हाकामारी या भूतांमधल्या एका वेगळ्या पात्राबद्दल नारायण धारप यांच्या कादंबरीतून पहिल्यांदा वाचले होते. त्यानंतर इंटरनेटवरच्या काही छोट्या छोट्या कथांमधून ही हाकामारी समोर आली. हृषिकेश गुप्ते यांच्या "हाकामारी" या लघुकादंबरीतून तिची पुनश्च ओळख झाली. मागच्या वर्षी याच लेखकाची "काळजुगारी" ही कादंबरी वाचली होती. त्यांची लेखन शैली ही वाचकाला खिळवून ठेवणारी आहे. आजच्या अनेक लेखकांपैकी अतिशय कमी लेखकांना वाचकांना असे खिळवून ठेवता येते. ही कादंबरी वाचायला घेतल्यानंतर अगदी दीड तासांमध्येच समाप्त झाली.
लेखकाने स्वतःचे बालपण केंद्रस्थानी ठेवून कथेची मांडणी केली आहे. कथा निम्म्यापर्यंत येऊनही हाकामारीचे कोणतेही लक्षण दिसत नाही! परंतु त्यानंतर जसजशी कथा पुढे सरकते तसे विविध प्रसंग वाचकांच्या मनावर पकड घ्यायला लागतात. हाकामारीची एन्ट्री होते. पुन्हा काही कारणास्तव कथा एका वेगळ्या दिशेला सरकते. ही किंबहुना भरकटलेली दिशा पुन्हा कथेला योग्य मार्गावर आणून ठेवते आणि हाकामारी परत चर्चेला येते. शेवटाकडे जाताना एका अनपेक्षित प्रसंगाने आपण हादरून जातो. आणि या प्रसंगाची तसेच हाकामारीची सांगड घातलेली आपल्याला समजते. अनेक प्रश्न मग आपल्या मनाला पडतात. आणि नंतर लेखकच वेगवेगळ्या शक्यतांचा आधार घेत या प्रश्नांची उत्तरे आपल्याला देऊ लागतो. एका अर्थाने आपल्या शोधक मनाचा तो ताबाही घेतो. त्यामुळेच ही गोष्ट रंजक बनलेली आहे. कथा वेगाने पुढे सरकते म्हणूनच एकदा पुस्तक हातात घेतले की खाली ठेववत नाही.
भयकथा वाचकांसाठी ही एक सुंदर लघुकादंबरी आहे.
--- तुषार भ. कुटे
#book #review #marathi #pustak #suspense
No comments:
Post a Comment
to: tushar.kute@gmail.com