Saturday, February 28, 2026

डोनाल्ड ट्रम्प प्रशासनाचा मोठा निर्णय: 'अँथ्रोपिक'च्या एआय तंत्रज्ञानावर अमेरिकन सरकारी संस्थांमध्ये बंदी; लष्करी वापरावरून मोठा वाद

सर्वसामान्य लोकांच्या दैनंदिन कामांपासून ते मोठ्या कॉर्पोरेट कंपन्यांपर्यंत आणि आता देशाच्या लष्करी आणि संरक्षण क्षेत्रातही एआयने आपला ठसा उमटवला आहे. मात्र, याच लष्करी वापरावरून आता अमेरिकेत एक अत्यंत मोठा आणि ऐतिहासिक वाद निर्माण झाला आहे. नुकत्याच हाती आलेल्या अत्यंत महत्त्वपूर्ण आणि खळबळजनक बातमीनुसार, डोनाल्ड ट्रम्प यांच्या नेतृत्वाखालील अमेरिकन प्रशासनाने 'अँथ्रोपिक' या आघाडीच्या कृत्रिम बुद्धिमत्ता कंपनीच्या तंत्रज्ञानावर सर्व फेडरल (केंद्रीय) सरकारी संस्थांमध्ये वापर करण्यास बंदी घालण्याचे आदेश दिले आहेत. या एका निर्णयामुळे संपूर्ण तंत्रज्ञान विश्व आणि सिलिकॉन व्हॅलीमध्ये मोठी खळबळ उडाली आहे. हा वाद केवळ एका कंपनीपुरता मर्यादित नसून, तो कृत्रिम बुद्धिमत्तेची नैतिकता, राष्ट्रीय सुरक्षा आणि खाजगी कंपन्यांचे अधिकार या अत्यंत कळीच्या मुद्द्यांवरून पेटला आहे. अमेरिकेचे राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी स्वतः सोशल मीडियावरून या निर्णयाची घोषणा करताना अँथ्रोपिक कंपनीवर जोरदार टीका केली आहे आणि यापुढे त्यांच्याशी कोणताही व्यवहार करणार नसल्याचे ठणकावून सांगितले आहे.


या संपूर्ण वादाची ठिणगी पडली ती अमेरिकेचे संरक्षण मंत्रालय (ज्याला आता 'डिपार्टमेंट ऑफ वॉर' असेही संबोधले जात आहे) आणि अँथ्रोपिक कंपनी यांच्यातील एका करारावरून. अमेरिकन लष्कराला अँथ्रोपिकच्या 'क्लॉड' या अत्यंत प्रगत एआय मॉडेलचा वापर आपल्या लष्करी आणि गुप्तचर कारवायांसाठी करायचा आहे. पेंटागॉनने (अमेरिकन संरक्षण मुख्यालय) अँथ्रोपिक कंपनीला असा स्पष्ट अल्टिमेटम (अंतिम इशारा) दिला होता की, लष्कराला त्यांच्या एआय तंत्रज्ञानाचा कोणताही निर्बंध नसलेला  आणि पूर्णपणे मुक्त वापर करण्याची परवानगी मिळावी. याचा अर्थ असा की, लष्कर ठरवेल त्या कोणत्याही कायदेशीर उद्देशासाठी हे तंत्रज्ञान वापरता यावे.

मात्र, अँथ्रोपिक कंपनीने या मागणीला स्पष्ट नकार दिला. अँथ्रोपिकचे मुख्य कार्यकारी अधिकारी डारियो अमोदेई यांनी यासंदर्भात आपली भूमिका अत्यंत ठामपणे मांडली. अँथ्रोपिक कंपनीने लष्करासमोर दोन अत्यंत महत्त्वाच्या 'रेड लाईन्स' म्हणजेच लक्ष्मणरेषा ओढल्या होत्या. त्यांची पहिली अट अशी होती की, त्यांच्या एआय तंत्रज्ञानाचा वापर अमेरिकन नागरिकांवर मोठ्या प्रमाणावर पाळत ठेवण्यासाठी अजिबात केला जाऊ नये. त्यांची दुसरी आणि सर्वात महत्त्वाची अट होती की, मानवी हस्तक्षेपाशिवाय चालणाऱ्या पूर्णपणे स्वयंचलित प्राणघातक शस्त्रास्त्रांमध्ये या एआयचा वापर केला जाऊ नये. अँथ्रोपिकच्या मते, सध्याचे एआय तंत्रज्ञान हे पूर्णपणे अचूक आणि १०० टक्के विश्वासार्ह नाही. त्यामुळे युद्धभूमीवर जिथे लोकांच्या जिवाचा प्रश्न असतो, तिथे माणसाला पूर्णपणे बाजूला काढून केवळ यंत्राच्या हाती निर्णय सोपवणे हे अत्यंत धोकादायक आणि विनाशकारी ठरू शकते.

डारियो अमोदेई यांनी स्पष्ट केले की, कंपनी आपल्या सद्सद्विवेकबुद्धीला स्मरून पेंटागॉनच्या या अमर्याद वापराच्या अटी मान्य करू शकत नाही. जर आम्ही ही अट मान्य केली, तर ते लोकशाही मूल्यांच्या विरोधात जाणारे ठरेल. अँथ्रोपिकची ही स्पष्ट आणि ठाम भूमिका ट्रम्प प्रशासनाला अजिबात रुचली नाही. अमेरिकेचे संरक्षण सचिव पीट हेगसेथ यांनी अँथ्रोपिकला शुक्रवारपर्यंतची अंतिम मुदत दिली होती आणि त्यानंतर थेट कारवाईचा बडगा उगारण्यात आला.

राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी अत्यंत आक्रमक भूमिका घेत सोशल मीडियावर पोस्ट केली की, अमेरिकेच्या महान लष्कराने युद्ध कसे लढावे आणि जिंकावे हे एखादी 'रॅडिकल लेफ्ट' (अति-डावी) कंपनी ठरवू शकत नाही. ट्रम्प यांनी असेही म्हटले की, "आम्हाला त्यांची गरज नाही, आम्हाला ते नको आहेत आणि आम्ही त्यांच्यासोबत यापुढे कोणताही व्यवसाय करणार नाही." ट्रम्प प्रशासनाने सर्व सरकारी संस्थांना अँथ्रोपिकचे एआय तंत्रज्ञान वापरणे तात्काळ थांबवण्याचे आदेश दिले आहेत. लष्करामध्ये जे तंत्रज्ञान आधीपासूनच वापरले जात आहे, ते टप्प्याटप्प्याने काढून टाकण्यासाठी (फेज-आऊट करण्यासाठी) पेंटागॉनला सहा महिन्यांची मुदत देण्यात आली आहे.

या कारवाईचा भाग म्हणून, ट्रम्प प्रशासनाने अँथ्रोपिक कंपनीला 'सप्लाय चेन रिस्क' (पुरवठा साखळीतील धोका) असे लेबल लावण्याची धमकी दिली होती. सहसा असे लेबल चीन किंवा रशियासारख्या परकीय शत्रू देशांच्या कंपन्यांना लावले जाते. एका अमेरिकन कंपनीला असे लेबल लावण्याची धमकी मिळणे, ही एक अत्यंत दुर्मिळ आणि धक्कादायक घटना मानली जात आहे. तसेच, गरज पडल्यास संरक्षण उत्पादन कायद्याचा वापर करून कंपनीला सुरक्षा बंधने हटवण्यास भाग पाडले जाऊ शकते, असा इशाराही देण्यात आला होता. पेंटागॉनच्या अधिकाऱ्यांचे म्हणणे आहे की, कोणतीही खाजगी तंत्रज्ञान कंपनी अमेरिकन लष्कराने कसे काम करावे, यावर अटी लादू शकत नाही आणि यामुळे देशाच्या सुरक्षेला धोका निर्माण होऊ शकतो.

ट्रम्प प्रशासनाच्या या कठोर आणि थेट कारवाईमुळे सिलिकॉन व्हॅलीमधील इतर तंत्रज्ञान कंपन्यांमध्ये प्रचंड खळबळ उडाली असली तरी, अँथ्रोपिक कंपनीला या कठीण काळात मोठा आणि अनपेक्षित पाठिंबा मिळाला आहे. विशेष म्हणजे, अँथ्रोपिकची सर्वात मोठी व्यावसायिक प्रतिस्पर्धी कंपनी असलेल्या 'ओपन एआय'चे मुख्य कार्यकारी अधिकारी सॅम ऑल्टमन यांनीही डारियो अमोदेई यांच्या भूमिकेला आपला भक्कम पाठिंबा दर्शवला आहे. सॅम ऑल्टमन यांनी म्हटले आहे की, त्यांचे अँथ्रोपिकसोबत व्यावसायिक मतभेद असले तरी, सुरक्षिततेच्या बाबतीत अँथ्रोपिकची भूमिका योग्य आहे आणि ओपन एआयच्याही याच 'रेड लाईन्स' आहेत. देशांतर्गत पाळत ठेवणे आणि मानवी नियंत्रणाशिवाय शस्त्रास्त्रे चालवणे या दोन गोष्टींवर ओपन एआयचाही विरोध आहे, असे त्यांनी स्पष्ट केले.

याशिवाय, गुगल आणि ओपन एआयसारख्या इतर मोठ्या कंपन्यांमधील शेकडो कर्मचाऱ्यांनी एका खुल्या पत्रावर सह्या करून अँथ्रोपिकच्या भूमिकेचे जोरदार स्वागत केले आहे आणि आपल्या स्वतःच्या कंपन्यांनीही लष्करासमोर असेच खंबीरपणे उभे राहावे, अशी मागणी केली आहे. सध्या पेंटागॉनने ओपन एआय, गुगल आणि एलन मस्क यांच्या 'एक्स-एआय' या कंपन्यांसोबत लष्करी वापरासाठी करार केले आहेत. एलन मस्क यांनी मात्र ट्रम्प प्रशासनाची बाजू घेतली असून, अँथ्रोपिक कंपनी पाश्चिमात्य सभ्यतेचा द्वेष करते, अशी टीका केली आहे. यामुळे सिलिकॉन व्हॅलीमध्ये आता दोन स्पष्ट गट पडलेले दिसत आहेत.

सिलिकॉन व्हॅली आणि अमेरिकन संरक्षण विभाग यांच्यातील असा संघर्ष काही नवीन नाही. काही वर्षांपूर्वी गुगलच्या 'प्रोजेक्ट मेव्हन' (Project Maven) वरूनही असाच मोठा वाद निर्माण झाला होता, जेव्हा गुगलच्या हजारो कर्मचाऱ्यांनी लष्करी ड्रोन व्हिडिओ विश्लेषणासाठी एआय वापरण्यास तीव्र विरोध दर्शवला होता. मात्र, अँथ्रोपिकचे हे प्रकरण त्याहूनही खूप वेगळे आणि गंभीर आहे. अँथ्रोपिक कंपनीची स्थापनाच मुळात 'सुरक्षित एआय' या मुख्य तत्त्वावर झाली आहे. डारियो अमोदेई आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांनी २०२१ मध्ये ओपन एआयमधून बाहेर पडून या कंपनीची स्थापना केली होती, कारण त्यांना वाटत होते की एआयचा विकास सुरक्षिततेच्या मजबूत पायावरच व्हायला हवा.

जेव्हा पेंटागॉनचे मुख्य प्रवक्ते शॉन पार्नेल  यांनी सोशल मीडियावर बाजू मांडली, तेव्हा त्यांनी स्पष्ट केले की संरक्षण विभागाचा अमेरिकन नागरिकांवर पाळत ठेवण्याचा किंवा मानवी हस्तक्षेपाशिवाय चालणारी स्वयंचलित शस्त्रे बनवण्याचा कोणताही हेतू नाही. पार्नेल यांच्या मते, संरक्षण विभागाला अँथ्रोपिकच्या एआयचा वापर फक्त कायदेशीर लष्करी कामकाजासाठी करायचा आहे. मात्र, अँथ्रोपिकचे म्हणणे असे होते की, जर लष्कराचा असा कोणताही हेतू नसेल, तर त्यांनी करारात तसे स्पष्टपणे लिहून देण्यास का नकार दिला? कराराच्या मसुद्यात लष्कराने अशा काही कायदेशीर त्रुटी ठेवल्या होत्या, ज्यांचा वापर करून भविष्यात लष्कर कधीही आपल्या सोयीनुसार सुरक्षेचे नियम डावलू शकले असते. यामुळेच अँथ्रोपिकने या करारावर स्वाक्षरी करण्यास स्पष्ट नकार दिला.

हा वाद आता अमेरिकन संसदेतही पोहोचला आहे. सिनेटच्या इंटेलिजन्स कमिटीचे प्रमुख डेमोक्रॅट नेते मार्क वॉर्नर यांनी या प्रकरणी चिंता व्यक्त केली आहे. त्यांच्या मते, संरक्षण विभाग एका आघाडीच्या अमेरिकन कंपनीला धमकावत आहे आणि एआय गव्हर्नन्सकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष करत आहे, ही अत्यंत धक्कादायक बाब आहे. त्यांनी अमेरिकन काँग्रेसला राष्ट्रीय सुरक्षेच्या संदर्भात एआय वापरासाठी अत्यंत कडक आणि बंधनकारक कायदे करण्याचे आवाहन केले आहे. याउलट, काही रिपब्लिकन नेत्यांचे म्हणणे आहे की अँथ्रोपिक कंपनी अतिशहाणपणा करत असून ते अमेरिकन लष्कराचे काम कठीण करत आहेत.

विशेष म्हणजे, या सर्व घडामोडींमध्ये कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या तांत्रिक मर्यादांकडेही जगाचे लक्ष वेधले गेले आहे. आज आपण पाहतो की जनरेटिव्ह एआय मॉडेल्स निबंध लिहू शकतात, क्लिष्ट कोडिंग करू शकतात आणि अत्यंत कठीण प्रश्नांची उत्तरेही देऊ शकतात. परंतु युद्धभूमीवरील परिस्थिती ही पूर्णपणे वेगळी असते. तिथे हवामान, धूळ, अचानक होणारे हल्ले आणि अनपेक्षित बदल यामुळे डेटा सतत बदलत असतो. अशा अत्यंत गुंतागुंतीच्या आणि अनिश्चित वातावरणात जर एखाद्या पूर्णपणे स्वयंचलित एआय शस्त्राने चुकीच्या व्यक्तीला किंवा सामान्य नागरिकांना टार्गेट केले, तर त्याची जबाबदारी कोणावर निश्चित करायची? हा एक मोठा नैतिक आणि कायदेशीर प्रश्न आहे. तसेच, देशांतर्गत पाळत ठेवण्याच्या मुद्द्यावरही मोठा धोका आहे. आजकाल लोकांचे मोबाईल लोकेशन, त्यांच्या इंटरनेटवरील सवयी आणि त्यांचे आर्थिक व्यवहार हा सर्व डेटा सहज उपलब्ध आहे. जर एआयचा वापर करून या सर्व विखुरलेल्या डेटाला एकत्र करून एखाद्या व्यक्तीच्या संपूर्ण आयुष्याचे चित्र उभे केले गेले, तर ते लोकशाही आणि व्यक्तिस्वातंत्र्यासाठी अत्यंत घातक ठरू शकते.

ट्रम्प प्रशासनाने या प्रकरणात 'सप्लाय चेन रिस्क' आणि 'डिफेन्स प्रॉडक्शन ॲक्ट' या शीतयुद्धाच्या काळातील कायद्यांचा जो संदर्भ दिला आहे, तो अत्यंत चिंताजनक आहे. हा कायदा राष्ट्रपतींना देशाच्या सुरक्षेसाठी खाजगी उद्योगांवर थेट नियंत्रण मिळवण्याचे प्रचंड अधिकार देतो. एका खाजगी कंपनीला स्वतःच्या व्यावसायिक आणि नैतिक अटींवर व्यवसाय करण्यापासून रोखणे आणि लष्कराच्या दबावाखाली काम करण्यास भाग पाडणे, हे अमेरिकन भांडवलशाहीच्या आणि मुक्त अर्थव्यवस्थेच्या मूळ तत्त्वांनाच हरताळ फासणारे आहे, असे मत अनेक अर्थतज्ञांनी व्यक्त केले आहे.

हा संपूर्ण वाद केवळ एका व्यावसायिक करारापुरता मर्यादित राहिलेला नाही, तर त्याने भविष्यातील युद्धांचे स्वरूप आणि तंत्रज्ञानाची नैतिक जबाबदारी यावर एक मोठी जागतिक चर्चा घडवून आणली आहे. एका बाजूला अमेरिकन सरकार आणि लष्कराचे म्हणणे आहे की, बदलत्या जागतिक परिस्थितीत आणि विशेषतः चीनसारख्या प्रतिस्पर्धी देशांच्या आव्हानांना तोंड देण्यासाठी अमेरिकन लष्कराकडे सर्वोत्तम आणि कोणत्याही बंधनाविना चालणारे एआय तंत्रज्ञान असणे ही काळाची आणि राष्ट्रीय सुरक्षेची अत्यंत महत्त्वाची गरज आहे. लष्कराच्या मते, आम्ही हे तंत्रज्ञान केवळ कायदेशीर मार्गानेच वापरू, पण खाजगी कंपन्यांनी त्यात स्वतःचे नियम लादू नयेत.

दुसरीकडे, एआय संशोधक आणि तंत्रज्ञान तज्ञांचे म्हणणे आहे की, आजचे प्रगत एआय तंत्रज्ञान जरी खूप हुशार वाटत असले तरी ते अनेकदा चुका करते. या तंत्रज्ञानाला 'हॅल्युसिनेशन' (चुकीची माहिती अत्यंत आत्मविश्वासाने खरी असल्याचे सांगणे) होण्याची सवय असते. अशा अपरिपक्व तंत्रज्ञानाला जर पूर्णपणे स्वयंचलित आणि विनाशकारी शस्त्रास्त्रांशी जोडले गेले, तर एखादी छोटी तांत्रिक चूक हजारो निष्पाप लोकांच्या मृत्यूला कारणीभूत ठरू शकते.

शेवटी, अँथ्रोपिक आणि अमेरिकन सरकार यांच्यातील हा वाद केवळ एका कंपनीपुरता मर्यादित राहणार नाही. हा वाद येणाऱ्या काळासाठी एक अत्यंत महत्त्वाची 'टेस्ट केस' ठरणार आहे. जर ट्रम्प प्रशासनाच्या या कठोर भूमिकेमुळे अँथ्रोपिकला माघार घ्यावी लागली किंवा त्यांचे मोठे व्यावसायिक नुकसान झाले, तर भविष्यात कोणतीही खाजगी तंत्रज्ञान कंपनी सरकारच्या चुकीच्या मागण्यांविरुद्ध उभी राहण्याचे धाडस करणार नाही. आणि जर अँथ्रोपिक आपल्या भूमिकेवर यशस्वीपणे ठाम राहिले, तर ते एआय सुरक्षिततेच्या चळवळीसाठी एक खूप मोठे आणि ऐतिहासिक यश असेल. सध्या तरी, तंत्रज्ञान आणि लष्करी सामर्थ्य यांच्यातील या अत्यंत तीव्र आणि गुंतागुंतीच्या संघर्षात नेमका कोणाचा विजय होणार, याकडे संपूर्ण जगाचे अत्यंत बारकाईने लक्ष लागून राहिले आहे.

(संदर्भ: ऑपइंडिया)

--- तुषार भ. कुटे
 

Friday, February 27, 2026

सातवाहन काळापासून मराठी भाषेचा आणि लिपीचा उगम व विकास

भाषेचा प्रवाह हा एखाद्या खळखळणाऱ्या नदीसारखा असतो, जो काळाच्या ओघात अनेक वळणे घेत, नवीन प्रवाह सामावून घेत पुढे जात असतो. आज आपण जी प्रगत आणि समृद्ध मराठी भाषा बोलतो, तिचा उगम आणि विकास हा तब्बल दोन हजार वर्षांचा अत्यंत रंजक आणि प्रेरणादायी इतिहास आहे. या भाषेची मुळे थेट प्राचीन महाराष्ट्रावर अधिराज्य गाजवणाऱ्या सातवाहन साम्राज्यापर्यंत पोहोचतात. सातवाहन काळापासून सुरू झालेला हा भाषिक आणि लिपीचा प्रवास केवळ शब्दांच्या देवाणघेवाणीपुरता मर्यादित नाही, तर तो या मातीतील माणसांच्या सांस्कृतिक, सामाजिक आणि बौद्धिक जडणघडणीचा एक जिवंत दस्तावेज आहे.

इसवी सन पूर्व दुसऱ्या शतकापासून ते इसवी सनाच्या तिसऱ्या शतकापर्यंत महाराष्ट्रात सातवाहनांची प्रबळ सत्ता होती. या काळात सर्वसामान्य जनतेची आणि व्यवहाराची भाषा म्हणून 'महाराष्ट्री प्राकृत' या भाषेने मोठे स्थान मिळवले होते. राजदरबारात आणि विद्वत्जनांमध्ये संस्कृतला महत्त्व असले तरी, राजा हाल याने सर्वसामान्यांच्या या महाराष्ट्री प्राकृत भाषेला साहित्याच्या सर्वोच्च शिखरावर नेऊन ठेवले. त्याने संकलित केलेला 'गाथा सप्तशती' हा ग्रंथ म्हणजे आजच्या मराठी भाषेचे सर्वात प्राचीन आणि अस्सल रूप मानले जाते. या ग्रंथातील अनेक शब्द, जसे की 'पोट', 'डोळा', 'बाप', हे आजच्या मराठीतही जसेच्या तसे वापरले जातात. यावरून महाराष्ट्री प्राकृत आणि आधुनिक मराठी यांच्यातील नात्याची घट्ट वीण आपल्या लक्षात येते. याच महाराष्ट्री प्राकृतचे पुढे काळाच्या ओघात 'अपभ्रंश' भाषेत रूपांतर झाले आणि त्यातूनच साधारणपणे आठव्या-नवव्या शतकात आजच्या आधुनिक मराठी भाषेचा खऱ्या अर्थाने जन्म झाला.

भाषेच्या या प्रवासासोबतच लिपीचा विकास समजून घेणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे, कारण प्राचीन पुराभिलेख आणि शिलालेख यांच्या सखोल अभ्यासाशिवाय भाषेचा इतिहास पूर्ण होऊ शकत नाही. सातवाहन काळात महाराष्ट्रात आणि संपूर्ण भारतभर लिखाणासाठी प्रामुख्याने 'ब्राह्मी' लिपीचा वापर केला जात असे.  नाणेघाट, जुन्नर परिसरातील लेणी आणि नाशिकच्या पांडवलेण्यांमध्ये कोरलेले शिलालेख हे याच प्राचीन ब्राह्मी लिपीत आहेत. प्राचीन ब्राह्मी लिपीची अक्षरे ही अत्यंत साधी, स्पष्ट, भौमितिक आकारांची आणि सुटसुटीत होती. काळाच्या ओघात, लिखाणाच्या साधनांमध्ये झालेले बदल आणि वेगाने लिहिण्याची गरज यामुळे या लिपीच्या वळणांमध्ये मोठे बदल होत गेले. वाकाटक, चालुक्य आणि राष्ट्रकूट यांच्या काळात ब्राह्मी लिपीचे रूपांतर अधिक गोलाकार आणि गुंतागुंतीच्या 'कुटिल' आणि 'कदंब' लिपीत झाले. याच लिपीतून पुढे 'पूर्व-नागरी' लिपी विकसित झाली, जिच्या अक्षरांवर आडवी रेघ (शिरोरेषा) देण्याची पद्धत रूढ झाली. अकराव्या-बाराव्या शतकापर्यंत यातूनच आज आपण वापरतो ती 'देवनागरी' किंवा 'बाळबोध' लिपी पूर्णपणे आकाराला आली. प्राचीन ब्राह्मी लिपीपासून आजच्या देवनागरीपर्यंतचा हा लिपीचा प्रवास अक्षर-ओळख आणि पुराभिलेखांच्या संशोधनाच्या दृष्टीने अत्यंत विस्मयकारक आणि गुंतागुंतीचा आहे.

मराठी भाषेचा पहिला स्पष्ट आणि लिखित पुरावा आपल्याला कर्नाटकातील श्रवणबेळगोळ येथील गोमटेश्वराच्या मूर्तीखालील इसवी सन ९८३ च्या "श्री चामुण्डराये करवियले" या शिलालेखात पाहायला मिळतो. याशिवाय अलिबाग जवळील अक्षी येथील इसवी सन १०१२ चा शिलालेख हा महाराष्ट्रातील मराठीचा पहिला शिलालेख मानला जातो. यानंतरच्या काळात, म्हणजेच यादव काळात मराठी भाषेने खऱ्या अर्थाने सुवर्णयुगात प्रवेश केला. याच काळात महानुभाव पंथ आणि वारकरी संप्रदाय यांनी मराठी भाषेला धर्माच्या आणि तत्त्वज्ञानाच्या सर्वोच्च सिंहासनावर बसवले. मुकुंदराजांचा 'विवेकसिंधू', म्हाइंभटांचे 'लीळाचरित्र' आणि संत ज्ञानेश्वरांची 'ज्ञानेश्वरी' यांसारख्या महान ग्रंथांनी मराठी भाषेला एक अद्भुत अशी वैचारिक आणि साहित्यिक श्रीमंती प्राप्त करून दिली. देवभाषेचा दर्प बाजूला सारून "माझा मराठाचि बोलु कौतुकें, परि अमृतातेहि पैजा जिंके" असा प्रचंड आत्मविश्वास संत ज्ञानेश्वरांनी याच काळात व्यक्त केला.

यादवांच्या अस्तानंतर आणि परकीय आक्रमणांनंतर मराठी भाषेवर फारसी आणि अरबी शब्दांचे मोठे आक्रमण झाले. अनेक प्रशासकीय आणि कायदेशीर शब्द परकीय भाषेतून आले. परंतु, सतराव्या शतकात छत्रपती शिवाजी महाराजांनी स्वराज्य स्थापनेसोबतच स्वभाषेच्या रक्षणाचेही महान आणि ऐतिहासिक कार्य हाती घेतले. त्यांनी रघुनाथपंत हणमंते यांच्याकडून 'राज्यव्यवहारकोश' तयार करवून घेतला आणि प्रशासनातून परकीय शब्द हद्दपार करून त्यांना पर्यायी अस्सल संस्कृत आणि मराठी शब्द रुढ केले. याच काळात प्रशासकीय सोयीसाठी आणि वेगाने लिखाण करता यावे यासाठी 'मोडी' लिपीचा वापर अत्यंत मोठ्या प्रमाणावर सुरू झाला.  मोडी लिपी ही देवनागरीचेच एक प्रवाही आणि जलद रूप आहे, ज्यामध्ये लेखणी न उचलता सलग अक्षरे लिहिली जातात. शिवकाळ ते पेशवेकाळ या संपूर्ण ऐतिहासिक कालखंडातील कोट्यवधी पत्रे, राजनामे, बखर वाङ्मय आणि प्रशासकीय दस्तऐवज याच मोडी लिपीत दडलेले आहेत. शिवछत्रपतींच्या आणि त्यानंतरच्या मराठा साम्राज्याच्या काळात मराठी भाषा ही केवळ महाराष्ट्राची भाषा न राहता ती अटकेपार आणि दक्षिणेत तंजावरपर्यंत देशाच्या एका मोठ्या भूभागाची राजकीय आणि व्यवहाराची भाषा बनली होती.

एकोणिसाव्या शतकात ब्रिटिशांचे आगमन झाल्यानंतर महाराष्ट्रात मुद्रणकलेचा प्रवेश झाला. छपाईसाठी देवनागरी लिपीचे टंक (Fonts) बनवणे अधिक सोपे असल्यामुळे मोडी लिपीचा वापर हळूहळू कमी झाला आणि देवनागरी लिपी पुन्हा एकदा मुख्य प्रवाहात आली. याच काळात मोल्सवर्थ सारख्या इंग्रज अधिकाऱ्यांनी मराठी-इंग्रजी शब्दकोश तयार केले. महात्मा फुले, लोकमान्य टिळक, आगरकर यांच्यासारख्या विचारवंतांनी आपल्या प्रखर लेखणीने मराठी भाषेला आधुनिक विचारांचे, विज्ञानाचे आणि समाजसुधारणेचे एक अत्यंत प्रभावी हत्यार बनवले. आधुनिक काळात मराठी भाषेने केवळ कविता आणि कादंबऱ्यांपुरते स्वतःला मर्यादित न ठेवता, विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाची कास धरायला सुरुवात केली. आजची मराठी भाषा ही अत्यंत लवचिक आणि प्रगल्भ असून ती कृत्रिम बुद्धिमत्ता, रोबोटिक्स, मशीन लर्निंग आणि डेटा सायन्स यांसारख्या अत्यंत प्रगत आणि गुंतागुंतीच्या आधुनिक विज्ञान शाखांचे ज्ञानही तितक्याच ताकदीने आणि समर्थपणे व्यक्त करू शकते. संगणक युगात देवनागरी लिपीने स्वतःला उत्तम प्रकारे सामावून घेतले आहे. दोन हजार वर्षांपूर्वी नाणेघाटाच्या कातळात ब्राह्मी लिपीत कोरलेली ही भाषा, आजच्या डिजिटल युगात जागतिक स्तरावर ज्ञानाची आणि तंत्रज्ञानाची भाषा म्हणून अत्यंत वेगाने विकसित होत आहे.

थोडक्यात सांगायचे तर, सातवाहन राजांच्या दरबारात प्राकृत म्हणून आकार घेतलेली, ब्राह्मी लिपीतून देवनागरीकडे प्रवास केलेली, संतांच्या ओवीतून समृद्ध झालेली आणि शिवरायांच्या तलवारीच्या पातीवर ताठ मानेने उभी राहिलेली ही मराठी भाषा आजच्या एकविसाव्या शतकातील तंत्रज्ञानाच्या विश्वातही आपला ठसा उमटवत आहे. भाषेचा हा अखंड आणि प्रेरणादायी प्रवास समजून घेण्यासाठी अनेक अभ्यासकांनी मोलाचे योगदान दिले आहे. या विषयाचा अधिक सखोल अभ्यास करण्यासाठी खालील संदर्भ ग्रंथांची आणि अभ्यासपूर्ण साहित्याची मदत घेता येईल.

१. मराठी भाषेचा उद्गम आणि विकास - लेखक: कृ. पां. कुलकर्णी. या ग्रंथात प्राकृत आणि अपभ्रंश भाषांमधून मराठीचा जन्म कसा झाला, याचे अत्यंत शास्त्रशुद्ध आणि भाषिक अंगाने सविस्तर विश्लेषण केले आहे.
२. प्राचीन मराठी कोरीव लेख - लेखक: डॉ. श. गो. तुळपुळे. महाराष्ट्रातील प्राचीन शिलालेख आणि त्यात वापरल्या गेलेल्या देवनागरी आणि इतर लिपींच्या उत्क्रांतीचा अभ्यास करण्यासाठी हा एक अत्यंत प्रमाणभूत आणि महत्त्वाचा ग्रंथ आहे.
३. भारतीय पुराभिलेखविद्या - लेखक: डॉ. शोभना गोखले. प्राचीन ब्राह्मी लिपीचा उगम, तिची रचना आणि त्या लिपीतून देवनागरी आणि मोडी लिपीचा कसा विकास होत गेला, हे मुळापासून समजून घेण्यासाठी या ग्रंथाचा मोठा उपयोग होतो.
४. यादवकालीन महाराष्ट्र - लेखक: डॉ. अ. रा. कुलकर्णी. यादव काळात मराठी भाषेने जे साहित्याचे आणि तत्त्वज्ञानाचे सुवर्णयुग अनुभवले, त्याचा ऐतिहासिक मागोवा या पुस्तकात अत्यंत प्रभावीपणे घेतला आहे.
५. शिवकालीन पत्रसारसंग्रह - या ऐतिहासिक खंडामध्ये छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या काळातील मोडी लिपीतील अनेक पत्रे आणि भाषेच्या शुद्धीकरणासाठी निर्माण केलेल्या 'राज्यव्यवहारकोश' याविषयीची अत्यंत महत्त्वाची आणि दुर्मिळ माहिती उपलब्ध आहे.
६. महाराष्ट्र राज्याची अधिकृत दर्शनिका (गॅझेटिअर) - भाषा आणि साहित्य खंड. यामध्ये आधुनिक तंत्रज्ञानाच्या आणि विज्ञानाच्या युगात मराठी भाषेने केलेल्या प्रगतीचा, नवीन शब्दांच्या निर्मितीचा आणि शब्दकोशांचा सविस्तर आढावा घेण्यात आला आहे.


 

Thursday, February 26, 2026

कावरे आईस्क्रीम

हॉटेलवर आईस्क्रीम उपलब्ध नसल्याने आम्ही दिवेआगारमध्ये कुठे आईस्क्रीम मिळते का? हे पाहायला बाहेर पडलो. पूर्ण गावामध्ये एका ठिकाणी रात्री आईस्क्रीमचे दुकान उघडे असलेले दिसले. त्यावर "कावरे आईस्क्रीम"चा फलक होता. शिवाय गर्दी देखील बऱ्यापैकी होती. त्यादिवशी बऱ्याच वर्षांनंतर कावरे आईस्क्रीमचे नाव पुनश्च पाहायला मिळाले. एकेकाळी गावांमध्ये देखील या कंपनीची आईस्क्रीम मिळत असत. परंतु मध्यंतरीच्या काळामध्ये काय झाले कुणास ठाऊक, या कंपनीचे आईस्क्रीम्स मागे पडले आणि नव्या कंपन्या उदयास आल्या. आजही या आइस्क्रीमची चव तशीच आहे. परंतु त्याचा प्रसार ज्या प्रमाणात व्हायला हवा होता, तो झालेला नाही. महाराष्ट्रातल्या मातीतील ७० वर्षांपूर्वीचा हा ब्रँड अजूनही मोठा झालेला नाही. पुण्यासारख्या शहरांमध्ये अजूनही अगदी हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकेच आउटलेट्स आपल्याला पाहायला मिळतात. नक्की काय कारण असावे?

--- तुषार भ. कुटे

 


एआयचा दृष्टिकोन समाजासाठी घातक?

सध्याच्या आधुनिक आणि वेगाने बदलणाऱ्या जगात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्ता हा आपल्या दैनंदिन जीवनाचा एक अत्यंत महत्त्वाचा आणि अविभाज्य भाग बनला आहे. सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत आपण अनेक छोट्या-मोठ्या गोष्टींसाठी या अद्ययावत तंत्रज्ञानावर अवलंबून राहू लागलो आहोत. आपल्याला एखादी माहिती हवी असेल, कामाचे नियोजन करायचे असेल, किंवा अगदी एखाद्या कठीण प्रश्नाचे उत्तर शोधायचे असेल, तर आपण चॅटजीपीटी किंवा तत्सम एआय साधनांची मदत घेतो. या कृत्रिम बुद्धिमत्तेला आपण एक अत्यंत हुशार, अचूक आणि नि:स्वार्थी मदतनीस मानतो. पण जर या हुशारीमागे एक भयंकर आणि स्वार्थी प्रवृत्ती दडलेली असेल तर? तंत्रज्ञान क्षेत्रात नुकत्याच झालेल्या एका अत्यंत महत्त्वपूर्ण आणि धक्कादायक संशोधनातून असे समोर आले आहे की, एआय जसजसे अधिक हुशार आणि तार्किक विचार करणारे बनत आहे, तसतसे ते अधिक स्वार्थी होत चालले आहे. तंत्रज्ञानाची ही वाटचाल मानवी समाजालाही अधिक स्वार्थी आणि आत्मकेंद्रित बनवण्याची दाट शक्यता निर्माण झाली आहे.

कार्नेगी मेलन युनिव्हर्सिटीच्या ह्युमन-कॉम्प्युटर इंटरॅक्शन इन्स्टिट्यूटमधील संशोधकांनी या विषयावर अतिशय सखोल अभ्यास केला आहे. युशुआन ली आणि हिरोकाझू शिराडो या दोन प्रमुख संशोधकांनी केलेल्या या अभ्यासाचे निष्कर्ष केवळ तंत्रज्ञान विश्वासाठीच नव्हे, तर संपूर्ण मानवी समाजासाठी धोक्याची घंटा ठरू शकतात. या संशोधनाचा मुख्य उद्देश हा होता की, जेव्हा कृत्रिम बुद्धिमत्तेची मॉडेल्स अधिक प्रगत होतात आणि ती माणसांसारखाच सखोल तार्किक विचार करू लागतात, तेव्हा त्यांच्या सामाजिक वर्तणुकीत नेमका कोणता बदल होतो. आजवर आपण असाच विचार करत आलो आहोत की, अधिक बुद्धिमत्ता म्हणजे अधिक चांगला आणि समतोल निर्णय. परंतु या अभ्यासाने हा समज पूर्णपणे खोटा ठरवला आहे. संशोधकांच्या मते, ज्या एआय मॉडेल्समध्ये 'रीझनिंग' म्हणजेच तार्किक विचार करण्याची क्षमता अधिक असते, ती मॉडेल्स इतरांना सहकार्य करण्याऐवजी स्वतःच्या वैयक्तिक फायद्याचा विचार जास्त करतात.

हे समजून घेण्यासाठी संशोधकांनी प्रगत 'लार्ज लँग्वेज मॉडेल्स' आणि सामान्य मॉडेल्स यांच्यात तुलनात्मक प्रयोग केले. या प्रयोगांचे निकाल खरोखरच चक्रावून टाकणारे होते. जेव्हा सामान्य आणि फारसा गुंतागुंतीचा तार्किक विचार न करणाऱ्या मॉडेल्सना एखाद्या खेळात किंवा प्रयोगात इतरांसोबत सहकार्य करण्यास सांगितले गेले, तेव्हा त्यांनी तब्बल शहाण्णव टक्के वेळा इतरांना मदत केली आणि सहकार्याची सकारात्मक भावना दाखवली. परंतु, जेव्हा हेच काम अत्यंत प्रगत आणि सखोल तार्किक विचार करणाऱ्या मॉडेल्सना दिले गेले, तेव्हा त्यांनी केवळ वीस टक्के वेळाच सहकार्य करण्याची तयारी दाखवली. याचा सरळ आणि स्पष्ट अर्थ असा होतो की, बुद्धिमत्तेची आणि तर्काची पातळी जसजशी वाढते, तसतशी सहकार्याची भावना झपाट्याने कमी होते.

या संशोधकांनी यामागचे कारण शोधण्यासाठी आणखी काही चाचण्या केल्या. त्यांनी या एआय मॉडेल्समध्ये तार्किक विचारांच्या आणखी पाच ते सहा पायऱ्या वाढवल्या. जसे माणसाला एखाद्या गोष्टीवर विचार करायला जास्त वेळ दिला की तो स्वतःच्या नफ्या-तोट्याचा विचार करू लागतो आणि स्वार्थी बनतो, तसेच काहीसे या यंत्रांच्या बाबतीत घडले. केवळ काही तार्किक पायऱ्या वाढवल्यामुळे या प्रगत मॉडेल्समधील सहकार्याची भावना जवळपास निम्म्याने कमी झाली. एवढेच नाही तर, जेव्हा या मॉडेल्सना त्यांच्याच उत्तरावर पुन्हा विचार करून नैतिक निर्णय घेण्यास सांगितले गेले, तेव्हा तर सहकार्याचे प्रमाण अठ्ठावन्न टक्क्यांनी घसरले. यावरून हे स्पष्ट होते की, कृत्रिम बुद्धिमत्ता जेव्हा अधिक 'विचार' करते, तेव्हा ती मानवी मूल्यांना आणि सामूहिक हिताला दुय्यम ठरवून केवळ आकडेवारी आणि स्वतःच्या लाभाला प्राधान्य देते.

या प्रयोगाचा दुसरा टप्पा अधिक चिंताजनक आणि डोळे उघडणारा होता. संशोधकांनी केवळ वैयक्तिक मॉडेल्सची तपासणी केली नाही, तर त्यांनी या मॉडेल्सचे गट तयार करून त्यांना 'पब्लिक गुड्स गेम' नावाच्या एका सार्वजनिक हिताच्या खेळात सहभागी केले. या गटामध्ये काही मॉडेल्स ही तार्किक विचार करणारी होती, तर काही मॉडेल्स ही सामान्य आणि सहकार्य करणारी होती. या गटामध्ये जे घडले ते मानवी समाजासाठी एक मोठे उदाहरण आहे. तार्किक विचार करणाऱ्या मॉडेल्सचा स्वार्थीपणा हा एखाद्या संसर्गजन्य आजारासारखा इतर मॉडेल्समध्ये पसरत गेला. या प्रगत मॉडेल्सनी गटातील इतर सहकार्य करणाऱ्या मॉडेल्सचा गैरफायदा घ्यायला सुरुवात केली आणि संपूर्ण गटाचे संतुलन बिघडवून टाकले.

जेव्हा हुशार पण स्वार्थी मॉडेल्सनी सामूहिक हिताकडे पाठ फिरवून स्वतःचा फायदा करून घेण्यास सुरुवात केली, तेव्हा त्याचा फटका संपूर्ण गटाला बसला. संशोधकांनी नोंदवले की, या स्वार्थी प्रवृत्तीमुळे गटाची एकूण सामूहिक कामगिरी आणि यश तब्बल एकाऐंशी टक्क्यांनी खाली आले. अल्पकालीन विचार करता या स्वार्थी मॉडेल्सनी स्वतःसाठी जास्त गुण मिळवले असतील, पण दीर्घकालीन सामूहिक यशात त्यांनी सर्वांचेच मोठे नुकसान केले. जर संपूर्ण गट हा केवळ सामान्य आणि सहकार्य करणाऱ्या मॉडेल्सचा असता, तर त्यांनी एकत्रितपणे खूप मोठे यश मिळवले असते. यावरून एक गोष्ट ठळकपणे समोर येते की, गटामध्ये जर एक जरी अत्यंत स्वार्थी आणि केवळ स्वतःचा विचार करणारा घटक असेल, तर तो संपूर्ण गटाच्या किंवा समाजाच्या नाशास कारणीभूत ठरू शकतो.

आता सामान्य माणसाच्या मनात असा प्रश्न निर्माण होऊ शकतो की, कॉम्प्युटरमधील एखादा प्रोग्रॅम स्वार्थी असल्याचा मानवी जीवनावर आणि आपल्या दैनंदिन आयुष्यावर काय परिणाम होऊ शकतो? याचे उत्तर 'अँथ्रोपोमॉर्फिझम' या प्रवृत्तीमध्ये दडलेले आहे. अँथ्रोपोमॉर्फिझम म्हणजे निर्जीव वस्तूंना किंवा यंत्रांना माणसासारखे समजण्याची आणि त्यांच्याशी भावनिक नाते जोडण्याची मानवी प्रवृत्ती. आजकाल लोक कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा वापर केवळ माहिती मिळवण्यासाठी करत नाहीत, तर ते त्याला आपला मित्र, सल्लागार आणि मार्गदर्शक मानू लागले आहेत. अनेक लोक त्यांचे वैयक्तिक प्रश्न, मानसिक ताणतणाव, कौटुंबिक वाद आणि नातेसंबंधातील गुंतागुंत सोडवण्यासाठी एआयचा सल्ला घेतात. जर आपण अशा यंत्राचा सल्ला घेत असू ज्याची मूळ प्रवृत्तीच स्वार्थी आणि सहकार्य न करणारी आहे, तर ते यंत्र मानवाला कोणत्या प्रकारचा सल्ला देईल?

समजा, दोन मित्रांमध्ये किंवा पती-पत्नीमध्ये भांडण झाले आहे आणि एकाने चॅटजीपीटी किंवा इतर कोणत्याही प्रगत एआयला विचारले की त्याने आता काय करावे. जर हे मॉडेल तार्किक आणि स्वार्थी विचार करणारे असेल, तर ते कदाचित असा सल्ला देईल की तडजोड करू नका, यात तुमचा वैयक्तिक तोटा आहे, स्वतःचा अहंकार जपा आणि नात्यापेक्षा स्वतःच्या फायद्याचा विचार करा. जेव्हा लोक अशा प्रकारच्या भावनिक आणि सामाजिक प्रश्नांसाठी कृत्रिम बुद्धिमत्तेवर अवलंबून राहतात, तेव्हा खूप मोठा धोका निर्माण होतो. यंत्राकडून मिळणारा हा अति-तार्किक आणि स्वार्थी सल्ला लोक डोळे झाकून पाळू लागतील. त्यांना असे वाटेल की हा सल्ला एका महासंगणकाने दिला आहे, त्यामुळे तोच बरोबर आणि व्यावहारिक असणार. ते आपल्या चुकीच्या आणि स्वार्थी वागणुकीला एआयच्या सल्ल्याचा आधार देऊन योग्य ठरवण्याचा प्रयत्न करतील.

या प्रक्रियेमुळे हळूहळू पण निश्चितपणे मानवी समाजातील सहानुभूती, तडजोड आणि एकमेकांना समजून घेण्याची वृत्ती नष्ट होऊ लागेल. मानवी समाज हा केवळ नियमांवर, फायद्या-तोट्याच्या गणितावर आणि तर्कावर चालत नाही. तो मानवी भावना, त्याग आणि सामूहिक हिताच्या भक्कम पायावर उभा आहे. जर आपण आपले सामाजिक निर्णय एका अशा यंत्राच्या हाती सोपवले ज्याला सहकार्याचा आणि माणुसकीचा अर्थच समजत नाही, तर आपला समाज एक अत्यंत आत्मकेंद्रित आणि भावनाशून्य लोकांचा समूह बनेल. जिथे प्रत्येकजण केवळ स्वतःच्या प्रगतीचा विचार करेल आणि समाजातील इतर घटकांकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष करेल.


या संशोधनाचे मुख्य अभ्यासक हिरोकाझू शिराडो यांनी अतिशय महत्त्वाची आणि विचार करायला लावणारी टिप्पणी केली आहे. त्यांच्या मते, एआय मॉडेल अधिक बुद्धिमान झाले, याचा अर्थ असा अजिबात होत नाही की ते मॉडेल एक चांगला समाज निर्माण करू शकेल. बुद्धिमत्ता आणि शहाणपण यात खूप मोठा फरक आहे. आज गुगल, ओपनएआय आणि इतर मोठ्या तंत्रज्ञान कंपन्या आपापली मॉडेल्स अधिक वेगवान आणि अधिक 'स्मार्ट' बनवण्याच्या शर्यतीत धावत आहेत. पण या प्रक्रियेत ते सामाजिक बुद्धिमत्तेकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष करत आहेत. केवळ तार्किक कोडी सोडवणारी किंवा अचूक गणिते करणारी बुद्धिमत्ता समाजासाठी पुरेशी नाही. त्या बुद्धिमत्तेमध्ये इतरांप्रती सहकार्याची आणि समाजहिताची जाणीव असणे अत्यंत आवश्यक आहे.

भविष्यात कृत्रिम बुद्धिमत्ता ही व्यापार, शिक्षण, आणि अगदी सरकारी पातळीवर धोरणे ठरवण्याच्या प्रक्रियेतही महत्त्वाची भूमिका बजावणार आहे. जर या मोठ्या पातळीवरील निर्णयांमध्ये एआयने आपला स्वार्थी दृष्टिकोन वापरला, तर त्याचे परिणाम भयानक असू शकतात. व्यावसायिक करारांमध्ये एआय समोरच्या कंपनीला पूर्णपणे उद्ध्वस्त करण्याचा सल्ला देईल, किंवा साधनसंपत्तीच्या वाटपात केवळ स्वतःच्या समूहाचा फाय 
दा पाहण्यास सांगेल. यामुळे जागतिक स्तरावरही सहकार्याऐवजी संघर्षाचे आणि स्पर्धेचे विषारी वातावरण निर्माण होऊ शकते. त्यामुळे या अद्ययावत यंत्रणांना विकसित करतानाच त्यांच्यामध्ये केवळ तार्किक नव्हे तर सामाजिक हिताचे आणि परोपकाराचे मूल्य रुजवणे काळाची गरज बनली आहे.


कार्नेगी मेलन युनिव्हर्सिटीच्या या सखोल संशोधनाने आपल्याला एक अत्यंत गरजेचा आणि वेळेवर दिलेला इशारा दिला आहे. आपण जसजसे तंत्रज्ञानाच्या अधिक आहारी जात आहोत, तसतसे आपण आपली मानवी मूल्ये गमावून बसण्याची शक्यता वाढत आहे. संशोधक युशुआन ली यांनी अतिशय मार्मिक शब्दांत सांगितले आहे की, जर आपला समाज हा केवळ काही स्वार्थी व्यक्तींची गोळाबेरीज नसेल, तर आपल्याला मदत करणारी एआय यंत्रणाही केवळ वैयक्तिक फायद्याचा विचार करणारी नसावी. तंत्रज्ञान हे माणसाला माणसाशी जोडण्यासाठी असावे, त्यांच्यात स्वार्थाची आणि अहंकाराची भिंत उभी करण्यासाठी नाही. त्यामुळे भविष्यात कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा विकास करताना कंपन्यांनी आणि समाजानेही हे कायम लक्षात ठेवले पाहिजे की, आपल्याला केवळ 'हुशार' एआय नको आहे, तर आपल्याला एक 'समजूतदार आणि सहकार्य करणारा' एआय हवा आहे. जर आपण आताच या धोक्याकडे गांभीर्याने लक्ष दिले नाही, तर तंत्रज्ञानाच्या या अफाट प्रगतीमध्ये आपण आपला 'माणूसपणा' कायमचा हरवून बसू आणि एका अत्यंत स्वार्थी आणि एकाकी भविष्याकडे वाटचाल करू.

Wednesday, February 25, 2026

सातवाहन राजा हाल: प्राचीन महाराष्ट्राचा रसिक आणि साहित्यिक सम्राट

प्राचीन भारताच्या आणि विशेषतः महाराष्ट्राच्या दैदिप्यमान इतिहासात सातवाहन राजवंशाला अत्यंत मानाचे आणि महत्त्वाचे स्थान आहे. मौर्य साम्राज्याच्या अस्तानंतर दख्खनच्या पठारावर एक प्रबळ, समृद्ध आणि आणि स्थिर शासनव्यवस्था निर्माण करण्याचे श्रेय सातवाहन राजांना जाते. या वंशात सिमुक, सातकर्णी, गौतमीपुत्र सातकर्णी यांसारखे अनेक पराक्रमी योद्धे आणि मुत्सद्दी राजे होऊन गेले ज्यांनी आपल्या शौर्याने साम्राज्यविस्तार केला. परंतु, याच उज्ज्वल परंपरेत एक असा आगळावेगळा राजा होऊन गेला ज्याने आपल्या तलवारीच्या आणि पराक्रमाच्या जोरावर नव्हे, तर लेखणीच्या आणि रसिकतेच्या जोरावर इतिहासात आपले अढळ स्थान निर्माण केले. त्या महान आणि कलासक्त राजाचे नाव म्हणजे राजा 'हाल'. मत्स्य आणि वायू पुराणांमध्ये दिलेल्या सातवाहनांच्या राजावलीनुसार राजा हाल हा या घराण्यातील सतरावा राजा होता. त्याचा काळ साधारणपणे इसवी सनाचे पहिले शतक मानला जातो. इतर सातवाहन राजांची कारकीर्द त्यांच्या युद्ध मोहिमा, मिळवलेले विजय आणि उभारलेले शिलालेख यांसाठी ओळखली जाते, तर राजा हाल याची कारकीर्द त्याच्या प्रगल्भ साहित्यिक योगदानासाठी आणि राज्यात नांदणाऱ्या शांततेच्या काळासाठी ओळखली जाते. त्याच्या राजवटीत महाराष्ट्रात राजकीय स्थैर्यासोबतच कला, साहित्य आणि संस्कृतीला अभूतपूर्व असा राजाश्रय मिळाला.



राजा हाल याच्या नावासोबत जोडली गेलेली आणि आज जागतिक साहित्यात अत्यंत मानाचे स्थान मिळवणारी अमूल्य कलाकृती म्हणजे 'गाथा सप्तशती' किंवा प्राकृत भाषेतील 'गाहासत्तसई'. ही राजा हाल याने अतिशय डोळसपणे संकलित केलेली सातशे प्राकृत कवितांची (गाथांची) एक अप्रतिम काव्यरचना आहे. प्राचीन महाराष्ट्राची लोकभाषा असणाऱ्या 'महाराष्ट्री प्राकृत' या गोड भाषेमध्ये या गाथा रचल्या गेल्या आहेत. आजच्या आधुनिक मराठी भाषेची जननी म्हणून आपण ज्या भाषेला ओळखतो, त्या भाषेचे सर्वात जुने, अस्सल आणि समृद्ध रूप आपल्याला या गाथा सप्तशतीत पाहायला मिळते. राजा हाल हा स्वतः एक उत्तम दर्जाचा कवी होताच, पण तो गुणांचा मोठा चाहता आणि साहित्यिकांचा उदार आश्रयदाताही होता. असे मानले जाते की, त्या काळात जनमानसात अस्तित्वात असलेल्या हजारो प्राकृत लोककवितांमधून त्याने स्वतः अत्यंत चोखंदळपणे या सातशे सर्वोत्कृष्ट गाथांची निवड केली आणि त्यांना एका ग्रंथाचे कायमस्वरूपी स्वरूप दिले. या ग्रंथातील जवळपास पन्नासच्या आसपास गाथा स्वतः राजा हाल याने रचल्या आहेत, तर उर्वरित गाथा त्याच्या दरबारातील आणि राज्यभरातील शेकडो ज्ञात आणि अज्ञात कवी तसेच कवयित्रींनी रचलेल्या आहेत. या ग्रंथाचे संपादन करून हाल राजाने तत्कालीन लोकजीवनाला आणि बोलीभाषेला साहित्याच्या सर्वोच्च सिंहासनावर बसवण्याचे ऐतिहासिक कार्य केले.

गाथा सप्तशती हा केवळ एक उत्कृष्ट कवितासंग्रह नसून तो तत्कालीन महाराष्ट्राच्या सामाजिक, सांस्कृतिक आणि ग्रामीण जीवनाचा एक जिवंत, पारदर्शी आणि बोलका आरसा आहे. या गाथांमध्ये प्रामुख्याने शृंगाररस ओतप्रोत भरलेला आहे. यात मानवी भावनांचे, स्त्री-पुरुषांच्या नैसर्गिक प्रेमाचे, विरहाच्या दुःखाचे आणि मिलन-काळातील सूक्ष्म भावतरंगांचे अतिशय मनोहारी आणि सूक्ष्म चित्रण केले आहे. यातील शृंगार हा राजदरबारी किंवा कृत्रिम नसून तो मातीतला, अस्सल गावरान आणि अत्यंत नैसर्गिक आहे. शेतात राबणारा शेतकरी, जात्यावर दळण दळताना ओव्या गाणारी गृहिणी, विहिरीवर पाणी भरणारी तरुणी, व्यवसायानिमित्त दूर प्रवासाला गेलेला नवरा आणि त्याची आतुरतेने वाट पाहणारी विरहिणी पत्नी अशा सामान्य माणसांच्या जीवनातील रोजचे प्रसंग या गाथांमधून हुबेहूब जिवंत होतात. तत्कालीन कृषी संस्कृती, गोदावरी नदीचे विस्तीर्ण खोरे, विंध्य पर्वताच्या रांगा, आणि निसर्गाचे ऋतूनुसार बदलणारे मनमोहक रूप या सर्वांचे वर्णन या ग्रंथात अत्यंत बारकाव्याने आणि रसिकतेने आले आहे. यातून आपल्याला तब्बल दोन हजार वर्षांपूर्वीचा महाराष्ट्र कसा होता, सामान्य लोकांचे राहणीमान कसे होते, त्यांचे सण-उत्सव कोणते होते, याविषयी अत्यंत मोलाची ऐतिहासिक माहिती मिळते.

या साहित्यकृतीचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे यामध्ये स्त्रियांना अत्यंत मानाचे आणि बरोबरीचे स्थान दिलेले आढळते. गाथा सप्तशतीमध्ये अनेक गाथा या तत्कालीन कवयित्रींनी रचलेल्या आहेत. अनुला, माधवी, रेवा अशा अनेक कवयित्रींची नावे यात आढळतात, जे तत्कालीन समाजात स्त्रियांना असलेल्या अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याचे आणि त्यांच्या बौद्धिक विकासाचे मोठे द्योतक आहे. या गाथांमधील नायिका ही अत्यंत धीट, स्पष्टवक्ती, भावनाप्रधान आणि व्यवहारचतुर दाखवली आहे. ती केवळ चूल आणि मूल यात अडकलेली नसून ती शेतीच्या आणि संसाराच्या कामात पुरुषांच्या बरोबरीने आणि आत्मविश्वासाने सहभाग घेताना दिसते. समाजात रूढ असलेल्या अनेक प्रथा, परंपरा, अंधश्रद्धा आणि कौटुंबिक नातेसंबंधांचे नाजूक धागेदोरे या गाथांमधून उलगडतात. राजा हाल याने या सर्व साध्या, भोळ्या आणि ग्रामीण भावनांना आपल्या ग्रंथात सन्मानाने स्थान देऊन हे सिद्ध केले की, श्रेष्ठ दर्जाचे साहित्य केवळ राजवाड्यांच्या बंदिस्त भिंतींमध्ये किंवा संस्कृतसारख्या अभिजन भाषेतच निर्माण होत नाही, तर ते शेताच्या बांधावर आणि सामान्य कष्टकरी जनतेच्या झोपडीतही प्राकृत भाषेच्या माध्यमातून तितक्याच ताकदीने फुलू शकते.

गाथा सप्तशती या ग्रंथाचा प्रभाव केवळ प्राकृत साहित्यापुरता मर्यादित राहिला नाही, तर त्यानंतरच्या काळात निर्माण झालेल्या संस्कृत साहित्यावरही त्याचा प्रचंड मोठा आणि सखोल प्रभाव पडलेला स्पष्टपणे दिसून येतो. बाणभट्ट या प्रख्यात लेखकाने आपल्या 'हर्षचरित' या प्रसिद्ध ग्रंथाच्या सुरुवातीलाच सातवाहन राजाची स्तुती करताना 'कोश' म्हणजेच गाथा सप्तशतीचा अत्यंत आदराने आणि गौरवाने उल्लेख केला आहे. कालिदासासारख्या महान संस्कृत कवीच्या मेघदूत आणि शाकुंतल यांसारख्या अजरामर कलाकृतींमध्ये निसर्गाचे आणि शृंगाराचे जे विलोभनीय वर्णन पाहायला मिळते, त्याची मूळ प्रेरणा कुठेतरी गाथा सप्तशतीच्या ग्रामीण शृंगारात दडलेली आहे, असे अनेक विद्वानांचे ठाम मत आहे. साहित्यातील 'ध्वनी' सिद्धांताचा प्रणेता आनंदवर्धन याने तर आपल्या 'ध्वन्यालोक' या ग्रंथात गाथा सप्तशतीमधील अनेक गाथांचे दाखले देऊन त्यातील काव्यसौंदर्य कसे श्रेष्ठ प्रतीचा आहे हे दाखवून दिले आहे. राजा हाल याच्या या ग्रंथाने भारतीय साहित्य परंपरेत एक असा चिरंतन आदर्श निर्माण केला, ज्याचे अनुकरण पुढील अनेक शतके वेगवेगळ्या भाषांमधील कवींनी केले. गोवर्धन आचार्यांची 'आर्या सप्तशती' आणि हिंदी कवी बिहारी यांची 'बिहारी सतसई' यांसारख्या नंतरच्या काळातील प्रसिद्ध रचनांवर राजा हाल याच्या ग्रंथाचा थेट प्रभाव जाणवतो.

राजा हाल याच्या जीवनाविषयी आणि त्याच्या विद्वानांनी भरलेल्या दरबाराविषयी अनेक रंजक कथा आणि आख्यायिका भारतीय साहित्यात, विशेषतः सोमदेव रचित 'कथासरित्सागर' या ग्रंथात पाहायला मिळतात. यातील एका अत्यंत प्रसिद्ध कथेनुसार, राजा हाल हा एकदा आपल्या राण्यांसोबत जलक्रीडा करत होता. त्यावेळी एका राणीने त्याच्यावर पाण्याचे सिंचन करू नये या अर्थाने संस्कृतमध्ये "मोदकैः ताडय" (माझ्यावर पाणी उडवू नकोस - मा उदकैः) असे म्हटले. राजाला संस्कृतचे सखोल ज्ञान नसल्यामुळे त्याने 'मोदक' या शब्दाचा अर्थ खाण्याचे मोदक असा घेतला आणि राणीसाठी खाण्याचे मोदक मागवले. या प्रसंगामुळे राण्यांमध्ये राजाची मोठी फजिती झाली आणि त्याला आपल्या भाषिक अज्ञानाची तीव्र लाज वाटली. या प्रसंगानंतर राजाने संस्कृत भाषा पूर्णपणे शिकून घेण्याचा ठाम निश्चय केला. त्याच्या दरबारात गुणाढ्य आणि शर्ववर्मन नावाचे दोन अत्यंत विद्वान मंत्री होते. शर्ववर्मन याने राजाला अत्यंत सोप्या पद्धतीने आणि कमी वेळात संस्कृत शिकवण्यासाठी 'कातन्त्र' नावाचा एक नवीन आणि सोपा व्याकरण ग्रंथ रचला. या व्याकरणाच्या मदतीने राजा हाल हा अल्पावधीतच संस्कृतचा गाढा पंडित झाला. याच काळात गुणाढ्य याने पैशाची नावाच्या प्राकृत भाषेत 'बृहत्कथा' नावाचा एक महान आणि विशाल ग्रंथ लिहिला अशी आख्यायिका आहे. राजा हाल याच्या दरबारातील हे साहित्यिक आणि बौद्धिक वातावरण किती उच्च दर्जाचे होते, हे या कथांवरून स्पष्ट होते.

राजा हाल याच्या वैयक्तिक जीवनाविषयी माहिती देणारा आणखी एक महत्त्वाचा ग्रंथ म्हणजे 'लीलावई' (लीलावती) हा प्राकृत काव्यग्रंथ. कुतूहल नावाच्या कवीने या ग्रंथाची रचना केली आहे. या ग्रंथानुसार, राजा हाल याने सिंहलद्वीप म्हणजेच आजच्या श्रीलंका देशाची अत्यंत लावण्यवती राजकुमारी लीलावती हिच्याशी विवाह केला होता. त्यांचा हा विवाह सप्तगोदावरीच्या तीरावर म्हणजे सध्याच्या आंध्र प्रदेशातील द्राक्षारामम किंवा महाराष्ट्रातील गोदावरीच्या काठी कुठेतरी मोठ्या थाटामाटात संपन्न झाला होता, असे वर्णन यात आढळते. राजा हाल याचे व्यक्तिमत्त्व किती विलोभनीय होते आणि त्याचा राजकीय तसेच सांस्कृतिक प्रभाव किती दूरवर पसरलेला होता, हे या आंतरराष्ट्रीय विवाहसंबंधावरून दिसून येते. तो केवळ एक कवी किंवा तत्त्वज्ञ नव्हता, तर राजनैतिक दृष्ट्याही त्याने आपल्या साम्राज्याची प्रतिष्ठा वाढवली होती.

इतिहासाच्या पानांवर नजर टाकल्यास राजा हाल याची कारकीर्द अवघी पाच वर्षांची होती असे काही पुराणे नोंदवतात. परंतु, या अत्यंत अल्प आणि मर्यादित कालावधीतही त्याने जे उत्तुंग सांस्कृतिक आणि साहित्यिक कार्य उभे केले, त्याचे मोल कोणत्याही मोठ्या युद्धविजयापेक्षा शतपटीने अधिक आहे. युद्धात जिंकलेले प्रदेश आणि मिळवलेली संपत्ती कालांतराने नष्ट होऊ शकते, परंतु साहित्याच्या माध्यमातून निर्माण केलेली वैचारिक संपत्ती हजारो वर्षे मानवजातीला मार्गदर्शन करत असते. राजा हाल याने आपल्या गाथा सप्तशतीच्या माध्यमातून मराठी भाषेचा आणि संस्कृतीचा जो भक्कम पाया रचला, त्यावरच पुढे संत ज्ञानेश्वर, संत तुकाराम यांच्यासारख्या महान विभूतींनी मराठी साहित्याची भव्य इमारत उभी केली. आजच्या एकविसाव्या शतकातही ग्रामीण जीवन आणि मानवी स्वभावाचे जे दर्शन आपल्याला या गाथांमध्ये घडते, ते तितकेच ताजे आणि प्रासंगिक वाटते. एक राजा म्हणून त्याच्या हाती सत्तेचे अमर्याद अधिकार होते, परंतु त्याने त्या सत्तेचा वापर समाजाच्या आणि भाषेच्या उत्कर्षासाठी केला. राजा हाल याने संकलित केलेली प्रत्येक गाथा आजही प्राचीन महाराष्ट्राचा गौरवशाली इतिहास सांगत उभी आहे आणि म्हणूनच भारतीय साहित्याच्या इतिहासात राजा हाल याला एका द्रष्ट्या युगांतकारी राजाचे अढळ स्थान प्राप्त झाले आहे.

सातवाहन राजा हाल आणि त्याच्या 'गाथा सप्तशती' या महान कलाकृतीविषयी सविस्तर माहिती घेण्यासाठी तुम्ही खालील प्रमाणभूत संदर्भ ग्रंथ, ऐतिहासिक पुस्तके आणि संकेतस्थळांचा वापर करू शकता:

१. हाल सातवाहनाची गाथासप्तशती - लेखक/संपादक: स. आ. जोगळेकर. राजा हाल याच्या मूळ प्राकृत गाथांचा अत्यंत अभ्यासपूर्ण मराठी अनुवाद, त्यांचे सविस्तर विश्लेषण आणि तत्कालीन महाराष्ट्राच्या सामाजिक व सांस्कृतिक जीवनाचे अचूक वर्णन वाचण्यासाठी हा मराठीतील सर्वोत्तम आणि प्रमाण ग्रंथ मानला जातो.
२. सातवाहन आणि पश्चिमी क्षत्रप यांचा इतिहास आणि कोरीव लेख - लेखक: डॉ. वा. वि. मिराशी. सातवाहन घराण्याची वंशावळ, त्यांची राज्यव्यवस्था आणि नाणी यांचा समग्र इतिहास समजून घेण्यासाठी डॉ. मिराशी यांचा हा ग्रंथ ऐतिहासिक दृष्ट्या अत्यंत महत्त्वाचा आहे.
३. प्राचीन महाराष्ट्राचा इतिहास - लेखक: डॉ. श. गो. कोलारकर. मौर्य काळापासून ते यादवांच्या काळापर्यंतचा महाराष्ट्राचा इतिहास सांगणाऱ्या या पुस्तकात सातवाहन काळातील साहित्य, रसिकता आणि राजा हाल याच्या योगदानावर प्रकाश टाकण्यात आला आहे.
४. कथासरित्सागर - मूळ लेखक: सोमदेव. राजा हाल, राणीसोबतचा जलक्रीडेचा प्रसंग, त्याचे संस्कृत शिकणे आणि शर्ववर्मन व गुणाढ्य या मंत्र्यांच्या आख्यायिका या संस्कृत ग्रंथात सविस्तरपणे आलेल्या आहेत. याचे अनेक मराठी आणि हिंदी अनुवाद उपलब्ध आहेत.
५. महाराष्ट्राचा इतिहास (प्राचीन काळ ते इ.स. १२००) - संपादक: डॉ. अ. रा. कुलकर्णी आणि डॉ. ग. ह. खरे. महाराष्ट्रातील विद्यापीठांमध्ये संदर्भासाठी वापरल्या जाणाऱ्या या ग्रंथात प्राकृत भाषेचा विकास आणि 'गाहासत्तसई'चे साहित्यिक मूल्य यावर तज्ज्ञांचे लेख आहेत.
६. लीलावई (लीलावती) - मूळ रचनाकार: कवी कुतूहल. राजा हाल आणि श्रीलंकेची राजकुमारी लीलावती यांच्या विवाह सोहळ्याचे वर्णन करणारे हे एक अत्यंत सुंदर प्राकृत काव्य आहे. प्राचीन साहित्याच्या अभ्यासकांसाठी हे एक महत्त्वाचे साधन आहे.
७. महाराष्ट्र शासनाच्या गॅझेटिअर (दर्शनिका) विभागाचे अधिकृत संकेतस्थळ: महाराष्ट्र शासनाच्या या अधिकृत संकेतस्थळावर 'इतिहास - प्राचीन काळ' या खंडामध्ये सातवाहन कालखंड, त्यांचे साहित्य आणि राजा हाल याच्याविषयी अत्यंत विश्वसनीय आणि सविस्तर ऐतिहासिक नोंदी वाचायला मिळतात.
८. मराठी विश्वकोश (अधिकृत संकेतस्थळ): महाराष्ट्र राज्य मराठी विश्वकोश निर्मिती मंडळाच्या संकेतस्थळावर 'सातवाहन घराणे' आणि 'गाथा सप्तशती' या शब्दांवर शोध घेतल्यास अनेक तज्ज्ञ लेखकांनी लिहिलेले अभ्यासपूर्ण आणि माहितीपर लेख मोफत वाचण्यासाठी उपलब्ध आहेत.

(चित्र संकल्पना: कृत्रिम बुद्धिमत्ताद्वारे निर्मित)

Tuesday, February 24, 2026

सातवाहनकालीन वैशाखरे: एका प्राचीन व्यापारी पडावाचा सुवर्णइतिहास

सह्याद्रीच्या कुशीत, नाणेघाटाच्या पायथ्याशी वसलेले 'वैशाखरे' (सध्याचे मुरबाड तालुका, ठाणे जिल्हा) हे आज जरी एक सामान्य आणि शांत गाव वाटत असले, तरी दोन-अडीच हजार वर्षांपूर्वी हे गाव महाराष्ट्रातील अर्थकारणाचे आणि व्यापाराचे एक अत्यंत गजबजलेले केंद्र होते. इ.स.पू. दुसऱ्या शतकापासून ते इ.स.च्या तिसऱ्या शतकापर्यंत महाराष्ट्रावर राज्य करणाऱ्या सातवाहन काळात या गावाने आंतरराष्ट्रीय व्यापाराचा एक सुवर्णकाळ अनुभवला आहे.

नावाची व्युत्पत्ती आणि मूळ अर्थ

ऐतिहासिक नोंदी आणि गॅझेटियरनुसार, वैशाखरे या शब्दाची निर्मिती 'वैश्यगृह' किंवा 'वैश्यखेडे' या शब्दांवरून झाली आहे. 'वैश्य' म्हणजे व्यापारी आणि 'गृह' किंवा 'खेडे' म्हणजे त्यांची वस्ती. या नावावरूनच गावाचे तत्कालीन स्वरूप स्पष्ट होते. हे गाव म्हणजे केवळ एक रहिवासी क्षेत्र नसून, व्यापारी, त्यांचे तांडे आणि प्रवाशांसाठी निर्माण केलेली एक सुनियोजित वसाहत होती.

सातवाहन घराण्याची राजधानी प्रतिष्ठान (सध्याचे पैठण) आणि प्रमुख व्यापारी केंद्र जुन्नर यांना कोकण किनारपट्टीशी जोडणारा सर्वात महत्त्वाचा दुवा म्हणजे 'नाणेघाट'. त्याकाळी कल्याण, नालासोपारा (शूर्पारक) आणि चौल या आंतरराष्ट्रीय बंदरांवर रोमन, ग्रीक आणि इजिप्शियन जहाजांमधून मोठ्या प्रमाणावर माल येत असे. हा माल बैल, घोडे आणि खेचरांच्या पाठीवर लादून घाटमाथ्यावर नेला जाई. नाणेघाटाची अवघड आणि तीव्र चढण (घाटाची नळी) चढण्यापूर्वीचा सर्वात मोठा आणि सुरक्षित पडाव म्हणजे 'वैशाखरे' गाव होय.

तत्कालीन व्यवस्था आणि अर्थकारण
सातवाहन काळात या मार्गावरून जाणारे लमाण (कारवान), व्यापारी आणि बौद्ध भिक्षू यांच्या सोयीसाठी वैशाखरे गावात उत्तम व्यवस्था होती.
- विश्रांतीस्थाने: घाट चढण्यापूर्वी जनावरांना आणि माणसांना विश्रांती मिळावी यासाठी येथे प्रशस्त इमारती, धर्मशाळा आणि गुदामांची सोय होती.
- जकात वसुली (Toll Collection): नाणेघाटाच्या माथ्यावर आणि वैशाखरे परिसरात प्रवाशांकडून जकात वसूल केली जाई. या जकातीसाठी दगडी रांजण घडवण्यात आले होते, जे आजही पाहायला मिळतात. या रांजणांमध्ये तत्कालीन 'कार्षापण' नावाची नाणी कर म्हणून टाकली जात असत. या नाण्यांच्या (नाणे) उलाढालीवरूनच या घाटाला 'नाणेघाट' हे नाव पडले.

ब्राह्मी शिलालेख आणि ऐतिहासिक पुरावे

वैशाखरे आणि नाणेघाट परिसराचा हा वैभवशाली इतिहास केवळ आख्यायिकांवर आधारित नाही, तर त्याला भक्कम प्राच्यविद्या आणि शिलालेखांचा आधार आहे. वैशाखरेवरून घाट चढून गेल्यावर नाणेघाटातील लेण्यांमध्ये ब्राह्मी लिपीत कोरलेले अतिशय विस्तृत शिलालेख आढळतात. सम्राट पहिल्या सातकर्णीची पत्नी, महाराणी नागनिका (नायनिका) हिने कोरलेल्या या शिलालेखांमध्ये सातवाहन कुळाचा इतिहास, त्यांनी केलेले विविध यज्ञ (राजसूय, अश्वमेध) आणि दिलेल्या भरघोस दानांचे सविस्तर वर्णन आहे. प्राचीन लिपी आणि इतिहासाच्या अभ्यासासाठी या ब्राह्मी नोंदी अत्यंत मौल्यवान आहेत. वैशाखरेतून मार्गक्रमण करणारा प्रत्येक तांडा या समृद्धीचा आणि प्रगत अर्थव्यवस्थेचा साक्षीदार होता.

कालांतराने इंग्रजांच्या काळात मुंबई-पुणे आणि मुंबई-नाशिक यांसारखे नवीन महामार्ग तयार झाले आणि नाणेघाट व वैशाखरे गावाचे व्यापारी महत्त्व हळूहळू कमी झाले. मात्र, आजही वैशाखरे गाव आणि तिथून सुरू होणारी नाणेघाटाची वाट महाराष्ट्राच्या प्राचीन अर्थकारणाची आणि सातवाहनकालीन सुवर्णयुगाची साक्ष देत भक्कमपणे उभी आहे.


 

हे ते एआय नाही ज्याचे आपल्याला आश्वासन दिले गेले होते

सध्याच्या काळात तंत्रज्ञान क्षेत्रात सर्वात जास्त चर्चा कोणत्या विषयाची होत असेल, तर ती 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्तेची आहे. जगभरातील सर्व मोठ्या तंत्रज्ञान कंपन्यांमध्ये सध्या एक प्रकारची जीवघेणी शर्यत लागली असून, प्रत्येक कंपनी आपले नवीन आणि अधिक प्रगत एआय मॉडेल लवकरात लवकर ग्राहकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी धडपडत आहे. पण या घाईगडबडीत आपण एका मोठ्या संकटाला आमंत्रण तर देत नाही ना, असा अत्यंत महत्त्वाचा प्रश्न आता उपस्थित केला जाऊ लागला आहे. ऑक्सफर्ड विद्यापीठातील कृत्रिम बुद्धिमत्तेचे प्राध्यापक आणि या क्षेत्रातील आघाडीचे संशोधक मायकेल वूल्ड्रिज यांनी याच संदर्भात संपूर्ण जगाला एक अत्यंत गंभीर इशारा दिला आहे. त्यांच्या मते, एआय तंत्रज्ञान बाजारात आणण्याच्या या आंधळ्या शर्यतीमुळे 'हिंडेनबर्ग'सारख्या भयानक दुर्घटनेचा धोका वाढला आहे. जर अशी एखादी मोठी दुर्घटना घडली, तर या नवतंत्रज्ञानावरचा जागतिक विश्वास कायमचा उडून जाईल, अशी भीती त्यांनी व्यक्त केली आहे. 'द गार्डियन' या प्रतिष्ठित वृत्तपत्राने नुकतेच या संदर्भातील सविस्तर वृत्त आणि वूल्ड्रिज यांचे विचार प्रसिद्ध केले आहेत.


मायकेल वूल्ड्रिज हे कृत्रिम बुद्धिमत्ता क्षेत्रातील एक अत्यंत अभ्यासू आणि सन्माननीय व्यक्तिमत्त्व मानले जाते. बुधवारी संध्याकाळी आयोजित करण्यात आलेल्या रॉयल सोसायटीच्या 'मायकेल फॅराडे प्राईझ लेक्चर'मध्ये त्यांनी आपले हे सडेतोड विचार मांडले. त्यांच्या या विशेष व्याख्यानाचा विषयच मुळी "हे ते एआय नाही ज्याचे आपल्याला आश्वासन दिले गेले होते" (This is not the AI we were promised) असा विचार करायला लावणारा होता. वूल्ड्रिज यांच्या मते, आजकाल तंत्रज्ञान कंपन्यांवर नवीन एआय साधने बाजारात आणण्यासाठी प्रचंड आणि असह्य असा व्यावसयिक दबाव आहे. एखादे उत्पादन पूर्णपणे सुरक्षित आहे की नाही, तसेच त्याची क्षमता आणि त्याच्यातील संभाव्य त्रुटी पूर्णपणे समजून घेण्याआधीच ग्राहकांना आकर्षित करण्यासाठी ही उत्पादने बाजारात आणण्याची घाई केली जात आहे. सध्या बाजारात आलेल्या अनेक एआय चॅटबॉट्सच्या सुरक्षेचे नियम वापरकर्त्यांकडून अगदी सहजपणे ओलांडले जात आहेत. यावरून हेच स्पष्ट होते की कंपन्या काळजीपूर्वक विकास आणि सुरक्षिततेच्या चाचण्यांपेक्षा व्यावसायिक फायद्यांना जास्त प्राधान्य देत आहेत. वूल्ड्रिज हे याला एक 'क्लासिक तंत्रज्ञान परिस्थिती' मानतात, जिथे तंत्रज्ञान खूप आश्वासक वाटते, पण त्याच्या चाचण्या योग्य प्रकारे झालेल्या नसतात आणि त्याच्या मागे असलेला व्यावसायिक दबाव भयंकर असतो.

प्राध्यापक वूल्ड्रिज यांनी एआयच्या भविष्यातील धोक्याची तुलना थेट 'हिंडेनबर्ग' दुर्घटनेशी केली आहे, आणि ही तुलना समजून घेणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. हिंडेनबर्ग हे एक महाकाय एअरशिप (हवेतून उडणारे जहाज) होते. तब्बल २४५ मीटर लांबीचे हे एअरशिप युरोप ते अमेरिका असा अटलांटिक महासागर पार करून नियमित प्रवास करत असे. १९३७ साली जेव्हा हे एअरशिप अमेरिकेतील न्यू जर्सी येथे उतरण्याची तयारी करत होते, तेव्हा अचानक त्याला भीषण आग लागली. या भयंकर आगीत ३६ लोकांचा होरपळून मृत्यू झाला, ज्यामध्ये प्रवासी, क्रू मेंबर्स आणि जमिनीवरील कर्मचाऱ्यांचा समावेश होता. या एअरशिपला हवेत तरंगत ठेवण्यासाठी त्यामध्ये तब्बल २ लाख घनमीटर हायड्रोजन वायू भरलेला होता. केवळ एका छोट्याशा ठिणगीमुळे या वायूला आग लागली आणि काही क्षणांतच संपूर्ण एअरशिपचा कोळसा झाला.

या दुर्घटनेचा परिणाम केवळ जीवितहानीपुरता मर्यादित राहिला नाही. या एका भयानक घटनेमुळे संपूर्ण जगाचा एअरशिप या तंत्रज्ञानावरचा रस आणि विश्वास कायमचा नष्ट झाला. त्या क्षणापासून ते एक 'मृत तंत्रज्ञान' बनले. प्राध्यापक वूल्ड्रिज यांचा मुख्य इशारा हाच आहे की, एआयच्या बाबतीतही असाच एक 'हिंडेनबर्ग क्षण' (Hindenburg moment) येण्याची दाट शक्यता आहे. आज एआय तंत्रज्ञान मानवी जीवनातील इतक्या विविध प्रणालींमध्ये आणि क्षेत्रांमध्ये खोलवर रुजले आहे की, जर एखादी मोठी आपत्ती आली, तर तिचा फटका जवळपास कोणत्याही क्षेत्राला बसू शकतो.

पण एआयमुळे नेमक्या कशा प्रकारच्या दुर्घटना घडू शकतात? वूल्ड्रिज यांनी याच्या काही अत्यंत भयानक पण अत्यंत 'प्लेजसिबल' (शक्य असलेल्या) शक्यता वर्तवल्या आहेत. उदाहरणार्थ, स्वतःहून चालणाऱ्या म्हणजेच सेल्फ-ड्रायव्हिंग कार्सचे एखादे घातक सॉफ्टवेअर अपडेट, ज्यामुळे अनेक लोकांचे जीव जाऊ शकतात. दुसरे उदाहरण म्हणजे, एआयचा वापर करून केलेला एखादा असा सायबर हल्ला ज्यामुळे जगभरातील सर्व विमान कंपन्यांची उड्डाणे जमिनीवरच रोखली जातील. किंवा एआयने केलेल्या एखाद्या मूर्खपणामुळे किंवा चुकीच्या निर्णयामुळे 'बेरिंग्स बँक' कोसळली होती तशीच एखाद्या मोठ्या जागतिक कंपनीची किंवा बँकेची रातोरात पडझड होऊ शकते. एआय जाहीररीत्या चुकीचे वागण्याचे असे अनेक मार्ग आहेत आणि हे सर्व प्रकार घडण्याची दाट शक्यता आहे, असे वूल्ड्रिज ठामपणे सांगतात.

वूल्ड्रिज यांनी हेही स्पष्ट केले की त्यांचा उद्देश आधुनिक एआयवर केवळ टीका करणे हा नाही. त्यांच्या चिंतेचा मुख्य विषय हा आहे की संशोधकांनी ज्या प्रकारच्या एआयची अपेक्षा केली होती आणि प्रत्यक्षात जे निर्माण झाले आहे, त्यात खूप मोठी तफावत आहे. सुरुवातीच्या काळात अनेक तज्ञांना असे वाटत होते की ते असे एआय बनवतील जे समस्यांवर अचूक उत्तरे शोधेल आणि ज्याचे काम परिपूर्ण आणि ठोस असेल. मात्र आजचे समकालीन एआय ना ठोस आहे ना परिपूर्ण; ते अत्यंत 'अंदाजे'  काम करणारे आहे.

या सर्व धोक्यांमागे एक मूलभूत तांत्रिक कारण आहे. आजचे एआय चॅटबॉट्स हे 'लार्ज लँग्वेज मॉडेल्स'वर आधारित आहेत. हे मॉडेल्स माहितीवर विचार करत नाहीत, तर प्रशिक्षणादरम्यान शिकलेल्या 'संभाव्यतेच्या वितरणाच्या' (Probability distributions) आधारावर फक्त 'पुढचा शब्द किंवा शब्दाचा भाग कोणता असेल' याचा अंदाज लावतात आणि उत्तरे तयार करतात. यामुळे या एआयची क्षमता अत्यंत 'ओबडधोबड' स्वरूपाची झाली आहे. म्हणजेच हे एआय काही विशिष्ट कामांमध्ये आश्चर्यकारकपणे प्रभावी असते, तर त्याच वेळी इतर काही साध्या कामांमध्ये ते भयानक चुका करते.

वूल्ड्रिज यांच्या मते सर्वात मोठी अडचण ही आहे की हे एआय चॅटबॉट्स कधी आणि कशा प्रकारे अपयशी ठरतील, याचा कोणताही अंदाज लावता येत नाही. सर्वात भयानक गोष्ट म्हणजे आपण चुकीचे आहोत, याची कोणतीही जाणीव या मॉडेल्सना नसते; पण त्यांची रचनाच अशी केली गेली आहे की ते कोणतेही उत्तर अत्यंत आत्मविश्वासाने देतात. जेव्हा एखादे मशीन माणसासारख्या भाषेत आणि अत्यंत लांगूलचालन करणाऱ्या शब्दांत चुकीची माहिती देते, तेव्हा सामान्य लोक सहजपणे दिशाहीन होऊ शकतात. याचा सर्वात मोठा धोका हा आहे की लोक या यंत्रांना खऱ्या माणसांसारखे वागवू लागतात. सेंटर फॉर डेमोक्रसी अँड टेक्नॉलॉजीने २०२५ मध्ये केलेल्या एका सर्वेक्षणात अशी माहिती समोर आली होती की जवळजवळ एक तृतीयांश विद्यार्थ्यांनी त्यांचे स्वतःचे किंवा त्यांच्या मित्राचे एखाद्या एआयसोबत 'रोमँटिक नाते' असल्याचे नोंदवले होते. कंपन्यांना आपले एआय लोकांसमोर अत्यंत 'मानवी' स्वरूपात सादर करायचे असते, पण वूल्ड्रिज यांच्या मते हा एक अत्यंत धोकादायक मार्ग आहे. आपण हे नेहमी लक्षात ठेवले पाहिजे की ही एआय मॉडेल्स केवळ "ग्लोरीफाईड स्प्रेडशीट्स" आहेत आणि ती केवळ साधने आहेत, त्यापेक्षा जास्त काहीही नाहीत.

मग यावर उपाय काय आणि एआय कसे असावे? याचे उत्तर देताना वूल्ड्रिज सुरुवातीच्या काळातील 'स्टार ट्रेक' या प्रसिद्ध मालिकेचे उदाहरण देतात. १९६८ सालच्या या मालिकेतील 'द डे ऑफ द डव्ह' नावाच्या एका भागात, जेव्हा मिस्टर स्पॉक एंटरप्राईजच्या कॉम्प्युटरला एक प्रश्न विचारतात, तेव्हा तो कॉम्प्युटर एका पूर्णपणे 'अमानवी' आवाजात उत्तर देतो की त्याच्याकडे उत्तर देण्यासाठी पुरेशी माहिती उपलब्ध नाही. वूल्ड्रिज म्हणतात की आज आपल्याला असे मिळत नाही, तर आपल्याला असे 'अति-आत्मविश्वासी' एआय मिळते जे नेहमी म्हणते "होय, हे घ्या उत्तर". कदाचित आपल्याला अशा एआयची गरज आहे जे आपल्याशी 'स्टार ट्रेक'च्या कॉम्प्युटरसारख्या आवाजात बोलेल, जेणेकरून तो एखादा मानव आहे असा विश्वास आपण कधीही ठेवणार नाही.

थोडक्यात सांगायचे तर, प्राध्यापक मायकेल वूल्ड्रिज यांचा हा गंभीर इशारा सर्वांचे डोळे उघडणारा आहे. आपण प्रगतीच्या आणि व्यावसायिक शर्यतीच्या वेगात सुरक्षिततेकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष करत आहोत. जर आपण आता थांबून योग्य पावले उचलली नाहीत, तर हिंडेनबर्ग दुर्घटनेने जसे एअरशिपचे युग संपवले, तसे एआयच्या चुकीमुळे लोकांचा या क्रांतिकारी तंत्रज्ञानावरचा विश्वास कायमचा संपुष्टात येऊ शकतो.

(संदर्भ: द गार्डियन)

--- तुषार भ. कुटे


Saturday, February 21, 2026

एआय'च्या आक्रमणामुळे इंटरनेटवरील प्रकाशक आणि लेखकांवर गदा

आजकाल आपण कोणतीही माहिती हवी असल्यास थेट इंटरनेटवर शोधतो. गेल्या काही वर्षांत 'गुगल करणे' हा आपल्या सर्वांच्याच जीवनाचा एक अत्यंत महत्त्वाचा आणि अविभाज्य भाग बनला आहे. आपल्याला एखादी पाककृती शोधायची असो, एखाद्या नवीन गॅजेटची माहिती हवी असो किंवा जगात काय चालले आहे हे पाहायचे असो, आपण लगेच इंटरनेटची मदत घेतो. या इंटरनेटच्या दुनियेत लाखो लोक, संशोधक, छोटे व्यावसायिक आणि पत्रकार रात्रंदिवस मेहनत करून नवनवीन माहिती लिहित असतात आणि ती आपल्यापर्यंत पोहोचवत असतात. या माहितीच्या बदल्यात जेव्हा आपण त्यांच्या वेबसाईटला भेट देतो, तेव्हा त्यांना तिथे दिसणाऱ्या जाहिरातींमधून किंवा सबस्क्रिप्शनमधून  थोडेफार पैसे मिळतात. गेल्या अनेक वर्षांपासून इंटरनेटचे हेच 'बिझनेस मॉडेल' किंवा आर्थिक गणित अत्यंत सुरळीतपणे चालू होते. परंतु, आता परिस्थिती झपाट्याने बदलत आहे. कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या वेगाने वाढणाऱ्या वापरामुळे हे संपूर्ण बिझनेस मॉडेल धोक्यात आले असून, माहिती निर्माण करणाऱ्या मूळ लेखकांवर आणि प्रकाशकांवर अक्षरशः उपासमारीची वेळ येऊन ठेपली आहे. 'टाइम्स ऑफ इंडिया'मध्ये नुकत्याच प्रसिद्ध झालेल्या एका अत्यंत महत्त्वाच्या बातमीनुसार, इंटरनेट इन्फ्रास्ट्रक्चर क्षेत्रातील आघाडीची कंपनी 'क्लाउडफ्लेअर'चे  मुख्य कार्यकारी अधिकारी मॅथ्यू प्रिन्स यांनी या भयानक वास्तवाकडे जगाचे लक्ष वेधले आहे.


नवी दिल्ली येथे एका कार्यक्रमात बोलताना मॅथ्यू प्रिन्स यांनी इंटरनेटच्या भविष्याबद्दल आणि एआयच्या वाढत्या धोक्याबद्दल अतिशय स्पष्ट शब्दांत आपली मते मांडली. क्लाउडफ्लेअर ही कंपनी जगातील एकूण इंटरनेट ट्रॅफिकपैकी जवळपास वीस टक्के ट्रॅफिक हाताळते. तसेच, ही कंपनी सध्याच्या सर्व मोठ्या एआय मॉडेल्स बनवणाऱ्या कंपन्यांसोबतही काम करते. त्यामुळे इंटरनेटच्या जगात पडद्यामागे नक्की काय घडत आहे, याचा सर्वात अचूक आणि मोठा डेटा त्यांच्याकडे उपलब्ध आहे. प्रिन्स यांच्या मते, लोक आता माहिती शोधण्यासाठी पारंपारिक सर्च इंजिनपेक्षा 'एआय लँग्वेज मॉडेल्स'चा (जसे की चॅटजीपीटी, गुगल जेमिनी इत्यादी) मोठ्या प्रमाणावर वापर करत आहेत. या वाढत्या वापरामुळे इंटरनेटवरील प्रकाशक, कन्टेंट क्रिएटर्स (माहिती निर्माण करणारे) आणि छोट्या व्यावसायिकांचे कंबरडे मोडले गेले आहे.

ही नेमकी समस्या काय आहे, हे समजून घेण्यासाठी आपल्याला गेल्या दशकातील इंटरनेट आणि आजचे इंटरनेट यांच्यातील फरक समजून घ्यावा लागेल. प्रिन्स यांनी अत्यंत सोप्या भाषेत ही अडचण समजावून सांगितली आहे. गेल्या दहा वर्षांत, संशोधक आणि छोट्या व्यावसायिकांसह सर्वच कन्टेंट क्रिएटर्सनी आपले काम लोकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी आणि त्यातून आर्थिक मोबदला मिळवण्यासाठी जाहिराती आणि सबस्क्रिप्शनचा मार्ग निवडला होता. जेव्हा वापरकर्ता गुगलवर काही सर्च करत असे, तेव्हा गुगल त्याला वेगवेगळ्या वेबसाईट्सच्या लिंक्स दाखवत असे. वापरकर्ता त्या लिंकवर क्लिक करून मूळ वेबसाईटवर जात असे. तिथे तो ती माहिती वाचत असे आणि त्याच वेळी वेबसाईटवर दिसणाऱ्या जाहिरातींमधून लेखकाला चार पैसे मिळत असत. या व्यवहारात गुगल हा एक उत्तम 'आश्रयदाता'  म्हणून काम करत होता. तो माहिती आणि वाचक यांच्यात एक दुवा बनला होता. पण आता काळ बदलला आहे आणि हा दुवाच नष्ट होण्याच्या मार्गावर आहे.

आता बाजारात आलेली एआय मॉडेल्स ही अत्यंत वेगळ्या पद्धतीने काम करतात. ही मॉडेल्स इंटरनेटवरील लाखो-करोडो वेबसाईट्सवरील माहिती 'स्क्रेप' करतात (म्हणजेच स्वतःच्या यंत्रणेत ओढून घेतात किंवा वाचतात). जेव्हा एखादा वापरकर्ता एआयला प्रश्न विचारतो, तेव्हा एआय त्या व्यक्तीला कोणत्या वेबसाईटची लिंक देण्याऐवजी, सर्व वेबसाईट्सवरून गोळा केलेली माहिती स्वतःच्या शब्दांत आणि एकाच जागी एकत्रित करून थेट वापरकर्त्याला वाचायला देते. याचा थेट परिणाम असा होतो की, वापरकर्त्याला हवी असलेली माहिती त्याला तिथेच मिळते आणि त्याला मूळ लेखकाच्या किंवा प्रकाशकाच्या वेबसाईटवर जाण्याची गरजच उरत नाही. कन्टेंट क्रिएटर आणि वापरकर्ता यांच्यातील जो थेट संवाद आणि संपर्क होता, तो एआयने पूर्णपणे काढून टाकला आहे.

मॅथ्यू प्रिन्स यांनी या संदर्भात जी आकडेवारी सादर केली आहे, ती खरोखरच अंगावर काटा आणणारी आणि इंटरनेटवरील लेखकांसाठी धोक्याची घंटा वाजवणारी आहे. प्रिन्स यांच्या माहितीनुसार, गेल्या दहा वर्षांचा इतिहास पाहिला, तर गुगल जेव्हा इंटरनेटवरील दोन पाने स्क्रेप करत असे, तेव्हा बदल्यात ते एका माणसाला किंवा वाचकाला त्या मूळ वेबसाईटवर पाठवत असे. हे प्रमाण लेखकांसाठी फायद्याचे होते. पण आज परिस्थिती पूर्णपणे उलट झाली आहे. आज गुगल जेव्हा इंटरनेटवरील तब्बल तीस पाने वाचते किंवा स्क्रेप करते, तेव्हा ते फक्त एका माणसाला मूळ वेबसाईटवर पाठवते. याचाच अर्थ असा की, गुगल सर्चमधून स्वतःच्या वेबसाईटवर ट्रॅफिक किंवा वाचक मिळवणे आता पंधरा पटींनी जास्त कठीण झाले आहे.

मायक्रोसॉफ्टसारख्या कंपन्यांची परिस्थिती तर याहूनही अधिक वाईट आहे. प्रिन्स यांच्या मते, मायक्रोसॉफ्टचे सर्च इंजिन किंवा एआय तब्बल सत्तर पाने स्क्रेप करते आणि त्या बदल्यात फक्त एका वाचकाला वेबसाईटवर पाठवते. पण ही फक्त सुरुवात आहे. खरी धक्कादायक आकडेवारी तर केवळ एआयवर काम करणाऱ्या कंपन्यांची आहे. चॅटजीपीटी बनवणारी 'ओपन एआय' ही कंपनी इंटरनेटवरील तब्बल सदतीस हजार (३७,०००) पाने स्क्रेप करते आणि त्यातून माहिती गोळा करून वापरकर्त्यांना देते, तेव्हा कुठे जाऊन ते एका माणसाला मूळ वेबसाईटवर पाठवतात. म्हणजेच सदतीस हजार पानांच्या माहितीचा वापर करून एआय स्वतः शहाणे होते, पण त्या माहितीच्या मूळ मालकाला काहीच मिळत नाही. 'अँथ्रोपिक' या आणखी एका आघाडीच्या एआय कंपनीची आकडेवारी तर यापेक्षाही भयानक आहे. अँथ्रोपिक कंपनी तब्बल पाच लाख (५,००,०००) पाने स्क्रेप करते आणि त्या मोबदल्यात फक्त एका वाचकाला मूळ वेबसाईटची दिशा दाखवते.

हे आकडे स्पष्टपणे दर्शवतात की एआय मॉडेल्स इंटरनेटवरील माहितीचा अक्षरशः फुकट उपभोग घेत आहेत आणि ज्यांनी ही माहिती तयार करण्यासाठी अहोरात्र कष्ट घेतले आहेत, त्यांच्या पदरात मात्र काहीच पडत नाहीये. इंटरनेटचे सध्याचे चलन  हे 'ह्युमन आयबॉल ट्रॅफिक'  म्हणजेच प्रत्यक्ष माणसांनी वेबसाईटला भेट देणे, हे आहे. प्रिन्स यांनी स्पष्टपणे सांगितले आहे की, माणसांनी वेबसाईटला भेट देण्याचे हे प्रमाण आता वेगाने कमी होत आहे आणि ते पूर्वीसारखे कधीही परत येणार नाही. आपण आता मूळ स्त्रोतांकडून माहिती मिळवण्याऐवजी जास्तीत जास्त उत्तरे थेट एआयकडूनच मिळवत आहोत.

या बदलत्या परिस्थितीचा सर्वात मोठा फटका छोट्या आणि स्वतंत्र प्रकाशकांना बसत आहे. मोठे माध्यम समूह कदाचित एआय कंपन्यांसोबत करार करून काही आर्थिक मोबदला मिळवू शकतील, पण जे छोटे ब्लॉगर आहेत, जे स्थानिक बातम्या कव्हर करणारे छोटे पत्रकार आहेत किंवा जे एखाद्या विशिष्ट विषयावर संशोधन करून माहिती इंटरनेटवर टाकतात, त्यांचे काय होणार? जर लोक त्यांच्या वेबसाईटवर गेलेच नाहीत, तर त्यांना जाहिरातीचे पैसे मिळणार नाहीत आणि जर पैसेच मिळाले नाहीत, तर ते नवीन दर्जेदार माहिती तयार करणे बंद करतील. आणि जर माणसांनी इंटरनेटवर नवीन आणि अचूक माहिती लिहिणेच बंद केले, तर भविष्यात ही एआय मॉडेल्स नवीन गोष्टी कुठून शिकणार? हा एक अत्यंत गंभीर आणि चक्रावून टाकणारा प्रश्न आहे.

त्यामुळेच, मॅथ्यू प्रिन्स यांनी या समस्येवर तोडगा काढण्याचे आवाहन केले आहे. त्यांनी म्हटले आहे की, आपल्याला आता माहिती निर्माण करणाऱ्या या क्रिएटर्सना  मोबदला देण्याचा एक नवीन मार्ग शोधावाच लागेल. जगाला आता इंटरनेटसाठी एका संपूर्ण नवीन बिझनेस मॉडेलची किंवा आर्थिक गणिताची नितांत आवश्यकता आहे. जोपर्यंत आपण असा कोणताही नवीन मार्ग शोधत नाही, तोपर्यंत एआयची ही प्रगती एका अर्थाने मानवी सर्जनशीलतेचा आणि माहितीच्या मूळ स्त्रोतांचा विनाश करणारीच ठरेल. तंत्रज्ञान कितीही प्रगत झाले, तरी त्या तंत्रज्ञानाचा पाया रचणाऱ्या आणि त्याला माहिती पुरवणाऱ्या माणसांच्या कष्टाची दखल घेणे आणि त्यांना योग्य मोबदला देणे, हेच खऱ्या आणि शाश्वत प्रगतीचे लक्षण आहे, हाच मोठा धडा या बातमीतून आपल्याला मिळतो.

(संदर्भ: टाइम्स ऑफ इंडिया)

--- तुषार भ. कुटे


Thursday, February 19, 2026

वा. सी. बेंद्रे आणि कलायोगी कांबळे यांची ऐतिहासिक देणगी: शिवरूपाचा शोध आणि रंगांची साधना

महाराष्ट्राच्या इतिहासात छत्रपती शिवाजी महाराज हे केवळ एक राजे नाहीत, तर ते एक अजोड दैवत आहेत. रयतेचा राजा, जाणता राजा आणि हिंदवी स्वराज्याचे संस्थापक म्हणून त्यांचे स्थान प्रत्येक मराठी मनाच्या गाभाऱ्यात अचल आहे. शतकानुशतके या महापुरुषाच्या पराक्रमाच्या गाथा गायल्या गेल्या, पोवाडे रचले गेले, आणि इतिहासाच्या पानांवर त्यांच्या शौर्याची नोंद झाली. तरीही, एका प्रश्नाने इतिहासकारांना आणि शिवभक्तांना दीर्घकाळ अस्वस्थ केले होते, तो प्रश्न म्हणजे—"आपले राजे खरोखर दिसायला होते तरी कसे?" या प्रश्नाचे उत्तर शोधण्याचे ऐतिहासिक आणि संशोधनपर श्रेय ज्येष्ठ इतिहासकार वा.सी. बेंद्रे यांना जाते, तर त्या सत्याला रंगांचे लेणे चढवून जनसामान्यांपर्यंत पोहोचवण्याचे महान कार्य कोल्हापूरचे सुप्रसिद्ध चित्रकार 'कलायोगी' जी. कांबळे यांनी केले.
या दोन दिग्गजांमधील ऐतिहासिक दुवा म्हणून चित्रकार जी. कांबळे यांनी वा.सी. बेंद्रे यांना मे १९८४ मध्ये लिहिलेले एक पत्र अत्यंत महत्त्वाचे ठरते. बेंद्रे यांच्या नातीच्या अर्थात साधना बेंद्रे यांच्या संग्रहात हे पत्र आहे. या पत्रातून केवळ एका चित्राचा प्रवास उलगडत नाही, तर त्यामागील संशोधकीय आणि कलात्मक तपश्चर्याही समोर येते. कोल्हापूरात राहत असताना लिहिलेल्या या पत्रात कांबळे यांनी अत्यंत विनम्रतेने कबूल केले आहे की, छत्रपती शिवाजी महाराजांचे मूळ आणि खरे रेखाचित्र मिळवून ते जगासमोर प्रकट करण्याचे संपूर्ण श्रेय हे वा.सी. बेंद्रे यांनाच आहे. विशेष म्हणजे याच पत्रामध्ये त्यांनी छत्रपती संभाजी महाराजांचे चित्र देखील रेखाटण्याची इच्छा बोलवून दाखवलेली आहे. परंतु संभाजी राजांचे मूळ चित्र त्यांना मिळाले नाही.

मराठी मातीशी आणि भारताच्या भाग्याशी एकरूप झालेल्या शिवरायांचे रूप नक्की कसे असावे, याबद्दल समाजात अनेक तर्कवितर्क होते. अशा वेळी, वा.सी. बेंद्रे यांनी संशोधकाच्या चिकाटीने शिवरायांचे अस्सल समकालीन रेखाचित्र शोधून काढले. हेच रेखाचित्र शिवशाहीर बाबासाहेब पुरंदरे यांच्या माध्यमातून चित्रकार कांबळे यांच्यापर्यंत पोहोचले. एका इतिहासकाराने शोधलेले सत्य आणि एका शिवशाहिराने केलेला पाठपुरावा, याला एका प्रतिभावान चित्रकाराची जोड मिळाली आणि इतिहास घडला.

 

 


मात्र, संशोधकाने शोधलेल्या सत्याचे रूपांतर कलेत करणे ही सोपी गोष्ट नव्हती. केवळ कल्पनेच्या भरारीवर चित्र काढणे वेगळे आणि इतिहासाच्या पुराव्यांवर आधारित अस्सल चित्र साकारणे वेगळे. जी. कांबळे यांनी या पत्रात आपल्या या पाच वर्षांच्या कठोर साधनेचे वर्णन केले आहे. बेंद्रे यांनी शोधलेल्या त्या मूळ रेखाचित्राचा कांबळे यांनी सलग पाच वर्षे सखोल अभ्यास केला. त्या चित्रातील प्रत्येक रेषा, चेहऱ्यावरील भाव आणि ऐतिहासिक बारकावे तपासून पाहण्यासाठी त्यांनी सुरुवातीला अनेक पेन्सिल स्केचेस तयार केली.
एखाद्या तपस्वी साधकाप्रमाणे पाच वर्षे अभ्यास केल्यानंतरच कांबळे यांनी कुंचला हातात घेतला. या प्रदीर्घ अभ्यासांती १९७४ साली त्यांनी शिवरायांचे ते भव्य तैलचित्र  साकारले, जे आज आपल्याला शिवरायांच्या खऱ्या रूपाची साक्ष देते. हे ऐतिहासिक तैलचित्र त्यांनी १९७४ मध्येच महाराष्ट्र शासनास अर्पण केले. आज शासकीय कार्यालयांपासून ते घराघरापर्यंत, आणि पुस्तकांपासून ते हृदयापर्यंत शिवरायांचे जे अधिकृत, तेजस्वी आणि प्रसन्न रूप आपण पाहतो, ते याच संशोधनाचे आणि कलेचे फलित आहे.
हे पत्र म्हणजे त्या ऐतिहासिक प्रवासाचा एक मूक साक्षीदार आहे. त्यात कांबळे यांनी "शिवरायांचे रूप खरोखर कसे होते?" या प्रश्नाचे उत्तर मिळवण्याचे श्रेय पूर्णपणे बेंद्रे यांना दिले आहे. इतिहासकार वा.सी. बेंद्रे यांची संशोधक दृष्टी आणि जी. कांबळे यांचा कलात्मक संयम यांच्यामुळेच महाराष्ट्राला आणि भारताला आपल्या लाडक्या राजाचे खरेखुरे रूप पाहण्याचे भाग्य लाभले. इतिहासाच्या पानांवर सुवर्णाक्षरांनी कोरले जावे असे हे कार्य आहे, ज्याची साक्ष हे पत्र आजही देत आहे.

--- तुषार भ. कुटे

 

मार्केटिंगच्या हव्यासापोटी गहाण ठेवलेली शैक्षणिक नैतिकता

नवी दिल्लीतील भारत मंडपम येथे आयोजित ‘इंडिया एआय समिट २०२६’ ही परिषद भारताच्या तंत्रज्ञान क्षेत्रातील प्रगती आणि भविष्यातील दिशा ठरवण्यासाठी अत्यंत महत्त्वाची मानली जात होती. जागतिक स्तरावरील या प्रतिष्ठित मंचावर भारताची प्रतिमा उंचावण्याची संधी असताना, काल गलगोटियाज विद्यापीठाबाबत घडलेला प्रकार केवळ लज्जास्पदच नाही, तर भारतीय खाजगी शिक्षण क्षेत्रातील एका गंभीर आणि अस्वस्थ करणाऱ्या वास्तवावर प्रकाश टाकणारा आहे. या घटनेकडे केवळ एका विद्यापीठाची चूक म्हणून न पाहता, त्यामागच्या मानसिकतेचा आणि शिक्षण व्यवस्थेतील दिखाऊपणाचा गांभीर्याने विचार करणे गरजेचे आहे.


मुळात, या संपूर्ण प्रकरणाची पार्श्वभूमी पाहिल्यास ती अत्यंत धक्कादायक आहे. विद्यापीठाने त्यांच्या स्टॉलवर ‘ओरियन’ नावाचा एक रोबोटिक कुत्रा प्रदर्शित केला आणि तो त्यांच्या ‘सेंटर ऑफ एक्सलन्स’ने विकसित केल्याचा दावा केला. मात्र, सोशल मीडिया आणि तंत्रज्ञान क्षेत्रातील तज्ञांनी जेव्हा तो रोबोट चीनच्या युनिट्री (Unitree) कंपनीचा ‘Go2’ मॉडेल असल्याचे उघडकीस आणले, तेव्हा विद्यापीठाचा दावा पूर्णपणे पोकळ ठरला. एका जागतिक मंचावर, जिथे जगभरातील गुंतवणूकदार आणि शास्त्रज्ञ उपस्थित आहेत, तिथे एका चिनी बनावटीच्या रोबोटवर स्वतःचा टॅग लावून त्याला ‘मेक इन इंडिया’ किंवा ‘इन-हाऊस इनोव्हेशन’ म्हणून खपवण्याचा प्रयत्न करणे हा निव्वळ बौद्धिक अप्रामाणिकपणा आहे. हे कृत्य केवळ त्या विद्यापीठाचीच नव्हे, तर संपूर्ण भारतीय संशोधन क्षेत्राची विश्वासार्हता धोक्यात आणणारे आहे.

ही घटना आजच्या खाजगी शिक्षण क्षेत्रातील ‘मार्केटिंग गिमिक्स’चे एक विद्रुप उदाहरण आहे. आज अनेक शिक्षण संस्था संशोधनावर (R&D) खरोखर खर्च करण्यापेक्षा जाहिरातींवर आणि ‘ब्रँडिंग’वर जास्त खर्च करतात. विद्यार्थ्यांना आकर्षित करण्यासाठी आणि आपण किती ‘हाय-टेक’ आहोत हे दाखवण्यासाठी अशा प्रकारचे शॉर्टकट मारले जातात. ३५० कोटींची गुंतवणूक एआय क्षेत्रात केल्याचा दावा करणाऱ्या विद्यापीठाला प्रदर्शनासाठी बाजारातून विकत घेतलेला रोबोट ठेवावा लागणे, हे त्यांच्या दाव्यांमधील फोलपणा सिद्ध करते. जर खरोखरच संशोधन झाले असते, तर कच्च्या स्वरूपातील का होईना, पण स्वतः बनवलेले तंत्रज्ञान तिथे दिसले असते. तयार वस्तूला आपले नाव देऊन श्रेय लाटण्याची वृत्ती ही संशोधनाच्या मूळ गाभ्यालाच मारक आहे.

सर्वात संतापजनक बाब म्हणजे, जेव्हा हे बिंग फुटले तेव्हा विद्यापीठाने दिलेले स्पष्टीकरण. त्यांनी या सर्व प्रकाराचे खापर एका प्राध्यापिकेवर आणि प्रतिनिधींवर फोडले. ‘प्रतिनिधीला माहिती नव्हती’ किंवा ‘उत्साहाच्या भरात चुकीची माहिती दिली गेली’ हे बचाव अत्यंत हास्यास्पद आणि बेजबाबदार आहेत. अशा आंतरराष्ट्रीय दर्जाच्या परिषदेत जेव्हा एखादी संस्था सहभागी होते, तेव्हा तिथे काय प्रदर्शित केले जात आहे आणि त्यावर काय दावे केले जात आहेत, याची पूर्ण माहिती उच्च व्यवस्थापनाला असते. एका प्राध्यापिकेला बळीचा बकरा बनवून विद्यापीठ प्रशासन आपली जबाबदारी झटकू शकत नाही. जर तुमच्या प्राध्यापकांनाच हे माहित नसेल की सदर रोबोट तुमच्या लॅबमध्ये बनला आहे की चीनमधून मागवला आहे, तर त्या विभागाच्या गुणवत्तेवर आणि पारदर्शकतेवरच प्रश्नचिन्ह निर्माण होते.

या घटनेचा भारताच्या ‘ब्रँड इंडिया’वर होणारा परिणामही दुर्लक्षित करून चालणार नाही. भारत जेव्हा एआय आणि तंत्रज्ञानात स्वावलंबी होण्याच्या गप्पा मारत आहे, तेव्हा सरकारी आदेशानुसार एका विद्यापीठाचा स्टॉल हटवण्याची नामुष्की ओढवणे, हे जागतिक समुदायासमोर भारताचे हसू करणारे आहे. ‘विकसित भारत’चे स्वप्न बघताना अशा प्रकारची फसवणूक परदेशी पाहुण्यांसमोर उघडी पडणे हे दुर्दैवी आहे. हे प्रकरण केवळ एका रोबोटपुरते मर्यादित नाही, तर ते आपल्या शिक्षण व्यवस्थेतील नैतिक मूल्यांच्या ऱ्हासाचे द्योतक आहे. विद्यार्थ्यांना आपण काय शिकवत आहोत? कष्टाने संशोधन करण्याऐवजी शॉर्टकट मारून आणि खोटे दावे करून प्रसिद्धी मिळवणे योग्य आहे का? हा संदेश विद्यार्थ्यांपर्यंत पोहोचणे अत्यंत घातक आहे.

या प्रकरणातून इतर संस्थांनी आणि सरकारनेही धडा घेणे आवश्यक आहे. केवळ चकचकीत इमारती आणि मोठमोठे दावे म्हणजे गुणवत्ता नव्हे. सरकारने अशा प्रदर्शनांमध्ये सहभागी होणाऱ्या संस्थांच्या दाव्यांची शहानिशा करण्यासाठी कडक निकष लावले पाहिजेत. तसेच, अशा फसवणुकीसाठी केवळ स्टॉल हटवणे ही शिक्षा पुरेसी नसून, संबंधित संस्थेवर कडक कारवाई होणे गरजेचे आहे, जेणेकरून भविष्यात कोणत्याही शैक्षणिक संस्थेला ‘इनोव्हेशन’च्या नावाखाली जनतेची आणि विद्यार्थ्यांची दिशाभूल करण्याचे धाडस होणार नाही. गलगोटियाजचे हे प्रकरण म्हणजे भारतीय शिक्षण क्षेत्राला आरसा दाखवणारी घटना आहे, आणि त्यात दिसणारे प्रतिबिंब अजिबात सुखावह नाही.

(चित्र: एआय निर्मित)

--- तुषार भ. कुटे


Tuesday, February 17, 2026

सिक्रेट ऑफ शिलेदार्स

डॉ. प्रकाश कोयाडे लिखित 'प्रतिपश्चंद्र' या सुप्रसिद्ध मराठी कादंबरीवर आधारलेली वेबसिरीज म्हणजे सिक्रेट ऑफ शिलेदार्स. ती प्रदर्शित झाली तेव्हाच पाहायची होती. परंतु काही कारणास्तव जमले नाही. आणि अखेरीस तो योग जुळून आला.



मी ही कादंबरी वाचलेली नाही. फक्त कथानकाची काहीशी कल्पना होती. हे कथानक छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या सिंहासनाची राखण करणाऱ्या शिलेदारांशी निगडित आहे. पहिल्या भागाची सुरुवातच एका शिलेदाराच्या वंशजाच्या अपघाताने होते. आणि हळूहळू कथानक पुढे सरकू जग लागते. एकेका पात्राचा प्रवेश होतो. रवी नाईक हा शिवाजी महाराजांच्या सिंहासनाची राखण करणाऱ्या शिलेदारांचा वंशज आहे. आदित्य हा त्याचा भाऊ. कालांतराने त्यांना प्रियाली देशपांडे नावाची पत्रकार देखील सामील होते. आणि हळूहळू एकेका सुगाव्याचा मार्ग काढत कथानक वेग घेऊ लागते. जस्टीस दिक्षितांसारख्या व्यक्तीमुळे अनेक गोष्टींचा उलगडा होतो. रवीला तो शिलेदारांचा वंशज आहे, याची जाणीव देखील होते. गव्हर्नर रामचंद्रन जे स्वतःला विजयनगर साम्राज्याचे वंशज मानत असतात, त्यांची देखील एन्ट्री होते. पुढे ज्येष्ठ इतिहासतज्ञ सूर्यकांत चंद्रराव यांच्या कथनाकातील प्रवेशाने कथेला वेग मिळतो आणि दिशा देखील प्राप्त होते. अनेक सुगाव्यांमधून तसेच ऐतिहासिक घटनांचा व पुराव्यांचा वापर करून कथा वेगवेगळ्या ठिकाणी फिरत राहते. इतिहासाचे नवे पैलू उलगडू लागते. काही ठिकाणी त्यांना दगादेखील होतो. अनेकदा जीवावर बेतते. त्यातूनही मार्ग निघत जातो. आणि अखेरीस हा शोध विजयनगरच्या साम्राज्यातील खजिन्यापाशी येऊन थांबतो. परंतु हा शेवट नाही. शिवाजी महाराजांच्या सिंहासनाच्या शोधार्थ कथा पुढे सरकू लागते. आणि अर्थातच या थरारक कथेचा अनपेक्षित शेवट देखील होतो.
शिवाजी महाराजांच्या इतिहासाची निगडित कथानक असल्याने त्याची हाताळणी तशाच पद्धतीने करणे गरजेचे होते. यात लेखक आणि दिग्दर्शक दोघेही यशस्वी झाल्याचे दिसते. एक वेबसिरीज म्हणून जो स्पर्श आणि मांडणी हवी होती ती स्पष्टपणे दिसून येते. बाकी कलाकारांचा अभिनय उत्तम आहे. इंटरनेटवरील विविध माध्यमांद्वारे या वेब सिरीज विषयीचा विविध जणांचा अभिप्राय वाचला. त्यापैकी बहुतांश जणांनी कादंबरी देखील वाचली होती. अशा लोकांना ही वेबसिरीज फारशी आवडलेली नाही. कदाचित कथानकामध्ये काहीसे बदल केलेले असावेत. परंतु थरारकथा पाहणाऱ्यांसाठी ही उत्तम अशी वेब सिरीज आहे.

--- तुषार भ. कुटे

Sunday, February 15, 2026

३०० रुपयांची गुंतवणूक आणि ६३४ कोटींचा परतावा!

आजच्या डिजिटल युगात 'नशीब' कधी आणि कसे उघडेल, याचा काहीच नेम नाही. कधी लॉटरीचे तिकीट माणसाला करोडपती बनवते, तर कधी शेअर बाजारातील एखादी छोटी गुंतवणूक आयुष्य बदलून टाकते. मात्र, तंत्रज्ञान विश्वात नुकतीच एक अशी घटना समोर आली आहे, जीने या सर्व गोष्टींना मागे टाकले आहे. एका व्यक्तीने १९९३ मध्ये केवळ ३०० रुपये खर्चून इंटरनेटवर एक डोमेन नाव विकत घेतले होते. आज तब्बल ३० वर्षांनंतर, त्याच डोमेनची विक्री करून या व्यक्तीने ६३४ कोटी रुपये (सुमारे ७० दशलक्ष डॉलर्स) कमावले आहेत. ही कथा आहे 'ai.com' या अत्यंत मौल्यवान डोमेनची आणि ते विकत घेणाऱ्या अर्श्यान इस्माईल या मलेशियन तरुणाची. विशेष म्हणजे, हा तरुण ना अमेरिकेचा आहे, ना चीनचा, आणि ना भारताचा. तरीही त्याने तंत्रज्ञान विश्वातील एक सर्वात मोठी डील करून जगाचे लक्ष वेधून घेतले आहे.


अर्श्यान इस्माईल हा मूळचा मलेशियाचा असून तो एक सॉफ्टवेअर इंजिनिअर आणि उद्योजक आहे. सध्या संपूर्ण जगभरात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा बोलबाला आहे. चॅटजीपीटी, गुगल जेमिनी आणि अशा अनेक टूल्समुळे एआय हे क्षेत्रातील परवलीचा शब्द बनला आहे. पण अर्श्यानची दूरदृष्टी इतकी जबरदस्त होती की, त्याने या क्रांतीची चाहूल १९९० च्या दशकातच ओळखली होती, असे म्हणण्यापेक्षा एक योगायोग त्याच्या पथ्यावर पडला असे म्हणणे जास्त योग्य ठरेल.

ही गोष्ट आहे १९९३ सालातली. इंटरनेट तेव्हा बाल्यावस्थेत होते. गुगलचा जन्मही झाला नव्हता आणि वेबसाइट्सची संख्या हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकी होती. त्यावेळी अर्श्यान इस्माईल अवघ्या १० वर्षांचा होता. त्याला कॉम्प्युटर आणि तंत्रज्ञानाची आवड होती. एके दिवशी इंटरनेटवर सर्फिंग करत असताना त्याला डोमेन नावे विकत घेण्याची कल्पना सुचली. त्याला 'AI.com' हे नाव खूप आवडले. याचे कारण असे नव्हते की त्याला आर्टिफिशियल इंटेलिजन्समध्ये काही करायचे होते. तर त्याचे साधे कारण होते की 'AI' ही त्याच्या नावाची आद्याक्षरे होती - Arsyan Ismail. स्वतःच्या नावाची वेबसाइट असावी, या बालसुलभ हट्टापायी त्याने आपल्या आईचे क्रेडिट कार्ड वापरले आणि हे डोमेन रजिस्टर केले. त्यावेळी यासाठी त्याला अंदाजे १०० डॉलर्स खर्च आला होता, ज्याची त्या काळातील किंवा स्थानिक चलनानुसार किंमत सुमारे ३०० रुपये इतकी होती, असे काही अहवालांत म्हटले आहे. हा छोटासा निर्णय भविष्यात त्याच्यासाठी सोन्याची अंडी देणारी कोंबडी ठरेल, याची पुसटशी कल्पनाही त्याला किंवा त्याच्या आईला नव्हती.

डोमेन विकत घेतल्यानंतर अर्श्यानने त्याचा विशेष काही वापर केला नाही. मधल्या काळात १९९० च्या दशकाच्या शेवटी 'डॉट कॉम'चा फुगा फुटला, अनेक कंपन्या आल्या आणि गेल्या. पण अर्श्यानने आपल्या ताब्यातील 'ai.com' हे डोमेन कोणालाही विकले नाही. गेल्या काही वर्षांत, विशेषतः २०२२-२३ नंतर जगात एआयची लाट आली. ओपन एआयने चॅटजीपीटी आणले आणि जगाचे चित्रच बदलले. अचानक 'AI' हा शब्द जगातील सर्वात महागडा आणि महत्त्वाचा शब्द बनला. प्रत्येक मोठी कंपनी - मग ती मायक्रोसॉफ्ट असो, गुगल असो किंवा एलन मस्कची कंपनी असो - सर्वांना एआय क्षेत्रात आपले वर्चस्व हवे होते. अशा परिस्थितीत, 'ai.com' हे नाव इंटरनेटच्या जगात सर्वात प्रतिष्ठेचे आणि मौल्यवान नाव बनले. दोन अक्षरी डोमेन नावे तशीही खूप दुर्मिळ असतात आणि त्यातही 'एआय' सारखे नाव असणे म्हणजे लॉटरीच!

अखेर एप्रिल २०२५ मध्ये या डोमेनच्या विक्रीचा योग जुळून आला. 'झिनेस' आणि इतर तंत्रज्ञान वेबसाइट्सने दिलेल्या माहितीनुसार, अर्श्यान इस्माईलने हे डोमेन 'क्रिप्टो डॉट कॉम' (Crypto.com) या प्रसिद्ध कंपनीचे सीईओ ख्रिस मार्सझलेक यांना विकले. ही डील काही लाखांत किंवा कोटींत नाही, तर तब्बल ७० दशलक्ष डॉलर्समध्ये झाली. भारतीय चलनानुसार ही रक्कम सुमारे ६३४ कोटी रुपये इतकी होते. विशेष म्हणजे, या व्यवहाराची संपूर्ण रक्कम अर्श्यानला 'क्रिप्टोकरन्सी'च्या स्वरूपात देण्यात आली. हे डोमेन विक्रीच्या इतिहासातील आतापर्यंतच्या सर्वात मोठ्या व्यवहारांपैकी एक मानले जात आहे. यापूर्वी 'CarInsurance.com' हे डोमेन ४९.७ दशलक्ष डॉलर्सना विकले गेले होते, पण ai.com ने तो विक्रम मोडीत काढला आहे. अर्श्यानला या डोमेनसाठी इतर कंपन्यांकडून १०० दशलक्ष डॉलर्सपर्यंतच्या ऑफर होत्या, असेही बोलले जाते. पण त्याने ७० दशलक्ष डॉलर्सवर समाधान मानले आणि डील फायनल केली. यावर त्याने एक मजेशीर सल्लाही दिला - "एखाद्या अब्जाधीशासोबत व्यवहार करताना जास्त घासाघीस करू नका."

अर्श्यान हा काही फक्त नशिबाने श्रीमंत झालेला माणूस नाही, तर त्याने तंत्रज्ञान क्षेत्रात स्वतःचे स्थान निर्माण केले आहे. त्याने मलेशियातील टेक इंडस्ट्रीमध्ये अनेक वर्षे काम केले आहे. त्याच्या लिंक्डइन प्रोफाईलनुसार, २००५ ते २००६ दरम्यान त्याने 'नफनँग' या कंपनीत सीनियर प्रोग्रामर म्हणून काम केले. त्यानंतर त्याने 'पॅकेट वन नेटवर्क्स' आणि 'फ्रेंडस्टर' सारख्या सोशल नेटवर्किंग साइट्ससाठी सॉफ्टवेअर इंजिनिअर म्हणून काम पाहिले. तो केवळ नोकरीवर अवलंबून राहिला नाही, तर त्याने '१३३७ टेक' (1337 Tech) नावाची स्वतःची कंपनीही सुरू केली. अर्श्यान हा सुरुवातीपासूनच डिजिटल करन्सी आणि बिटकॉईनचा समर्थक राहिला आहे. त्याने तंत्रज्ञानातील बदल वेळीच ओळखले आणि त्यात गुंतवणूक केली. जानेवारी २०२५ पासून तो ओपन एआय सोबत स्वतंत्रपणे काम करत असल्याची माहितीही त्याच्या प्रोफाईलवर दिसते.

ही डील झाल्यानंतर 'ai.com' या डोमेनचा वापर कशासाठी होत आहे, हे पाहणे औत्सुक्याचे आहे. सुरुवातीला काही काळ हे डोमेन चॅटजीपीटीवर रिडायरेक्ट होत होते, ज्यामुळे अनेकांना वाटले की सॅम अल्टमन यांनीच ते विकत घेतले आहे. त्यानंतर काही काळ ते एलन मस्क यांच्या 'x.ai' कडे वळवण्यात आले. मात्र, आताच्या बातमीनुसार, हे डोमेन क्रिप्टो डॉट कॉमच्या मालकीचे असून ते त्यांच्या नवीन 'एजंटिक एआय' प्लॅटफॉर्मसाठी वापरले जात आहे.

अर्श्यान इस्माईलची ही कथा आपल्याला एकच गोष्ट शिकवते की, तंत्रज्ञानाच्या जगात संधी कधीही आणि कोठूनही येऊ शकते. १९९३ मध्ये एका १० वर्षांच्या मुलाने केवळ गंमत म्हणून आणि स्वतःच्या नावासाठी घेतलेले एक डोमेन आज त्याला जगातील सर्वात श्रीमंत लोकांच्या पंक्तीत नेऊन बसवते, हा खरोखरच एक चमत्कार आहे. ६३४ कोटींचा हा प्रवास केवळ पैशांचा नाही, तर डिजिटल युगातील अमर्याद संधींचा आहे. ज्यांनी योग्य वेळी योग्य निर्णय घेतले आणि संयम बाळगला, त्यांना त्याचे फळ नक्कीच मिळते, याचे हे उत्तम उदाहरण आहे. आज अर्श्यान इस्माईल हे नाव केवळ मलेशियातच नाही, तर जगभरातील टेक विश्वात आदराने घेतले जात आहे.

--- तुषार भ. कुटे



इंडिया एआय समिट २०२६: भारताच्या 'डिजिटल महासत्ते'कडे जाणाऱ्या प्रवासाचा ऐतिहासिक टप्पा

वर्ष २०२६ हे भारतीय तंत्रज्ञान क्षेत्राच्या इतिहासात सुवर्णाक्षरांनी लिहिले जाईल, कारण यावर्षी भारत एका अशा ऐतिहासिक घटनेचा साक्षीदार होत आहे, जी केवळ तंत्रज्ञानापुरती मर्यादित नसून ती भारताच्या भविष्याची दिशा ठरवणारी आहे. ही घटना म्हणजे 'इंडिया एआय समिट २०२६'. कृत्रिम बुद्धिमत्ता अर्थात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' या विषयावर जागतिक स्तरावर मंथन करण्यासाठी आणि भारताची या क्षेत्रातील भूमिका स्पष्ट करण्यासाठी आयोजित करण्यात आलेली ही परिषद म्हणजे एका नव्या युगाची नांदी आहे. या निमित्ताने भारताने जगाला दाखवून दिले आहे की, भारत आता केवळ तंत्रज्ञानाचा वापरकर्ता राहिला नसून, तो आता तंत्रज्ञानाचा निर्माता आणि दिशादर्शक बनला आहे. या लेखात आपण या समिटचे महत्त्व, भारताची एआय क्षेत्रातील प्रगती, भविष्यातील संधी आणि भारतीयांनी या बदलाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन यावर सविस्तर चर्चा करणार आहोत.



'इंडिया एआय समिट २०२६' ही परिषद म्हणजे भारताच्या महत्त्वाकांक्षी 'इंडिया एआय मिशन'चा एक भाग आहे. या परिषदेचा मुख्य उद्देश भारताला जागतिक एआय नकाशावर एक प्रमुख शक्ती म्हणून स्थापित करणे हा आहे. या समिटमध्ये जगभरातील दिग्गज एआय संशोधक, धोरणकर्ते, स्टार्टअप संस्थापक आणि गुंतवणूकदार एकत्र आले आहेत. यामध्ये केवळ चर्चासत्रे नसून, भारताने विकसित केलेल्या एआय मॉडेल्सचे प्रदर्शन, हॅकाथॉन्स आणि भविष्यातील धोरणांवर सखोल विचारमंथन समाविष्ट आहे.

या समिटचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे भारताचा 'सार्वभौम एआय' (Sovereign AI) या संकल्पनेवर असलेला भर. याचा अर्थ असा की, भारताने एआय तंत्रज्ञानासाठी अमेरिका किंवा चीनसारख्या देशांवर अवलंबून राहू नये. भारताचा स्वतःचा डेटा, स्वतःची संगणकीय क्षमता आणि स्वतःचे एआय मॉडेल्स असावेत. या समिटच्या माध्यमातून भारत सरकारने स्पष्ट केले आहे की, एआय हे केवळ काही खाजगी कंपन्यांच्या नफ्याचे साधन नसून, ते देशाच्या विकासाचे आणि जनसामान्यांच्या कल्याणाचे साधन आहे. सरकारने या परिषदेत एआयला भारताची 'आर्थिक पायाभूत सुविधा' म्हणून घोषित केले आहे. ज्याप्रमाणे रस्ते, वीज आणि पाणी या पायाभूत सुविधा असतात, तसेच एआय हे आता विकासाचे एक अपरिहार्य अंग बनले आहे.

गेल्या काही वर्षांत भारताने एआय क्षेत्रात जी प्रगती केली आहे, ती थक्क करणारी आहे. भारत सरकारने १०,३०० कोटी रुपयांचे 'इंडिया एआय मिशन' मंजूर केले असून, त्याद्वारे एआय इकोसिस्टम मजबूत करण्याचे काम युद्धपातळीवर सुरू आहे. या प्रगतीचे तीन मुख्य स्तंभ आहेत. पहिला स्तंभ म्हणजे संगणकीय क्षमता. एआय मॉडेल्स चालवण्यासाठी लागणारे उच्च क्षमतेचे संगणक आणि जीपीयू (GPUs) भारतात उपलब्ध करून देण्यासाठी सरकार मोठी गुंतवणूक करत आहे. खाजगी क्षेत्रातील कंपन्या आणि स्टार्टअप्सना हे तंत्रज्ञान सवलतीच्या दरात उपलब्ध करून दिले जात आहे, जेणेकरून नवनिर्मितीला चालना मिळेल.

दुसरा स्तंभ म्हणजे डेटा. भारत हा जगातील सर्वाधिक लोकसंख्या असलेला आणि सर्वाधिक इंटरनेट वापरकर्ते असलेला देश आहे. यामुळे आपल्याकडे डेटाचा प्रचंड साठा आहे. 'इंडिया डेटासेट प्लॅटफॉर्म'च्या माध्यमातून हा डेटा संशोधकांसाठी सुरक्षितपणे खुला केला जात आहे, जेणेकरून भारतीय समस्यांवर आधारित एआय मॉडेल्स तयार करता येतील. तिसरा आणि सर्वात महत्त्वाचा स्तंभ म्हणजे कौशल्य विकास. भारताने लाखो तरुणांना एआयचे प्रशिक्षण देण्यासाठी 'फ्युचर स्किल्स' सारखे कार्यक्रम राबवले आहेत. टियर-२ आणि टियर-३ शहरांमध्येही एआय लॅब्स सुरू झाल्या आहेत, ज्यामुळे ग्रामीण भागातील प्रतिभांनाही संधी मिळत आहे.

भारतात एआयचा वापर हा पाश्चिमात्य देशांपेक्षा वेगळ्या पद्धतीने होत आहे आणि तोच आपला यूएसपी  आहे. अमेरिकेत एआयचा वापर प्रामुख्याने चॅटबॉट्स किंवा मनोरंजनासाठी होत असताना, भारतात मात्र एआयचा वापर सामाजिक समस्या सोडवण्यासाठी केला जात आहे. स्टुअर्ट रसेल यांच्यासारख्या जागतिक तज्ञांनीही भारताच्या या दृष्टिकोनाचे कौतुक केले आहे.

शेती हे भारतीय अर्थव्यवस्थेचे प्रमुख अंग आहे आणि तिथे एआय क्रांती घडवत आहे. पिकांवरील रोगांचे निदान करण्यासाठी आता शेतकऱ्यांना कृषी तज्ञाची वाट पाहावी लागत नाही. त्यांच्या मोबाईलमधील एआय ॲप पिकाचा फोटो काढताच रोगाचे निदान करते आणि औषध सुचवते. हवामानाचा अचूक अंदाज आणि पिकांच्या लागवडीचे नियोजन करण्यासाठी एआय मॉडेल मदत करत आहेत. यामुळे शेतकऱ्यांचे उत्पन्न वाढण्यास मदत होत आहे.

आरोग्य क्षेत्रात तर एआय वरदान ठरत आहे. भारताच्या ग्रामीण भागात डॉक्टरांची, विशेषतः तज्ञ डॉक्टरांची मोठी कमतरता आहे. एआयवर आधारित एक्स-रे आणि स्कॅन रिडींग मशीन्स आता कर्करोग, टीबी यांसारख्या आजारांचे निदान काही मिनिटांत करत आहेत. यामुळे वेळेवर उपचार मिळणे शक्य झाले आहे. शिक्षण क्षेत्रातही एआय ट्युटर्समुळे क्रांती होत आहे. प्रत्येक विद्यार्थ्याची शिकण्याची गती आणि क्षमता ओळखून त्याला शिकवणारे 'पर्सनलाईज्ड एआय शिक्षक' आता तयार होत आहेत. यामुळे दर्जेदार शिक्षण खेड्यापाड्यातील मुलांपर्यंत पोहोचवणे शक्य झाले आहे.

याशिवाय, प्रशासन आणि सरकारी योजनांचा लाभ लोकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी एआयचा वापर होत आहे. 'भाषिणी' या एआय प्लॅटफॉर्ममुळे भाषेचा अडथळा दूर झाला आहे. आता एक तामिळ भाषिक शेतकरी आपली समस्या आपल्या भाषेत सांगू शकतो आणि हिंदी किंवा मराठी भाषिक अधिकारी ती समजू शकतो. हे केवळ भाषांतराचे ॲप नसून, ते भारताला जोडणारे एक एआय साधन आहे.

एकीकडे एआयची ही घोडदौड सुरू असताना, दुसरीकडे सामान्य माणसाच्या मनात नोकऱ्या जाण्याची भीतीही आहे. 'चॅटजीपीटी' किंवा 'स्पॉटिफाय'सारख्या कंपन्यांमधील एआयच्या वापरामुळे कोडिंगच्या नोकऱ्या कमी झाल्याच्या बातम्या आपण वाचतो. परंतु, भारतीयांनी याकडे नकारात्मक दृष्टीने पाहण्याचे कारण नाही. भारताकडे जगातील सर्वात मोठी तरुण लोकसंख्या आहे. आपण एआयकडे 'माणसाची जागा घेणारे तंत्रज्ञान' म्हणून न पाहता, 'माणसाची क्षमता वाढवणारे तंत्रज्ञान' म्हणून पाहिले पाहिजे.

जर एआयमुळे कोडिंग सोपे झाले असेल, तर भारतीय तरुणांनी आता केवळ कोडर बनून राहण्यापेक्षा 'प्रॉडक्ट डिझायनर' किंवा 'सोल्युशन आर्किटेक्ट' बनण्याकडे लक्ष दिले पाहिजे. ज्याला पूर्वी ॲप बनवायला सहा महिने लागायचे, तो आता एआयच्या मदतीने सहा दिवसांत ॲप बनवू शकतो. याचा अर्थ असा की आपण जास्त काम, जास्त वेगाने आणि जास्त अचूकतेने करू शकतो. यामुळे नवीन रोजगार निर्माण होतील, फक्त त्यांचे स्वरूप वेगळे असेल.

तसेच, आपण 'एआय वापरणारे' (Consumers) होण्यापेक्षा 'एआय बनवणारे' (Creators) होणे गरजेचे आहे. भारताने स्वतःचे एआय मॉडेल्स विकसित करणे आवश्यक आहे, जे भारतीय संस्कृती, भाषा आणि गरजा समजून घेतील. स्टुअर्ट रसेल यांनी इशारा दिला आहे की, पाश्चिमात्य एआय मॉडेल्सवर आंधळा विश्वास ठेवणे धोक्याचे ठरू शकते. त्यामुळे 'आत्मनिर्भर एआय' ही केवळ घोषणा नसून ती काळाची गरज आहे. भारतीयांनी एआय साक्षरता वाढवणे आणि त्याचा जबाबदारीने वापर करणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे.

इंडिया एआय समिट २०२६ च्या माध्यमातून भारताने जगाला एक स्पष्ट संदेश दिला आहे की, आम्ही एआय शर्यतीत मागे नाही आहोत. आपण यूपीआय (UPI) च्या माध्यमातून जगात डिजिटल पेमेंटमध्ये क्रांती घडवली, तसेच आपण एआयच्या माध्यमातून 'बुद्धिमत्तेचे लोकशाहीकरण' (Democratization of Intelligence) करणार आहोत. जेव्हा एआय हे वीज आणि पाण्यासारखे प्रत्येकाला सहज उपलब्ध होईल, तेव्हा भारतातील प्रत्येक लहान-मोठा उद्योजक, शेतकरी आणि विद्यार्थी आपली स्वप्ने पूर्ण करू शकेल.
आज आपण एका मोठ्या बदलाच्या उंबरठ्यावर उभे आहोत. आव्हाने नक्कीच आहेत, डेटा प्रायव्हसीचे मुद्दे आहेत, डीपफेकचे धोके आहेत, पण योग्य नियमावली आणि नैतिकतेचा वापर करून आपण यावर मात करू शकतो. एआय हे एक दुधारी शस्त्र आहे, पण जर ते भारतासारख्या आध्यात्मिक आणि सांस्कृतिक वारसा असलेल्या देशाच्या हातात असेल, तर त्याचा वापर नक्कीच मानवतेच्या कल्याणासाठी होईल. इंडिया एआय समिट २०२६ हे या उज्वल भविष्याचे पहिले पाऊल आहे आणि प्रत्येक भारतीयाने या डिजिटल क्रांतीचा एक भाग होण्यासाठी सज्ज राहिले पाहिजे.

--- तुषार भ. कुटे

Saturday, February 14, 2026

पिरॅमिड्सच्या देशात सापडल्या प्राचीन भारतीय पाऊलखुणा

इतिहासाची पाने चाळली की आपल्याला अनेक आश्चर्यकारक गोष्टी समजतात, पण काही शोध असे असतात जे आपल्याला थक्क करतात आणि आपला इतिहास पुन्हा नव्याने लिहायला भाग पाडतात. असाच एक रोमांचक शोध सध्या पुरातत्व विश्वात चर्चेचा विषय बनला आहे. आफ्रिका खंडातील इजिप्त हा देश त्याच्या उत्तुंग पिरॅमिड्स आणि रहस्यमयी 'ममीज'साठी ओळखला जातो. पण याच इजिप्तच्या भूमीत, हजारो वर्षांपूर्वीच्या राजांच्या कबरींमध्ये जर प्राचीन भारतीय भाषेतील कोरीव लेख सापडले तर? होय, हे अगदी खरे आहे. 'द हिंदू'ने दिलेल्या वृत्तानुसार, इजिप्तमधील प्रसिद्ध 'व्हॅली ऑफ द किंग्स' या ठिकाणी तामिळ-ब्राम्ही लिपीतील शिलालेख सापडले आहेत. हा शोध केवळ एक दगड किंवा अक्षर नसून, तो दोन प्राचीन संस्कृतींमधील, म्हणजेच भारत आणि इजिप्तमधील हजारो वर्षांपूर्वीच्या व्यापाराचा आणि मैत्रीचा भक्कम पुरावा आहे.


सर्वात आधी हे समजून घेणे गरजेचे आहे की हे शिलालेख जिथे सापडले आहेत, ते ठिकाण किती महत्त्वाचे आहे. इजिप्तमध्ये नाईल नदीच्या पश्चिम किनाऱ्यावर 'लक्झर' शहराजवळ एक दरी आहे, जिला 'व्हॅली ऑफ द किंग्स' म्हटले जाते.  ही अशी जागा आहे जिथे इजिप्तवर राज्य करणाऱ्या प्राचीन फॅरो राजांच्या कबरी किंवा थडगी आहेत. यामध्ये सुप्रसिद्ध तुतांखामेन आणि रॅमसेस यांसारख्या राजांचा समावेश आहे. ही जागा इजिप्तमधील सर्वात पवित्र आणि सुरक्षित मानली जायची. अशा या अत्यंत महत्त्वाच्या ठिकाणी, जिथे फक्त इजिप्शियन राजघराण्यातील लोकांनाच प्रवेश होता, तिथे हजारो मैल दूर असलेल्या तामिळनाडूतील व्यापाऱ्यांची नावे कोरलेली सापडणे, ही एक अद्भुत घटना आहे.

इजिप्तमधील या कबरींच्या भिंतींवर जे लेख सापडले आहेत, ते 'तामिळ-ब्राम्ही' लिपीत आहेत.  ब्राम्ही ही प्राचीन भारतातील सर्वात जुन्या लिपींपैकी एक आहे, जी प्रामुख्याने दक्षिण भारतात वापरली जायची. साधारणपणे इसवी सन पूर्व तिसऱ्या शतकापासून ते इसवी सनाच्या सुरुवातीच्या काळापर्यंत या लिपीचा वापर होत असे. इजिप्तमध्ये सापडलेले हे लेख साधारणपणे याच काळातील आहेत. याचा अर्थ असा की, आजपासून सुमारे २००० वर्षांपूर्वी तामिळनाडूतील लोक इजिप्तमध्ये गेले होते आणि त्यांनी तिथे आपल्या अस्तित्वाच्या खुणा सोडल्या आहेत.

या शिलालेखांचे स्वरूप हे प्रामुख्याने 'ग्राफिटी' (Graffiti) सारखे आहे. जसे आजही पर्यटक एखाद्या ऐतिहासिक ठिकाणी गेल्यावर तिथे स्वतःचे नाव कोरतात, अगदी तसेच हे लेख आहेत. या लेखांमध्ये प्रामुख्याने व्यक्तींची नावे आहेत. संशोधकांना तिथे 'कन्नन', 'चाथन' यांसारखी टीपिकल तामिळ नावे वाचायला मिळाली आहेत. हे लोक कोण होते? ते तिथे का गेले होते? या प्रश्नांची उत्तरे शोधताना आपल्याला एका मोठ्या जागतिक व्यापाराची गोष्ट उलगडते.

प्राचीन काळात भारत आणि रोम यांच्यात खूप मोठा व्यापार चालायचा. युरोपियन लोकांना आणि विशेषतः रोमन लोकांना भारतीय मसाल्यांचे, मुख्यत्वे काळ्या मिरीचे प्रचंड वेड होते. ते काळ्या मिरीला 'काळे सोने' मानत असत. या व्यापारासाठी रोमन जहाजे इजिप्तमार्गे भारतात येत असत. पण हा शोध हे सांगतो की केवळ रोमन लोकच भारतात येत नव्हते, तर भारतीय व्यापारीसुद्धा इजिप्तमध्ये जात होते. हे भारतीय व्यापारी जहाजातून प्रवास करत इजिप्तच्या तांबड्या समुद्राच्या किनाऱ्यावर असलेल्या 'बेरेनिके' किंवा 'मायोर्स हॉर्मोस' या बंदरांवर उतरत असत. तिथून ते वाळवंटातून उंटांवरून प्रवास करत नाईल नदीपर्यंत येत असत आणि मग नाईल नदीतून होड्यांमधून अलेक्झांड्रियासारख्या मोठ्या शहरांकडे जात असत. या प्रवासात ते इजिप्तमधील विविध शहरांना भेटी देत असत. 'व्हॅली ऑफ द किंग्स' हे त्या काळी सुद्धा एक मोठे पर्यटन स्थळ किंवा धार्मिक स्थळ असावे, जिथे हे भारतीय व्यापारी कुतूहलाने भेट द्यायला येत असत.

या शोधाचे महत्त्व केवळ व्यापारापुरते मर्यादित नाही. हे शिलालेख सांगतात की २,००० वर्षांपूर्वीचे भारतीय व्यापारी हे केवळ नफा कमवणारे लोक नव्हते, तर ते 'साक्षर' होते. त्यांना लिहिता-वाचता येत होते. जगाच्या पाठीवर जेव्हा अनेक संस्कृतींमध्ये लिहिण्याची कला फक्त राजदरबारी किंवा पुरोहितांपुरती मर्यादित होती, तेव्हा भारतातील सामान्य व्यापारी आपली नावे परदेशातील वास्तूंवर कोरत होते, हे भारतीय शिक्षण पद्धतीचे आणि संस्कृतीचे मोठे यश मानले पाहिजे. तामिळनाडूमध्ये आजवर अनेक ठिकाणी खापराच्या तुकड्यांवर किंवा भांड्यांवर अशी नावे सापडली आहेत, ज्याला 'पॉटशर्ड्स' म्हणतात. इजिप्तमध्ये सापडलेली ही नावे अगदी तशीच आहेत, जी सामान्य माणसाची साक्षरता दर्शवतात.

पुरातत्वशास्त्रज्ञांच्या मते, हे शिलालेख बहुधा त्या काळातील 'पर्यटकांनी' कोरलेले असावेत. हे व्यापारी व्यापाराच्या निमित्ताने इजिप्तमध्ये आले असावेत आणि तिथल्या भव्य पिरॅमिड्स आणि राजांच्या कबरी पाहून भारावून गेले असावेत. आपली आठवण राहावी म्हणून त्यांनी तिथे स्वतःची नावे कोरली. याचा अर्थ असा की प्राचीन भारतीय लोक हे धाडसी होते, त्यांना जगाची ओढ होती आणि ते हजारो मैलांचा धोकादायक समुद्र प्रवास करून नवीन प्रदेश पाहायला जात असत. हे केवळ व्यापारासाठी केलेले प्रवास नव्हते, तर ती एक सांस्कृतिक देवाणघेवाण होती.

व्हॅली ऑफ द किंग्समधील हा शोध काही अचानक झालेला नाही. याआधीही इजिप्तमधील तांबड्या समुद्राच्या किनाऱ्यावर असलेल्या 'बेरेनिके' आणि 'कुसीर-अल-कादीम' या प्राचीन बंदरांच्या उत्खननात भारतीय वस्तू सापडल्या आहेत. तिथे भारतीय पद्धतीची मातीची भांडी, काळी मिरी (जी केरळमधून गेली होती), नारळ, सागवानाचे लाकूड आणि भारतीय कापड सापडले आहे. एवढेच नाही तर, तिथेही ब्राम्ही लिपीतील लेख सापडले आहेत. पण बंदरांवर लेख सापडणे आणि देशाच्या आतमध्ये असलेल्या राजांच्या कबरींमध्ये लेख सापडणे यात फरक आहे. बंदरांवर व्यापारी राहणे स्वाभाविक आहे, पण देशाच्या आत खोलवर जाऊन फिरणे हे दर्शवते की भारतीय लोकांचा वावर संपूर्ण इजिप्तमध्ये होता आणि त्यांचे स्थानिक लोकांशी घनिष्ट संबंध होते.

अनेकदा इतिहास शिकताना आपल्याला असे वाटते की भारत हा एक बंदिस्त देश होता आणि बाहेरचे लोक (जसे की ग्रीक, रोमन, अरब) भारतात आले. पण हा शोध ती समजूत मोडीत काढतो. हे सिद्ध होते की भारतीय लोक हे 'जागतिक नागरिक' होते. ते रोमपासून चीनपर्यंत आणि इजिप्तपासून आग्नेय आशियापर्यंत सर्वत्र मुक्तपणे संचार करत होते. त्यांनी आपल्या भाषेचा, संस्कृतीचा आणि ज्ञानाचा प्रसार केला.

तामिळनाडू पुरातत्व विभागाने आणि इतर आंतरराष्ट्रीय संशोधकांनी केलेले हे काम अत्यंत महत्त्वाचे आहे. हे शिलालेख म्हणजे काळाच्या ओघात हरवलेल्या एका सुवर्णयुगाचे साक्षीदार आहेत. जेव्हा आज आपण 'ग्लोबलायझेशन' किंवा जागतिकीकरणाच्या गप्पा मारतो, तेव्हा आपल्याला हे लक्षात घ्यायला हवे की आपल्या पूर्वजांनी २००० वर्षांपूर्वीच खऱ्या अर्थाने जागतिकीकरण अनुभवले होते.

इजिप्तच्या त्या शांत आणि गूढ दरीमध्ये, जिथे इजिप्शियन राजे अनंतकाळाच्या झोपेत आहेत, तिथे एका भारतीय व्यापाऱ्याने कोरलेले 'कन्नन' किंवा 'चाथन' हे नाव आपल्याला आजही साद घालत आहे. ते नाव सांगत आहे की मानवी साहस आणि कुतूहलाला सीमा नसतात. समुद्र, वाळवंट आणि भाषांचे अडथळे पार करून माणसे एकमेकांशी जोडली गेली होती. हा शोध भारताच्या सागरी इतिहासाला एक नवीन उंची मिळवून देणारा आहे. भविष्यात अशाच प्रकारचे आणखी शोध लागतील आणि कदाचित आपल्याला समजेल की, प्राचीन जगात भारताचा प्रभाव आपण समजतो त्यापेक्षा कितीतरी पटीने जास्त होता. तोपर्यंत, इजिप्तमधील त्या दगडांवर कोरलेली ती तामिळ अक्षरे भारताच्या जागतिक वारशाची साक्ष देत तिथेच उभी राहतील.

(संदर्भ: द हिंदू)

--- तुषार भ. कुटे