्या कथेत, स्वतःच्या बायकोच्या धाकाला कंटाळलेला मद्यपी राधेराव, मायाला एका पुरुषाची लाचार गुलाम म्हणून रंगवतो. दुसऱ्या कथेत व्यसनाच्या आहारी गेलेली फुलवाली मायालाही व्यसनाधीन दाखवते. तर तिसऱ्या कथेत, प्रेमाचा अर्थ शोधणारा एक स्वच्छंद ड्रायव्हर मायाला एका प्रेमळ आणि सहनशील पत्नीच्या रूपात पाहतो. या साऱ्या गोंधळात माया खऱ्या आयुष्यात नक्की कशी होती आणि तिच्या नवऱ्याचा रहस्यमय अंत कसा झाला, हे कोडे शेवटपर्यंत सुटत नाही. या सर्व घटनांतून काय अर्थ काढायचा, हे दिग्दर्शकाने सर्वस्वी प्रेक्षकांवर सोडले आहे.

पहिल्या दोन कथांमध्ये चित्रपटाचा वेग काहीसा संथ वाटतो. अभिनयाच्या बाबतीत सई ताम्हणकर आणि चिन्मय मांडलेकर यांनी या तीनही वेगवेगळ्या छटा असलेल्या भूमिका अत्यंत ताकदीने पेलल्या आहेत. दुसऱ्या कथेतील चिन्मयचे पात्र त्याच्या नेहमीच्या प्रतिमेला थोडे विजोड वाटते; परंतु सईसारखी अष्टपैलू अभिनेत्री मात्र या सर्वच रूपांमध्ये कमालीची शोभून दिसते आणि पडद्यावर आपली जादू निर्माण करते. ज्यांना चित्रपटातून केवळ निखळ आणि सोपे मनोरंजन हवे आहे, त्यांनी या चित्रपटाच्या वाट्याला न जाणेच योग्य. पण ज्यांना मानवी स्वभावाचे गुंतागुंतीचे पैलू शोधणारी कलाकृती पाहण्याची आवड आहे, त्यांच्यासाठी हा चित्रपट एक वेगळा आणि प्रगल्भ अनुभव नक्कीच ठरू शकतो.

--- तुषार भ. कुटे 

#चित्रपट #परीक्षण #मराठी #कलाकृती