'लास्ट टॉप खांदा': श्रमेश बेटकरचा रुपेरी पडद्यावरील एक हलकाफुलका रोमँटिक प्रवास

'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा' या लोकप्रिय कार्यक्रमातून घराघरांत पोहोचलेला आणि आपल्या अफलातून टायमिंगने प्रेक्षकांना खळखळून हसवणारा श्रमेश बेटकर हा केवळ एक उत्तम अभिनेताच नाही, तर एक कसलेला लेखकही आहे. त्याच्या याच अष्टपैलू टॅलेंटची चुणूक दाखवणारा आणि त्यानेच लिहून मुख्य नायक म्हणून अभिनय केलेला 'लास्ट टॉप खांदा' हा त्याचा पहिलावहिला चित्रपट नुकताच पाहण्याचा योग आला.

श्रमेशला आजवर आपण हास्यजत्रेच्या मंचावर विविध विनोदी ढंगात आणि स्कीट्समध्ये पाहिले आहे. त्यामुळे त्याला अचानक एका चित्रपटाचा मुख्य नायक म्हणून रुपेरी पडद्यावर पाहताना सुरुवातीला थोडेसे जड जाते, हे नक्की. मात्र, काही वेळातच हा रोमँटिक कॉमेडी धाटणीचा चित्रपट प्रेक्षकांना एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जातो आणि एका नव्या अंगाने आपले निखळ मनोरंजन करतो. या चित्रपटाची कथा 'किरण आणि किरण' या दोन पात्रांभोवती गुंफलेली आहे. गंमत म्हणजे, यातील नायक आणि नायिका दोघांचेही नाव 'किरण' असेच आहे आणि ते दोघेही एकमेकांचे अत्यंत जवळचे मित्र (बेस्ट फ्रेंड्स) आहेत. कथानकाला खरी सुरुवात तेव्हा होते, जेव्हा नायिका किरणचे तिच्या जोडीदारासोबत ब्रेकअप होते. या भावनिक पडझडीनंतर ती आपला जिवलग मित्र असलेल्या नायक किरणची भेट घेते आणि एका खऱ्या मित्राप्रमाणे आपल्या मनातील सर्व गुंता, सर्व दुःख त्याच्यासमोर मनमोकळेपणाने व्यक्त करते.

या दोघांच्या संवादांतून आणि भेटीगाठींतून चित्रपटात अनेक हलकेफुलके आणि गमतीदार प्रसंग घडत जातात, जे कथेला हळूहळू पुढे घेऊन जातात. या संपूर्ण प्रवासात नायक किरणचे नायिकेवर असलेले एकतर्फी प्रेम चित्रपटात सातत्याने डोकावत राहते आणि एका वेगळ्याच भावनिक पातळीवर प्रेक्षकांना जोडून ठेवते. मात्र, मध्यंतरीच्या काळात कथेचा हा प्रवास काहीसा संथ गतीने पुढे सरकत आहे, असेही राहून राहून जाणवत राहते. तरीही, या दोघांच्या नात्यातील आणि भावनांचा हा गुंता नक्की सुटणार की नाही, या प्रश्नाचे उत्तर आपणही प्रेक्षक म्हणून पडद्यावर शोधू लागतो. अखेरीस या एकतर्फी प्रेमकहाणीचा शेवट गोड होतो की नाही, हे प्रत्यक्ष चित्रपट पाहिल्यावरच उलगडते.

चित्रपट म्हणून विचार केल्यास, श्रमेशचा मुख्य नायक आणि लेखक म्हणून हा पहिलाच प्रयत्न आहे. हा चित्रपट अतिशय दमदार आहे, असा दावा मी करणार नाही. परंतु, त्याच्यासारख्या एका गुणी आणि होतकरू कलाकाराला भविष्यात याहूनही अधिक चांगले आणि तगडे चित्रपट निश्चितच मिळायला हवेत, ही भावना चित्रपट पाहताना नक्कीच निर्माण होते. चित्रपटाची जमेची बाजू म्हणजे, याचे संपूर्ण चित्रीकरण कोकणातील नयनरम्य अशा भागांमध्ये झालेले आहे, जे डोळ्यांना खऱ्या अर्थाने सुखावणारे आहे. याशिवाय, चित्रपटातील अनेक प्रसंगांमध्ये 'हास्यजत्रे'तील त्याचे सहकारी कलाकार जसे की मंदार मांडवकर, प्रभाकर मोरे, प्रियांका हांडे आणि निखिल बने हे देखील अचानक डोकावताना दिसतात, ज्यामुळे चेहऱ्यावर नकळत हसू येते आणि चित्रपटाला एक वेगळीच रंगत मिळते.

एकंदरीत विचार करता हा चित्रपट चांगला झाला आहे. श्रमेशने या चित्रपटाच्या निमित्ताने रुपेरी पडद्यावर आपल्या अभिनयाचा आणि लेखनाचा 'श्रीगणेशा' नक्कीच चांगल्या प्रकारे केला आहे. त्याच्यात अजूनही प्रगती करण्यास आणि स्वतःला अधिक घासून पुसून लखलखीत करण्यास बराच वाव आहे. आगामी काळात तो आपल्या  लेखणीतून आणि सहजसुंदर अभिनयातून मराठी चित्रपटसृष्टीत याहूनही अधिक उत्तम कलाकृती नक्कीच सादर करेल, असा ठाम विश्वास हा चित्रपट पाहिल्यानंतर वाटतो.

(टीप: चित्रपट युट्युबवर उपलब्ध आहे.)

--- तुषार भ. कुटे 

#मराठी #चित्रपट #परीक्षण